menu

Yes - Tales from Topographic Oceans (1973)

mijn stem
3,64 (228)
228 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Atlantic

  1. The Revealing Science of God / Dance of the Dawn (20:25)
  2. The Remembering / High the Memory (20:36)
  3. 'The Ancient' / Giants Under the Sun (18:36)
  4. Ritual / Nous Sommes de Soleil (21:33)
  5. Dance of the Dawn [Studio Run-through] * (23:35)
  6. Giants Under the Sun [Studio Run-through] * (17:17)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 1:21:10 (2:02:02)
zoeken in:
avatar van FrodoK
3,0
Heb hem eindelijk binnen; ik ben HEEL benieuwd!

avatar van citizen
5,0
Ondanks dat ik al in het bezit was van de Rhino-cd uit 2003, toch maar overgegaan op de 'nieuwe' versie van Steven Wilson. Het zou de definitieve versie zijn. Het is in ieder geval de meest uitgebreide (ik heb de blueray-versie) en ben inmiddels begonnen met luisteren. Ben ook, net als FrodoK hierboven, erg benieuwd. Ook naar jullie bevindingen.
Éen puntje van kritiek heb ik al: op de 2003-versie staat aan het begin van The Revealing Science een, wat ik noem, aftastend intro. Die ontbreekt op de nieuwe stereomix. Maar het geluid is heel weids, zeker door de koptelefoon. Ik ga nu gauw verder met luisteren!

avatar van citizen
5,0
Puntje kritiek uit de vorige post: genoemde versie staat er gewoon wel op. Foutje...
Het album klinkt gelaagd, maar zeer helder. Mijn 2003-versie kan de deur uit!

avatar van musician
3,0
Zou ik niet doen, dat betreft de geremasterde originele versie.
De mix van Wilson is een mooie aanvulling.

Maar wel dus naast het origineel.

avatar van citizen
5,0
Klopt inderdaad. Op de blue ray staat de originele versie ook, maar die is niet geremasterd. Dank je, musician.

avatar van John Self
Heb de elpees jaren niet gedraaid, maar deze remix van Steven Wilson is erg mooi. Het geluid is droog, helder en alles staat mooi op zijn plaats. Het doet volledig recht aan de muziek van Yes. Beter dan het ooit was. Ik kreeg kippenvel bij sommige stukken. De zang van Anderson heeft nog nooit zo intiem geklonken. Luister maar eens naar The Revealing Science in het zachte stuk op pakweg 13:50. Je hoort de heesheid in Andersons stem en het geeft de muziek een extra dimensie. Maar het gebeurt ook elders. Ik ben na 43 jaar weer helemaal terug in Yes, dankzij de remix.

avatar van Gert P
4,5
zo de 4 disc gekocht en wat een geluid op blu ray

tracklist cd's
CDs 1, 2:
1. The Revealing Science Of God (Dance Of The Dawn)
2. The Remembering (High The Memory)
3. The Ancient (Giants Under The Sun)
4. Ritual (Nous Sommes Du Soleil)

2016 full album mix, plus an extended Dance of the Dawn and 5 single edits, all mixed by Steven Wilson.

Single edits:
4. The Revealing Science of God (single edit)
5. The Remembering (single edit)
6. The Ancient (single edit)
7. Ritual (single edit I)
8. Ritual (single edit II)

CD 3:
1. High the Memory (studio run-through)
2. Giants Under the Sun (studio run-through)
3. Ritual (live, Zurich, April 1974)

en dan op blu ray alle nummers en in originele mix, stereo mix, instrumentale mix en o.a. 5.1 dts
een hele nieuwe ervaring en Steven Wilson knapt toch mooi al die oude albums op van al die oude progrock groepen en zelfs van Tears for Fears.

4,5
"I worked on and off for about 3 years on this new mix in my quest to do it justice. I hope it will satisfy the people who agree with me that it may just be Yes's pre-eminent masterpiece." Steven Wilson

avatar van Clownvis
3,5
Net aangeschaft dus weer eentje van Yes bij mijn collectie. Ik zit bij het kamp wat dit een prachtig stuk muziek vind, alleen nummer 3 moet nog wennen maar ook hier zitten mooie passages in. De 2 bonustracks voegen wat mij betreft niet veel toe maar de geluidskwaliteit van deze geremasterde versie is prima. Voorlopig 4 sterren maar kan zo maar hoger worden.

