Yes - Tales from Topographic Oceans (1973)

Ik denk eigenlijk meer aan hippies als ik dit album hoor. Behoorlijk zweverig dit, af en toe wel lekker.

Trouwens, bij ongeveer 13 minuten van het eerste nummer... prachtig!

En dan gaan we een punt omhoog! Vandaag in z'n geheel eens goed beluisterd en het album heeft me in z'n greep. Die 'stagnerende' momenten werken hypnotiserend en lijken de functie te hebben om de vele stemmingswisselingen extra krachtig te laten klinken.

Wat ik zo sterk vind aan de nummers is dat ze een sneaky karakter hebben. Een hymne-achtig stuk word moeiteloos opgevolgd door iets onconventioneels, zoals die met effecten behangen drumsolo in Ritual of die bijna lyrische keyboards aan het einde van The Revealing Science, een tornado (tormato?) wordt dus moeteloos opgevolgd door een moment van bezinning en vice versa.

De melodie in die 'relayer'-gedeeltes van The Remembering is ook ijzersterk, maar zo zijn er zoveel kippenvel-momenten, eigenlijk teveel om op te noemen.

Het is een hele zit en het heeft ontzettend lang geduurd, maar ik kan dit album nu in positieve zin op z'n waarde schatten. Ik raad de cynici dan ook aan het nog een kans te geven. Prachtige plaat!

@Rockrick: Mooie omschrijving, kan me er echt in vinden.

Op naar de volle poet. De laatste remaster is dé versie om te hebben. Het laat de enigszins vlakke vorige remaster in het stof bijten. De mix is een stuk ruimtelijker en er is een dikke sluier weggehaald. Het album klinkt nu een heel stuk levendiger, met kristalheldere instrumentatie en een behouden dynamiek.

Leuke begeleidende liner-notes ook die de plaat precies omschrijven zoals ik het nu ook hoor.

Ik moet die twee demo's nog beluisteren, maar m'n opwaardering staat. Naar mijn idee zat de band hier op een hoogtepunt.

Ben nu bijna door het boek Close To The Edge. Heerlijk boek trouwens. Daarin staat dat het 'curry-incident' eigenlijk per ongeluk is gebeurd. Rick verveelde zich wel bij de optredens omdat hij bij de integrale uitvoeringen van het album vaak weinig tot niets te doen te doen had. Tijdens een optreden in Manchester zei Rick tegen z'n roadie dat ie na de show wel trek had in een afgeladen curry-maaltijd. Maar de muziek was wat hard en de roadie dacht dat hij het meteen wilde hebben. Dus een half uur later ruikte Rick de curry-lucht en werd het bovenop z'n keyboard gelegd door z'n roadie. Jon Anderson vond het hilarisch en at zelfs een stukje mee! Steve Howe was, als belangrijkste muzikale factor van het geheel, echter 'not amused'.

Cd 1 vind ik erg goed, twee vind ik voor als nog een beetje te. Nog een paar keer beluisteren.

Betekent Nous Sommes Du Soleil niet 'Wij zijn VAN de Zon'?

Ja, anders was het 'le' i.pv. 'du'. 'Du' is nml. 'de le'.

Dit album is geloof ik volledig instrumentaal, maar zit deze dicht tegen Close to the Edge aan?

Dat album beviel mij niet echt, misschien dat deze iets voor mij zou kunnen zijn.

Heb door de teleurstelling van Close To The Edge het nog niet aangedrurfd een origineel Yes album aan te schaffen.

Vind van alle Yes albums deze de mooiste hoes hebben.

Wellicht dat ik hem daarvoor al in huis ga halen.

Veel zwaardere kost dan Close To The Edge Ricardo.

Prachtige hoes inderdaad, maar op ten duur erg vermoeiende muziek.
Maar veel users lopen met dit album weg.
Het is een album die mij niet veel doet.

Of is het een beetje vergelijkbaar met b.v Timewind van Klaus Schulze, ook zo'n zwaarmoedig instrumentaal album die je van begin tot eind in de greep blijft houden.

Geen idee, ik ben niet bekend met Klaus Schultze, wel met Klaus Wunderlich

Ik heb Yes hoog zitten en ik hou van progrock en/of symfonische rock maar dit album doet mij weinig. 4 uitgesponnen werkstukken die tenslotte nergens heen leiden ondanks knap gemusiceerd.

Nee, Anderson zingt ook.

Het zou wel eens een averechts effect kunnen hebben als dit je eerste Yes album wordt. Ik vind het wel een interessante plaat, ik bewonder het muzikale niveau, maar lang niet elke passage is even sterk en de samenhang is ook niet altijd optimaal (en dat is eigenlijk wel nodig bij lange composities). Het is wel een wereld van verschil met Close to the Edge, die wat 'compacter', maar ook 'meer gefocust' is.

Het is in ieder geval geen plaat die je in een handvol luisterbeurten doorgrond.

Als ik 't een beetje durf in te schatten, kun jij meer met The Yes Album of misschien Going for the One.

