menu

Vangelis - Heaven and Hell (1975)

Alternatieve titel: De Mantel der Liefde

mijn stem
3,80 (72)
72 stemmen

Griekenland
Electronic
Label: RCA

  1. Heaven and Hell Part I / Bacchanale (4:40)
  2. Heaven and Hell Part I / Symphony to the Powers B (8:18)
  3. Heaven and Hell Part I / Movement 3 (4:03)
  4. Heaven and Hell Part I / So Long Ago So Clear (5:00)

    met Jon Anderson

  5. Heaven and Hell Part II / Intestinal Bat (3:18)
  6. Heaven and Hell Part II / Needles and Bones (3:22)
  7. Heaven and Hell Part II / 12 O'clock (8:48)
  8. Heaven and Hell Part II / Aries (2:05)
  9. Heaven and Hell Part II / a Way (3:45)
totale tijdsduur: 43:19
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
3,5
Behoorlijk bombastisch. Ik was er een tijd helemaal gek van. Het was op een gegeven moment muziek die me niet meer kon boeien.
Helaas heb ik deze cd dan ook van de hand gedaan: ik zou hem toch wel weer eens willen horen

avatar van postman
5,0
Het moet ergens in 1979 zijn geweest toen ik dit album voor het eerst hoorde in dick's platenbar in drachten.
Ik viel bijna van mijn kruk, onvoorstelbaar mooie muziek.
Schitterende bombastisch, doordrenkt met griezelig mooie koren , symphonische rock op zijn best.

avatar van ChrisX
Misschien is zijn de Vangelis-fans het niet helemaal met me eens maar hier begint het echte werk van deze man. Uitzonderlijke en wonderlijke muziek die een soort van epische, instrumentale (nou ja, nagenoeg) space-opera is. Het is dan ook niet verwonderlijk dat NASA-astronoom Carl Sagan o.a. muziek van dit album gebruikte in zijn tv-serie Cosmos.

Wat wel voor velen verwonderlijk zal zijn is dat ik in de muziek bij vlagen ook een vleugjes jaren 70 jazzrock hoor. Luister maar eens naar de inleiding van H&H deel 1 met die Fender Rhodes piano in het linkerkanaal. Een en al jazzakkoorden en het komt erg geimproviseerd over. Man, wat had ik graag zijn repetities met Yes willen horen (dat was nog voor Relayer) in 1974.

Die jazzrock invloeden komen op latere albums ook nog regelmatig weer terug overigens.

shappy1010
Ik ga deze plaat eens opzoeken, heb bijna alles wel zo'n beetje van de man, maar heb er al jaren niet meer naar geluisterd. Behalve het geweldige Antartica die draai ik nog regelmatig.

avatar van Gerards Dream
5,0
Heaven and Hell van Vangelis was mijn kennismaking met eerder genoemde multi-instrumentalist begin jaren tachtig van de vorige eeuw. Een eerste indruk is heel belangrijk, het schijnt dat de eerste drie seconden cruciaal zijn.

De eerste noten van Heaven and Hell maakte meteen een goede indruk in de platenzaak. Mooi rustig begin gevolgt door indrukwekkende bombastische uithalen. Zinvolle zangpartijen, waaronder die van Jon Anderson. Een compleet album dus bij eerste beluistering.

Eenmaal thuis gekomen gelijk de plaat op de pick-up van mijn ouders gelegd en wat volume erbij. Mijn vader, die dit van een afstand aanhoorde, snelde naar de woonkamer om te weten wat er aan de hand was. Nog een beetje buiten adem noemde hij een lijstje klassieke componisten op waar Heaven and Hell iets van had. Nadat mijn vader was bijgekomen besloten we het album opnieuw te starten. Met de hoes op de salontafel beluisterde we het hele album en spraken nauwelijks met elkaar. Nadat de laatste noten hadden geklonken keken we elkaar aan, waarop mijn vader zei: "Gerard, je hebt een goed stuk muziek in huis gehaald." En zo is het ook.

Heaven and Hell is typisch zo'n plaat waar over nagedacht is voordat men de studio indook. Alles klopt op dit album. Hemel en hel zijn in balans.

avatar van berwt
Gerards Dream schreef:

De eerste noten van Heaven and Hell maakte meteen een goede indruk in de platenzaak. Mooi rustig begin gevolgt door indrukwekkende bombastische uithalen. Zinvolle zangpartijen, waaronder die van Jon Anderson. Een compleet album dus bij eerste beluistering.