3,5
AC1
Een mooie productie met een bijzondere klank is het sowieso. Muzikaal komt het eigenlijk nooit van de grond. Daarvoor moet je bij Close To The Edge of Relayer zijn.

avatar van DeWP
4,0
gewoon niet zeuren, waarderen met minimaal 4 sterren. Tales neemt namelijk een unieke plaats in in de symfonische rock. Het is complex, melodieus, vernieuwend (voor die tijd uiteraard) en uiterst uniek. Door de complexiteit leent het zich niet om iedere week te draaien, en je moet er voor in de stemming zijn. En rust om je heen hebben. Maar dan....prachtig!

5,0
DeWP 100% juist!

3,5
AC1
DeWP schreef:
gewoon niet zeuren, waarderen met minimaal 4 sterren. Tales neemt namelijk een unieke plaats in in de symfonische rock. Het is complex, melodieus, vernieuwend (voor die tijd uiteraard) en uiterst uniek. Door de complexiteit leent het zich niet om iedere week te draaien, en je moet er voor in de stemming zijn. En rust om je heen hebben. Maar dan....prachtig!


Maar er schort ook iets aan, het zeurt wat en komt nooit echt van de grond, alsof ze er helemaal geen plezier in hadden. Met hun volgende album Relayer lijkt het alsof de groepsleden van hun dwangbuis werden bevrijd.

3,5
Blijft voor mij ook een "moeilijke plaat". Ik betrap me erop dat ik vaak teruggrijp naar de klassiekers zoals Close to the edge en The Yes album.

avatar van jorro
3,5
Er zijn meer aansprekende Yes albums in mijn ogen, maar ook mindere. Daarom 3,5 *. Maar het album verdient m.i. beter als plaats 182 (van 200) in de Oor albumlijst van 1973.

avatar van gaucho
4,0
Nou was 1973 naar mijn idee wel een uitzonderlijk goed jaar voor de popmuziek. Ik heb het idee dat er zelden zoveel muzikale mijlpalen zijn uitgebracht als in dat jaar.
Komt bij dat prog (of symfo, zoals het toen nog heette) het sowieso nooit zo goed gedaan heeft bij de critici, al was het begin jaren zeventig wel eventjes heel populair - ook qua populariteit zat de prog toen wel aan zijn top.

Ja, dit is voor velen een Yes-album dat moeilijk te behappen is. Zoveel verschillende stukjes, zoveel fragmenten. En vier plaatkanten met even zovele nummers van elk rond de twintig minuten, het was nogal wat - ook en zeker voor die tijd. Een echte muzikale marathon.
De reacties op dit album zijn nooit mals geweest op dit album: te pretentieus, over de top, de reden waarom punk wel móest komen etc. Het zal allemaal best, en veel pretentieuzer heb ik mijn luistervoer ook nooit geserveerd gekregen. Toch vind ik het een mooie en gedurfde plaat, goed genoeg voor vier sterren.

Ik heb 'm pas jaren later aangeschaft en kan het album best waarderen, maar ik geloof niet dat ik hem ooit helemaal achter elkaar beluisterd heb. Beter is het om één plaatkant tot je te nemen, desnoods twee, maar daarna af te wisselen met iets anders. In elk nummer gebeurt heel veel - gelukkig maar, anders werden die 20 minuten snel saai. Soms springt het echt van de hak op de tak. Plaatkant 1 en 4 vertonen nog de meeste samenhang en lopen het meest vloeiend.

Het valt me nu trouwens wel op dat ik het eerste nummer relatief het beste ken. Dat voelt toch een beetje alsof ik er vaak aan begonnen ben, maar nooit het einde heb gehaald...

