Level 42 - Level Best (1989)

Oops, my mistake.

Redelijk gelijkstemmend oordeel over deze Best Of van Level 42 . Een band die vet funked begon , maar steeds meer een gelikte hitmachine werd . Ik heb mij er nooit aan gestoord eigenlijk , want op een bepaalde manier hebben de meeste songs altijd wel iets prettigs . Prima musici ook en een eigen geluid .
Maar het is dan ook wel weer zo dat je er geen heimwee naar krijgt . Een leven zonder Level 42 is voor mij goed te doen . Leuk om weer eens voorbij te horen komen , maar een tikkie tijdsgebonden is het wel . Leuke band , leuke hitjes , maar vooral toen .

Vandaag via 'mail my disk' op schijf binnen gekregen. De (meeste) composities van deze band (op deze CD) bevallen me goed. Echter, de uitvoering van een deel is me gewoon 'te zoetsappig'. Als ze deze composities nu eens in een wat meer ongepolijste, nog steeds funcky, versie uitvoeren sta ik vooraan als ze weer op tournee gaan. Vooral het gebruik van 'the keys' vond en vind ik te soft, te glad. Daar waar ze lekker funcky los gaan en de keyboards en tweede stem van Mike Lindup (kortom: hem gewoon thuis laten) niet te veel op de voorgrond treden zit het retestrak in elkaar.

Toch geen verkeerd bandje,al is het wel erg tijdgebonden.Ze hadden wel de capaciteit om catchy liedjes te maken.Ik luister dit zo' 'n twee keer per jaar ,voor het feest der herkenning,meer hoeft ook niet.Deze verzamelaar volstaat prima,ik heb nooit de behoefte gehad om dieper in deze band te duiken,al moet ik zeggen dat ik wel goede verhalen heb gehoord over de live capaciteiten van deze heren.Misschien dat ik nog eens goedkoop tegen een live album aanloop om dat zelf te ervaren.3 en halve ster volstaat voor deze.

Prima stel musici. Geen kleine jongens hoor. Live zeker de moeite waard.

Voor 2 pond meegenomen uit Engeland omdat ik toch nog wel eens wat van Level 42 op cd moest hebben. Hot Water is altijd een lievelingsnummer van me geweest en ook Love Games (dat begin!) vond ik altijd OK. Er staan wel wat mindere, slappe, nummers op maar over het geheel luistert het toch prima weg hoor. Heaven In My Hands kende ik niet als titel maar is eigenlijk best wel een bekend nummer van deze heren.
Opvallend vind ik dat Hot Water qua tempo altijd wat langzamer is gespeeld dan ik zou verwachten. In mijn DJ periode zette ik de pitch control schuif op de Technics SL-1200 platenspeler altijd op sneller en dat danste toch net een beetje beter weg.

verder dan een verzamelaar hoeft het voor mij ook niet, ik heb een andere verzamelaar maar die wijkt toch af van deze tracklist. Het herinnert me vooral aan de schoolfeestjes tijd en dat een disco dit ook kon draaien. De groep lijkt toch niet zoveel krediet te krijgen voor wat ze aan de popwereld heeft achtergelaten als bijv een Duran Duran of Pet Shop Boys (niet dat dit een goede vergelijking is). Er staan ontzettend blije nummers op (Hot water, Heaven in my hands) maar ik vind Something about you het absolute prijsnummer hier

Alle veertien nummers waarmee deze band vanaf z'n doorbraak Love games uit november 1981 tot en met Take care of yourself acht jaar later in de Nederlandse top-40 stond, plus twee nummers die in de tipparade strandden, plus nog twee nummers die alleen de Engelse hitparade haalden. Ten tijde van al deze successen vond ik hier niet veel aan (ook vanwege dat laffe jazz-funk-sfeertje van de vroegere nummers), later ben ik het wel meer gaan waarderen, vandaar deze uitstekende verzamelaar in mijn kast. Als ik het nu draai hoor ik echter naast een paar leuke hits toch ook veel matige nummers, en dan vormen 72 minuten ineens wel een èrg lange zit. Twee klassieke hits wat mij betreft, Lessons in love (hun grootste Nederlandse hit, #2 in 1986, nummer 6 in de singles-top-100 van dat jaar) en Love games, maar naast nog een paar aardige maar mindere nummers kan ik die enigszins sonore stem van Mark King niet al te vaak horen.