Eenmaal thuis gekomen gelijk de plaat op de pick-up van mijn ouders gelegd en wat volume erbij. Mijn vader, die dit van een afstand aanhoorde, snelde naar de woonkamer om te weten wat er aan de hand was. Nog een beetje buiten adem noemde hij een lijstje klassieke componisten op waar Heaven and Hell iets van had. Nadat mijn vader was bijgekomen besloten we het album opnieuw te starten. Met de hoes op de salontafel beluisterde we het hele album en spraken nauwelijks met elkaar. Nadat de laatste noten hadden geklonken keken we elkaar aan, waarop mijn vader zei: "Gerard, je hebt een goed stuk muziek in huis gehaald." En zo is het ook.


Leuke anekdote! meer van dattum, zou ik zo zeggen. Het doet mij ongelooflijk benieuwen hiernaar.

avatar van Gerards Dream
5,0
Bedankt ten eerste. Als je dit album weet te waarderen van Vangelis ben je al een heel eind op weg. Heaven and Hell is niet de makkelijkste plaat, maar wel een staalkaart van het werk van deze Griek.

tangmaster
Goed album van Vangelis, aardig om naar te luisteren.
Dit is zeker gaan Avant-Garde.

avatar van Gerards Dream
5,0
tangmaster schreef:
Goed album van Vangelis, aardig om naar te luisteren.
Dit is zeker gaan Avant-Garde.


Inderdaad, dit is geen Avant-Garde. Dit is voor mij meer een modern klassiek album, met her een der wat rock-achtige ritmes en boeiende stemmen en klanken die het tot totaal muziek maken. Met als rustpunt het fraaie So Long Ago, So Clear gezongen door Jon Anderson.

avatar van CorvisChristi
4,5
CorvisChristi (crew)
Dit is toch wel een prima en typisch staaltje van pompeuze en bombastische muziek wat zo onderhand één van de belangrijkste handelsmerken van Vangelis is. Echter is het best stevige kost. Dit komt door de vele muzikale stijlen die op een zeer bijzondere manier in de muziek is verweven. Voeg hierbij de aanwezigheid van het koor toe, en er zou bijna sprake kunnen zijn van een soort van space-opera.

De plaat bestaat uit 2 delen, echter zijn de 2 stukken onderverdeeld in een aantal 'movements'. Zo begint Part 1 met "Bacchanale", een stuk wat al meteen een enorme stempel op het muzikale karakter van de plaat drukt. Dit heftige en allesomvattende stuk muziek is een bizar festijn voor het oor, om het zo maar te noemen. Grillige synth-klanken, bombastische koor-uithalen, de Fender Rhodes-piano die alle kanten opvliegt. Niet voor iedereen, lijkt me, maar wel een ongelooflijk heftig en origineel stuk muziek. En hier blijft het niet bij.....
Hierna volgt namelijk Part 1 movement 2: "Symphony to the Powers B". Een bijna naar klassiek neigend stuk van ruim 8 minuten waarop Vangelis bewijst ook een maestro op de grand piano te wezen. Ook valt er hier bijna niet stil te zitten als het ene na het andere heftige stuk zich opvolgt. Het valt dan ook niet mee voor mij om als een dirigent de muziek als het ware te 'bespelen' .
Daarna volgt er het eerste rustpuntje in de vorm van "Movement 3", ook wel bekend als "Cosmos", het thema die gebruikt is voor de gelijknamige documentaire-serie van Carl Sagan.
Part 1 wordt afgesloten met het i.m.o. iets te mierzoete "So Long Ago, So Clear". Maar man, dit nummer weet ondanks dit lichtelijke puntje van kritiek, altijd zoveel kippenvel bij mij los te kweken, dat het er al niet meer toe doet. En de 'engelenstem' van Jon Anderson past natuurlijk perfect bij de muziek.