De LP-hoes is prachtig trouwens, ook - en vooral - aan de binnenkant.

avatar van vanwijk
5,0
Mijn favoriete Yes album, Oor zat er wel vaker naast.

avatar van jorro
3,5
Op 13-11 schreef ik
Er zijn meer aansprekende Yes albums in mijn ogen, maar ook mindere. Daarom 3,5 *. Maar het album verdient m.i. beter als plaats 182 (van 200) in de Oor albumlijst van 1973.

Klopt niet helemaal. Die plek 182 heeft 'Muzieklijstjes.nl' er van gemaakt. In de telling die OOR hanteert staat het nummer op 53 van 55. Niet dat het er veel anders van wordt, maar voor de lijstjesfreaks wel van belang!?

avatar van BoyOnHeavenHill
2,5
Dit album heb ik in de loop der decennia tientallen malen gedraaid, en nog altijd kan ik er niet warm voor lopen. Op de een of andere manier wil de muziek maar niet beklijven. Ik pak het boekje erbij en lees de teksten door, en bij de meeste tekstblokken kan ik echt geen melodie voor de geest halen, terwijl ik, wanneer ik de teksten van bijvoorbeeld Roundabout of Heart of the sunrise of Close to the edge lees, die nummers meteen weer in mijn "geestesoor" hoor. Zo hoor ik Tales from topographic oceans elke keer weer bijna als nieuw – heel soms hoor ik een stukje waarvan ik denk: "o ja, dit staat er óók nog op", maar meestentijds komt het mij voor alsof ik hem praktisch voor het eerst hoor. En dat is op zich geen verkeerde belevenis, want als enorme Yes-liefhebber ervaar ik het ondergedompeld worden in het warme bad van Chris Squire's bas, Rick Wakemans herkenbare synthesizers, Steve Howe's scherpe gitaargeluid en Jon Andersons uit duizenden herkenbare hoge stemgeluid als een soort thuiskomen, en dan besef ik weer hoezeer mijn muzikale smaak is verweven met en gevormd door hun albums uit deze "klassieke" periode. Maar na afloop weet ik eigenlijk al niet meer waar ik naar heb geluisterd en heb ik geen totaalindruk van de 80 minuten muziek die ik zojuist heb gehoord. De echt pakkende passages liggen voor mij te ver uit elkaar, de incidentele frasen die zomaar overdag af en toe bij mij bovenkomen ("And I do think very well", "Relayer!", "Nous sommes du soleil", "The source") blijven incidenten, en als geheel mis ik de "flow" die de voorgaande twee platen voor mij tot zulke mijlpalen maken.
        Toen ik mijn hardloopmaatje vertelde wat mijn bezwaren zijn tegen dit album (dat bij hem op nummer 1 van zijn top-10 staat) zei hij dat hij dat ook wel had, "maar ik laat het gewoon over me heen komen." Ook een manier om dit album te waarderen, en zeker een legitieme, maar voor mij is het niet genoeg. Dus geef ik maar mijn gebruikelijke score wanneer ik niet weet wat ik met een album aanmoet.

avatar van BoyOnHeavenHill
2,5
gaucho schreef:
Nou was 1973 naar mijn idee wel een uitzonderlijk goed jaar voor de popmuziek. Ik heb het idee dat er zelden zoveel muzikale mijlpalen zijn uitgebracht als in dat jaar.
Zoals ik schreef in een bericht bij Brothers and sisters : 1973 : Billion dollar babies, Sabbath bloody Sabbath, Springsteens eerste twee platen, Aladdin sane, Desperado, Goodbye yellow brick road, Brain salad surgery, Selling England by the pound, Living in the material world, Moontan, Houses of the holy, Berlin, Pronounced Leh-Nerd Skin-Nerd, Tubular bells, Time fades away, Band on the run, New York Dolls, The dark side of the moon, Queen 1, For your pleasure, The captain and me, Quadrophenia, en dus Brothers and sisters – op zich al voldoende goede platen voor een heel decennium.