Leuk album. Het is toch wel echt een jaren 80 gevoel, als ik hun nummers opzet. Ik vind 'It's over' toch wel het beste nummer. Erg mooie melodie. Ik hoor sommige zeggen dat de nummers wat te 'gelikt' zijn. Ik ben het daar niet mee eens. Hier in Nederland zijn we gewoon niet gewend aan synthpop. Alles moet ruig en rock en live achtig klinken. Vreselijk. Ik hou juist van super gepolijste frisse producties. Wat is er mis met een keyboard geluid hier en daar? Zo'n gitaar klinkt altijd hetzelfde. Zo ook met drummachines. Heerlijk toch? Maar ja, ik ben ook nog eens groot fan van Stock Aitken Waterman.

Liefhebber van SAW? Dat is vast een goede gein.....toch?? Of ben je ook liefhebber van Rick A en die twee huppelgrietjes....hoe heetten ze ook al weer...M&K?

Dit L42 staat overigens wel ver boven de gemiddelde SAW productie.

Mijlenver zelfs in mijn optiek. Al was het maar omdat ze hun nummers zelf schreven en niet alle muziek - en zeker de ritmesectie niet - uit een doosje komt, zoals bij SA&W.

Afgezien daarvan verbaast het me wel eens dat Level 42 betrekkelijk weinig krediet lijkt te hebben bij de gemiddelde 'serieuze' muziekliefhebber, ook in vergelijking met andere succesvolle 80s acts als bijv. het hierboven genoemde Duran Duran of de Pet Shop Boys (al zijn die muzikaal ook niet helemaal vergelijkbaar).

Ik was in de beginjaren een groot fan van Level 42. Toen was het nog echte blanke funk met merendeels ijzersterke composities en lekkere instrumentale 'workouts'. De omslag kwam geleidelijk ten tijde van World Machine en vooral Running in the family. Platen die ik nog steeds wel kan aanhoren, maar die toch een meer pop- dan funk-georienteerde band lieten horen.

Het heeft hen geen windeieren gelegd, want de hits waren nog groter dan voorheen. Maar in retrospectief betekent het wel dat Level 42, meer dan de hierboven genoemde tijdgenoten, aan de jaren tachtig gelieerd blijft, ook al omdat hun latere platen gewoon een stuk minder (en ook minder succesvol) waren.

Deze verzamelaar is uitermate competent samengesteld in de zin dat alle bekende singles erop staan. Niet in chronologische volgorde en dat vind ik in het geval van Level 42 een pré, omdat anders de neergang wel erg duidelijk hoorbaar zou zijn. Nu de nummers wat door elkaar gemixt zijn, is het niveau minder wisselvallig. Bovendien zijn de echte hoogtepunten (Love games, Starchild, Hot water, Lessons in love) mooi gelijkmatig over het album verdeeld, alsof de samensteller het hierboven geschetste probleem ook voorzag. Wat niet wegneemt dat 70 minuten achtereen luisteren naar de toch ietwat saaie stem van Mark King wat veel van het goede is.

Kwam er achter dat ik deze in de platenkast had staan. Dunne hoes met beschadigde zijkant en daardoor jaren onopgemerkt.... Over het algemeen vind ik het niet meer heel bijzonder, maar als Heaven in my Hands voorbij komt veer ik op en gaat het volume naar 100. Ik durf met terugwerkende kracht best te beweren dat mijn liefhebberij voor de betere rockmuziek met dit nummer is begonnen. Ik moet dan 11 zijn geweest. Daarna brak de tijd aan met Pearl Jam, Pumpkins c.s. Dromen over lang geleden (al wordt dat dromen zeer wreed verstoord door het werkelijk hemeltergende Children Say.... Gelukkig maar, want ik moet nog veel werken vandaag)....

Gewoon een prima verzamelaar. Erg triest dat gitarist Alan Murphy kort na release overleed.

Heb deze Level Best inmiddels ook, naast
Level 42 - The Ultimate Collection (2002) - MusicMeter.nl en The remixes uit 1992 (alleen heeft die van mij dan weer een andere voorkant). Dat remixes is dan net als bij Talk Talk weer meer uit te leggen als extended mixes.

Voor een uurtje Level 42 is zo'n verzamelaar prima en het 80's werk van de groep bevalt me nog steeds het beste.