In tegenstelling tot dat prachtige gezongen slotnummer van Part 1, begint Part 2 in één keer vrij luguber, met klanken die mij doen denken alsof ik voor de poorten van de hel sta....(joh!!! ). Na ruim 3 minuten komt daar spontaan verandering in en wordt ik getrakteerd op een soort van bizar dansritueel, althans zo zie ik dat dus voor me, als de muziek aan mij voorbij dendert.
Vervolgens begint er vanuit het niets een rustig koor te neuriën, maar echt vreedzaam klinkt het niet, als er plotseling naargeestige klopgeluiden en huilerige stemmen hun intrede doen. Om de één of andere reden flitsen er altijd schetsen van Gustave Doré's "Dantes Inferno" aan me voorbij, elke keer als dit stuk voorbij komt. Uiteindelijk wordt alles dan toch weer rustig en wordt ik getrakteerd op het beste stukje muziek die het album bevat, nl. "12 O'Clock", een beeldschoon stuk muziek wat schitterend opgebouwd wordt door het begeleidende koor en de hemelse vocalen van Vana Veroutis.
Wederom wordt ik wakker geschudt, met een soort van pompeuze militante mars, alsof een compleet engelenleger aan mij voorbij trekt, totdat de bestemming uiteindelijk bereikt is, en ik rustig in slaap kan vallen bij de rustgevende klanken van "A Way". Eenmaal ontwaakt, realiseer ik me, na al die tijd dat ik deze plaat heb: MAN, wat een goed album!!!!

avatar van The Voice
postman schreef:
Het moet ergens in 1979 zijn geweest toen ik dit album voor het eerst hoorde in dick's platenbar in drachten.


Ik heb jarenlang in Drachten gewoond en ik kende die platenzaak wel, is later overgegaan in Grammoshop, waar ik toen nog een poosje heb gewerkt.
Maar dat terzijde.

Ik ken alleen het titelstuk in een verkorte versie en dat is in ieder geval genoeg om nieuwsgierig te zijn naar de rest. Heb het album nog steeds niet.

"When I want to discuss that with Vangelis, he remembers neither the creator nor the name or its content. "I’m really awful at remembering names", he excuses himself, "I did talk to that film-maker about the project, it seemed quite interesting. No, I haven’t watched it.""

Is dit dezelfde plaat?

Vangelis - De mantel der liefde - fonos.nl

Martin schreef:
"When I want to discuss that with Vangelis, he remembers neither the creator nor the name or its content. "I’m really awful at remembering names", he excuses himself, "I did talk to that film-maker about the project, it seemed quite interesting. No, I haven’t watched it.""

Is dit dezelfde plaat?

Vangelis - De mantel der liefde - fonos.nl

Wel, de namen van de tracks zijn hetzelfde...

avatar van spaceman
4,5
Adembenemend mooi, vooral 12 O'clock. De ultieme begrafenismuziek (in de goede zin van het woord). Zo godvergeten mooi, die Gregoriaans getinte koorzang en dan die stem van Vana Veroutis erover heen, dat van de eerste tot en met de laatste klank je strot wordt afgeknepen en je eigenlijk zin hebt om het hele stuk een potje mee te janken. Het mag duidelijk zijn: hier ga je voor zitten of, beter, liggen, om alles over je heen te laten komen, zonder volledig uit je evenwicht te geraken.

Dit is ook voor Vangelis een soort "ontdekkings"-album geweest, denk ik. Als je goed luistert hoor je een hoop van zijn latere nummers hierop gebaseerd, bijvoorbeeld een klein stuk van "Symphony to the powers" bevat de akkoorden van "The Long March", en een melodielijn van "Movement 3" is gebruikt voor "Chariots of Fire"

Lazarus Stone
De kant van Vangelis die ik minder ben gaan waarderen, synthesizer bombast verveelt na een tijdje. Desondanks goed spul in dit genre.

avatar van CorvisChristi
4,5
CorvisChristi (crew)
De remaster die onlangs van Heaven and Hell is uitgebracht, is aardig onder handen genomen door Vangelis. Zo schijnen er een flinke dosis galm-effecten aan de muziek te zijn toegevoegd, waardoor de muziek klinkt, alsof deze in een gigantische concert-hal is opgenomen. Dit hoeft niet per se een verbetering te zijn, vind ik...

Echter het meest opvallende schijnt te zijn dat er 23 seconden geschrapt zijn uit "Symphony to the Powers B", zo'n beetje rond 6:56.

In ieder geval toch voor mij redenen om de remaster niet aan te schaffen, aangezien er ook geen bonustracks zijn toegevoegd.

AC1
CorvisChristi schreef:
De remaster die onlangs van Heaven and Hell is uitgebracht, is aardig onder handen genomen door Vangelis. Zo schijnen er een flinke dosis galm-effecten aan de muziek te zijn toegevoegd, waardoor de muziek klinkt, alsof deze in een gigantische concert-hal is opgenomen. Dit hoeft niet per se een verbetering te zijn, vind ik...