avatar van bikkel2
2,5
Ik ben het helemaal eens met BoyOnHeavenHill.
De kracht van de betere muziek van Yes is dat het in je kop blijft zitten. Razend knap omdat met name de 70's muziek van de band best complex is. Neem de goddelijke eindriff van Starship Trooper bijvoorbeeld; zo doeltreffend en sterk uitgebouwd, dat is echt een heel knap stuk muziek en niet meer weg te denken.
De architecten op dit "Tales" zijn Anderson en Howe.
Die zaten 's nachts bij elkaar om dit helemaal uit te werken. Het is mij uiteindelijk wat te bedacht en stuurloos.
Wakeman vond het vanaf het begin al veel te overdadig en die stond op een gegeven moment al met één been uit de band.
Niet in de laatste plaats omdat zijn levensstijl lijnrecht tegenover die van de anderen stond. Rick zat in een zware alcoholfase.
Black Sabbath was ook aan het opnemen in hetzelfde studiocomplex.
Er werden dartwedstrijdjes gehouden door de boys van BS en de toetsenist was daar veel bij aanwezig.
Hij maakte schoorvoetend de plaat af en verdween een poosje uit Yes.

avatar van Edwynn
4,5
Wie op zoek is naar duidelijk uitgekristalliseerde liedjes moet hier niet zijn. Yes rekte haar kunnen op en verschoof alle grenzen die tot dan toe binnen het Yeskader bekend waren. Noem het pretentieus maar het is in mijn beleving juist minder bedacht dan een Roundabout. Alles moest er maar uit. Punt.

Iemand schreef ooit eens dat je een stuk tekst kunt benaderen als een ruimte waarin je bent. Je kunt er rondwandelen en rondkijken en dientengevolge de tekst multidimensionaal beleven. Zo ervaar ik de muziek op Tales min of meer ook. Een uitgestrekt sonisch universum vol wonderbaarlijke plaatsen met details die regelmatig opnieuw bezocht kunnen worden.

Voor mij is het wegdromen geblazen als dit ding aangeslingerd wordt. En hoezeer de meer opzwepende Yes mij aan het hart gaat, dit is echt meer dan een waardevolle toevoeging op die discografie.

3,5
BoyOnHeavenHill schreef:
Dit album heb ik in de loop der decennia tientallen malen gedraaid, en nog altijd kan ik er niet warm voor lopen. Op de een of andere manier wil de muziek maar niet beklijven. Ik pak het boekje erbij en lees de teksten door, en bij de meeste tekstblokken kan ik echt geen melodie voor de geest halen, terwijl ik, wanneer ik de teksten van bijvoorbeeld Roundabout of Heart of the sunrise of Close to the edge lees, die nummers meteen weer in mijn "geestesoor" hoor. Zo hoor ik Tales from topographic oceans elke keer weer bijna als nieuw – heel soms hoor ik een stukje waarvan ik denk: "o ja, dit staat er óók nog op", maar meestentijds komt het mij voor alsof ik hem praktisch voor het eerst hoor. En dat is op zich geen verkeerde belevenis, want als enorme Yes-liefhebber ervaar ik het ondergedompeld worden in het warme bad van Chris Squire's bas, Rick Wakemans herkenbare synthesizers, Steve Howe's scherpe gitaargeluid en Jon Andersons uit duizenden herkenbare hoge stemgeluid als een soort thuiskomen, en dan besef ik weer hoezeer mijn muzikale smaak is verweven met en gevormd door hun albums uit deze "klassieke" periode. Maar na afloop weet ik eigenlijk al niet meer waar ik naar heb geluisterd en heb ik geen totaalindruk van de 80 minuten muziek die ik zojuist heb gehoord. De echt pakkende passages liggen voor mij te ver uit elkaar, de incidentele frasen die zomaar overdag af en toe bij mij bovenkomen ("And I do think very well", "Relayer!", "Nous sommes du soleil", "The source") blijven incidenten, en als geheel mis ik de "flow" die de voorgaande twee platen voor mij tot zulke mijlpalen maken.
        Toen ik mijn hardloopmaatje vertelde wat mijn bezwaren zijn tegen dit album (dat bij hem op nummer 1 van zijn top-10 staat) zei hij dat hij dat ook wel had, "maar ik laat het gewoon over me heen komen." Ook een manier om dit album te waarderen, en zeker een legitieme, maar voor mij is het niet genoeg. Dus geef ik maar mijn gebruikelijke score wanneer ik niet weet wat ik met een album aanmoet.