Ik vind het nogal gemaakte zweverigheid hier. Echt over the top. Er zitten zeker knappe passages in, maar het duurt en duurt maar.
Vooral Howe en Anderson schenen zich opperbest te vermaken en zijn ook grotendeels verantwoordelijk voor het concept en de songs.
Ik begrijp best dat Rick Wakeman dit in al zijn nuchterheid dit een stap te ver vond, en Yes verliet.
Hij maakte er overigens een sport van dit nog maar eens een paar x te doen.

Rick Wakeman en nuchter in één zin?

Ik zie dit album een beetje als een soort hele ambitieuze blauwdruk/prototype, maar die vervolgens nooit is getest en verbeterd waar nodig. Je hebt Rick Wakeman in de groep. Laat hem maar eens een weekje sleutelen, hij weet inhoudelijk toch bijna alles van muziek.

Ik wil 'm nog wel eens hebben, maar ik draai deze ook niet vaak.

Dit is the Yes in de overdrive. Het is allemaal te veel en te ambitieus. Sommige delen worden dan vervelend maar de Revealing Science of God is daarentegen in z'n geheel eigenlijk wel heel goed. Maar dat is slechts 1 plaatkant van vier. Hou het op 3,5.

Zelf vind ik cd 1 erg goed. Cd 2 heb ik een keer gedraaid, en verder nooit meer. Daar vind ik niks aan.

Het eerste, maar ook het laatste nummer doen het hier voor mij. De twee nummers daartussen vind ik af en toe moeilijk om door te komen. Het woord pretentieus is hier wel op zijn plek.

Over sport gesproken, Rick was tijdens de opnames van dit album meer bezig met competitie-darten in de studio met de leden van Black Sabbath dan met Yes.
Black Sabbath nam daar Sabbath Bloody Sabbath op met bijdragen van.... inderdaad!

Om een lang verhaal kort te houden: Rick had niet zoveel met deze plaat.

Ha ha, Ja dat was typisch Rick Wakeman !

Hilarisch is wat dat betreft het zgn. 'curry incident' wat destijds gebeurde.

En toch had Wakeman zich hier meer moeten laten gelden. Binnen Yes is hij dé aangewezen persoon om in ambitieuze composities als deze wat meer structuur aan te brengen. Dat had het album veel goeds gedaan. Yes was hier ook simpelweg niet kritisch genoeg op hun werk.

Wakeman heeft het onder protest afgemaakt, zo moet je het zien denk ik.

Hij zag al snel in dat het een veel te hoogdravende visie had.
Vergeet niet, Tales is het geestekindje van Howe en Anderson.
Dit duo heeft het feitelijk uitgedoktert.

Voor de feestneus Wakeman (toendertijd) was het allemaal veel's te zweverig en te kosmisch.
Ik kan me dan wel voorstellen dat zijn muzikale hart hier totaal niet lag, en dan krijg je een minder gemotiveerde muzikant.
Heeft ie die dartcompetitie nog gewonnen eigenlijk ?

Dat ongestructureerde, dat breed uitwaaierende. Dat is nou net wat ik nou mooi vind aan Tales.. Daar waar ik normaal graag doorloop en mijn kinderen aanspoor om eens niet bij elk grasprietje stil te blijven staan, doe ik bij beluistering hiervan graag mee aan het het overal bij stil taan en het in en uitlopen, of nee: in en uitzweven van elk zijweggetje dat we tegenkomen.
Met de yokidoki boodschap heb ik helemaal niets, maar ik kan me dit album ook weer niet voorstellen met in plaats daarvan wat rake aardse teksten ofzo.

Ik heb eigenlijk weinig met het kosmische geneuzel van met name Anderson, maar hij is er zo overtuigd en oprecht in, dat ik het op de meeste albums wel kan hebben.
Hier is het een brug te ver, zowel tekstueel als (vaak) muzikaal.
Het openingsstuk kan ik nog goed hebben, maar daarna kan ik mijn aandacht er nauwelijks nog bijhouden.

Ik luister ook bewust niet naar de teksten van Anderson. Star Trek en Star Wars vond ik vroeger ook al dom.

Nou ja, ik word er meestal wel naar toe gesleurt. Ik wil toch altijd wel graag weten waar het over gaat......... al is dat bij Anderson altijd redelijk voorspelbaar.

Toch heeft hij hele mooie teksten gemaakt, betrokken, idealen nastrevend. Niet alles is vertaald naar sprookjes, luchtschepen en verre werelden. Liefde, niet in de zin van liefderelaties.

Ik geef direkt toe, hij is daar op zich niet vies van. Ik moet wel zeggen, dat ik zijn teksten als minder storend ervaar dan die van menig andere artiest. Heel vaak blijkt het echt helemaal nergens over te gaan. Dan toch maar liever Jon Anderson en zijn utopische schetsen....

Overigens: laat Tales terugbrengen naar de beste 40 minuten van het album en je hebt een dijk van een cd, een waardige opvolger van Close to the Edge. Jammer van de overige 41 minuten......

Ja, Highlights From Tales Of Topographic Oceans......... nee laat maar.

Ik denk dat we het maar moeten nemen zoals het is. Het is tenslotte een conceptplaat en het hele geheel past natuurlijk wel in de experimentele begin 70's.

Ik vermaak mij buitengewoon prettig met Keys To Ascension waar een uitstekende versie van The Revealing Science Of God opstaat.
Is voor mij genoeg.