Het vind het idee verschrikkelijk. Die nieuwe 7 seconden digitale reverb op vintage classic albums!

Als je de Japanse versie op de kop kan tikken, dat ik je die wel aanraden. Geen extra nieuwe reverb of bonus tracks maar wel gewoon een betere master en/of mastering.

avatar van Hakuna
3,5
Heb deze LP voor het eerst gehoord toen ik als 13 jarige een stapel bekraste Lps kreeg van mijn oom. Kon de muziek destijds als jochie nauwelijks thuisbrengen en mijn ouders werden er stapelgek van dat gejengel. Na ruim 35 jaar in de vergetenheid geraakt te zijn zag ik op de rommelmarkt deze CD liggen voor 2 euro en dacht laat ik hem maar eens meenemen. Thuisgekomen ging er een nieuwe (oude) muzikale wereld voor mij open. Waarbij ik dacht ''hoe kon ik dat destijds niet thuisbrengen en waarom mijn ouders er gek van werden''

Mijn CD blijkt een vroege RCA uitgave voor 1989 the zijn die gedrukt is onder ''Sonopress'' dat destijds nog onder Philips/Polygram stond.

avatar van CorvisChristi
4,5
CorvisChristi (crew)
Hakuna schreef:
Mijn CD blijkt een vroege RCA uitgave voor 1989 the zijn die gedrukt is onder ''Sonopress'' dat destijds nog onder Philips/Polygram stond.


Die uitgave heb ik ook.
In ieder geval heb je voor de waarde van een patatje met een portie waanzinnig goede muziek in huis gehaald, Hakuna !!

WPE
Inderdaad, dit is een van zijn eerste betere, misschien wel een van zijn beste albums. Weliswaar veel bombastiek, maar ook subtiele momenten, en je waant je steeds in een andere wereld. Dit is een van de eerste albums die ik van hem heb leren kennen, en hij staat nog steeds "als een huis"..

avatar van spaceman
4,5
Realiseer je eens dat dit album dit jaar veertig jaar 'oud' is. Er zijn voor mindere platen en artiesten allerlei opgepimpte heruitgaves geweest vanwege vergelijkbare jubilea, of heb ik die van deze van Vangelis gemist?
Enige minpuntje na die veertig jaar is het wat mechanische kerkklokgeluid in 12 O'clock, maar verder blijft alles rechtovereind, ook mijn vierenhalve ster.

avatar van DeWP
4,0
Alternatieve titel: "de mantel der liefde" haha...wat een titel.
Maar de muziek is bijzonder goed. Je kunt aan heel dit album horen dat hij helemaal los kwam toen hij solo aan de slag ging. Want tja, toetsenist bij Aphrodites Child was natuurlijk maar een slappe hap Een beetje Demis Roussos begeleiden. Nee, dit is echt een prima album!

avatar van PParos
4,5
Vangelis heeft veel hele goede muziek gemaakt, maar deze hoort toch wel bij de beste.
Overigens is "De Mantel der Liefde" de titel van de Nederlandse film van Adriaan Ditvoorst waar stukken van dit album voor is gebruikt.

avatar van gaucho
PParos schreef:
Overigens is "De Mantel der Liefde" de titel van de Nederlandse film van Adriaan Ditvoorst waar stukken van dit album voor is gebruikt.

Zal best, maar moet het daarom hier worden toegevoegd als alternatieve titel voor dit album? Dat lijkt mij misplaatst, want ik vind dat nergens terug op mijn originele RCA-LP en ook niet op de CD-versie. Vangelis heeft het in elk geval niet speciaal voor de film geschreven.

De muziek van Vangelis is voor zoveel films en documentaires gebruikt. Als je die allemaal gaat toevoegen is het einde zoek, lijkt mij. Volgens mij kan die toevoeging gewoon weg. Of mis ik hier iets en is er wel degelijk een uitgave van dit album waar die Nederlandstalige titel specifiek is toegevoegd?

EDIT - Verdomd, die is er. Maar alleen in Nederland, en uitgebracht in 1978, drie jaar na de originele release. Ik blijf erbij dat die toevoeging overbodig is.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:19 uur

geplaatst: vandaag om 07:19 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.