Inderdaad . Ik heb de Yes collectie tem 90125 . Bij alle cd's kan ik direct een aantal nummers meezingen of bepaalde solo's mee pielen , maar bij deze lukt me dat tot hiertoe nog niet … Is dat omdat ik eerder werk allemaal vroeger heb gekocht en daardoor meer in mijn geheugen is gegrift of …… is deze toch wat minder. ? Ik ga toch één van de volgende dagen de cd toch nogeens rustig beluisteren ….

5,0
Dit album is verpest door de mix van Steven Wilson. Geef mij maar gewoon de YES opnamens

Mssr Renard
Je bent toch vrij om de versie te draaien die je zelf wilt?

Ik ben ook niet altijd blij met Steven Wilson remixes, alhoewel Benefit van Jethro Tull well een erg goede remix heeft meegekregen.

avatar van Edwynn
4,5
Remixes laat ik eigenlijk altijd links liggen.

Mssr Renard
Her leukste is natuurlijk om deze op 2lp te hebben. Als je dan toch wegdroomt, dan heb je mooi Roger Dean artwork om naar te kijken.

Één van zijn mooiste hoezen wederom.

avatar van Alicia
4,5
Ik heb 'm ook nog op elpee. En gelukkig bewaard gebleven tijdens de woeste opruimbui van al het vinyl in de jaren '90. Met inderdaad een van de mooiste hoezen van Roger Dean. Dit album is echter niet zo grijsgedraaid als voorganger Close to the Edge en daar ben ik eigenlijk nu wel blij om.

avatar van Edwynn
4,5
Ik heb een atlantic cd uit 1994. Het geluid is wat aan de doffe kant maar tegelijkertijd heel erg fijn en vertrouwd.

avatar van musician
3,0
Mensenlieve, het hele album weer eens in één zit uitgezeten.

Je vraagt je werkelijk af, wat de band heeft bezield, na Fragile en Close to the edge. Van fris, fruitig en puntig is niets meer over. Traag en sloom werkt de band met onaantrekkelijke muzieklijnen zich een weg naar het einde. Geen memorabele melodieën te ontdekken.

Steven Wilson is een man die ik hoog heb zitten, een man ook die als geen ander deze voortkabbelende symfonische rock nog weet op te kalefateren.

Gert P schreef:
zo de 4 disc gekocht en wat een geluid op blu ray

tracklist cd's
CDs 1, 2:
1. The Revealing Science Of God (Dance Of The Dawn)
2. The Remembering (High The Memory)
3. The Ancient (Giants Under The Sun)
4. Ritual (Nous Sommes Du Soleil)

2016 full album mix, plus an extended Dance of the Dawn and 5 single edits, all mixed by Steven Wilson.

Single edits:
4. The Revealing Science of God (single edit)
5. The Remembering (single edit)
6. The Ancient (single edit)
7. Ritual (single edit I)
8. Ritual (single edit II)

Ik zie pas nu, dat Wilson niet alleen het album productioneel zwaar onder handen heeft genomen. Hij heeft ook de ruimte genomen zijn eigen visie op het album in te vullen. En, wat ik altijd al heb geroepen, hij heeft ook eigenhandig op 1 extra toegevoegde cd Tales professioneel teruggebracht naar een normale album lengte van circa 40 minuten.

Iets dat ze in 1973 waren vergeten. Wilson moet hebben gedacht "mijn God, dit gaat helemaal nergens meer over, dat kan echt niet" en heeft er de schaar in gezet. Maar met 4 nummers van oorspronkelijk 20 minuten per stuk, moet je wel goed zijn om dit te kunnen.

Als enkele cd wil ik die nog wel eens hebben. Als onderdeel van ga ik er geen 41 euro voor neerleggen, ik heb al een geremasterde Tales in huis.
Maar ze kunnen er bij Yes niet ontevreden over zijn.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:17 uur

geplaatst: vandaag om 01:17 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.