Blackfield - Welcome to My DNA (2011)

Melancholische rock deel 3.

De combinatie tussen Aviv Geffen en Steven Wilson werkt al twee albums uitstekend. Solo vind ik Aviv Geffen ook prima, maar dat gemekker van hem werkt soms wat op de zenuwen en Steven Wilson levert ook altijd fijn werk af met zijn bands.

Een derde album is wat mij betreft een welkome aanvulling en zeker als het ook echt wat is en aanvullend werkt.
Oei, daar begint de schoen nu toch wat te wringen: beetje meer van hetzelfde, maar ook ietwat bleker, fletser. Prima nummers, daar niet van van, maar het lijkt of ik deze keer de betovering niet weet te vinden of de betovering mij niet hoe graag ik ook wil.

Het is nog steeds mooie, melancholische, softe rock, maar echt pakken doet het vooralsnog niet en dat gebeurde op de twee voorgangers wel
Misschien is het een soort Blackfield-moeheid, misschien zijn twee albums genoeg en is de 'formule' wat uitgewerkt.
Ik ben nog steeds dol op de instrumentatie zoals ie te horen is in Dissolving with the Night, en het licht oosterse rocktintje in Blood bevalt me ook prima, maar ik mis iets en ik weet alleen niet wat.
Blackfield is altijd wel het brave jongentje in de rockklas geweest, maar dat heeft me nooit zo gestoord. Helaas begint dat nu een beetje te gebeuren.
Nogmaals: het is geen slecht album, integendeel. De heren slagen er wederom in om mooi verzorgde nummers ten gehore te brengen, maar de volgende keer toch graag een koerswijziging, meer peper in de kont of net iets pakkender nummers.

Persoonlijk zou ik zeggen dat de formule van Blackfield zeker niet saai wordt, of begint uit te werken. De songwriting is gewoon een tikkeltje lager dan bij de vorige releases.

Ergens krijg ik dit gevoel alsof Aviv Geffen stond te poppelen om aan een nieuwe Blackfield te beginnen, waarbij Steven Wilson dan weer zoiets had van 'Eigenlijk heb ik het er te druk voor, maar vooruit dan maar', en dit merk je onder andere omdat Aviv gewoon veel meer aanwezig is in dit album dan bij de vorige twee en de nummers voelen wat korter aan. Iets wat toch wel merkwaardig is, aangezien de andere releases ongeveer gelijk zijn qua tijdsduur, maar waar toch geen 'te kort' gevoel omhoog komt.

Veel negativiteit hier, maar begrijp me vooral niet verkeerd. WTMD is gewoon een enorm solide plaat waar ik weer volop van kan genieten, maar dan wel met een kanttekening dat het nét wat completer had kunnen zijn. Zo zijn er de tracks 'Blood' of 'Go To Hell' waarvan ze zich het er net wat te gemakkelijk vanaf hebben gemaakt, en dat bots met songs als 'Rising of The Tide', 'Oxygen' of 'Zigota' waarbij je duidelijk kan horen dat daar toch echt wel wat meer energie en inspiratie in is gestoken.

Desalniettemin verdient de plaat 4* van mij, want ook met deze plaat bewijst Blackfield wederom dat er nog altijd kwalitative pop/rock muziek gemaakt kan worden en het is gewoon een hele degelijke plaat geworden om naar te luisteren. Experimenteren hoeft niet persé, daar hebben we Porcupine Tree weer voor. Blackfield staat voor poppy rock muziek met een laagje melancholie en zo moet dit gewoon blijven. Alleen volgende keer iets meer voor de volle 100% willen gaan, heren.

Iets minder dan de vorige twee albums, is mijn eerste indruk. De songs zijn korter en voelen soms wat onafgemaakt aan, zoals het tekstueel nogal eenvoudige Go To Hell, die qua muziek wel erg mooi is trouwens. De songs kabbelen fijn voort maar maken (nog) geen diepe indruk. Wellicht komt de klik nog. Voorlopig een ruime voldoende, maar Blacfield II blijft mijn favoriete album van de drie.

Inmiddels een paar luisterbeurten later is dit album ontzettend gegroeid. Waar ik eerst ietwat teleurgesteld was omdat de sound toch wel erg hetzelfde was in vergelijking met de vorige albums en het 'degelijk maar emotieloos' vond, is de stemming hier volledig omgeslagen. Dit album haalt het niveau van het debuut niet, maar is zeker beter dan deel twee in mijn ogen. Hier even een behandeling van de belangrijkste nummers:

Het album begint sterk met Glass House, wat een logische eerste single is. Het is niet één van de hoogtepunten, maar zeker een erg sterk nummer, waarschijnlijk het toegankelijkste met die goed gevonden gitaarmelodie. Blijft lekker hangen.

Dit nummer wordt gevolgd door het enige minpuntje: Go to Hell. Muzikaal is het wel oké, maar de lyrics zijn slecht en de manier waarop het gebracht wordt is erg ongeloofwaardig. ''Fuck you all, fuck you, I don't care, go to hell'' is waar het op neer komt. Dit is dan ook het enige dat continu herhaalt wordt. Dan wordt het ook nog eens op een manier gezongen alsof ze het totaal niet menen. Nee, dit nummer hadden ze er beter af kunnen laten wat mij betreft, hoewel het instrumentale stukje op het einde wel iets goedmaakt.

Gelukkig wordt de draad daarna weer goed opgepakt met twee sterke nummers zoals we ze van Blackfield gewend zijn. Maar nummer 5, Far Away is pas écht bijzonder, het hoogtepunt van het album wat mij betreft. Misschien wel het meest ingetogen nummer van Blackfield ooit, maar toch gaat er een bepaalde kracht vanuit, een spanning die in de lucht hangt, alsof er iets staat te gebeuren door de violen. Eén van de beste nummers die Blackfield ooit schreef. En of hier emotie in zit.

Dan het nummer, Dissolving With the Night. Deze blinkt eigenlijk echt uit vanwege de instrumentatie, het pianospel is werkelijk prachtig en ook de violen mogen er zeker wezen. Enige minpuntje is toch de erg 'geiterige' (de enige term die het echt goed beschrijft) van Aviv waar ik nooit fan van zal worden. Gelukkig is Steven er nog en ook hun samenzang is wel degelijk erg mooi. Al met al toch wel een hoogtepuntje.

Dan het buitenbeentje, het nummer Blood. Dit is eigenlijk het enige nummer waar écht pit in zit. Er gaat een bijna middeleeuws sfeertje van uit in het begin, daarna worden de gitaren ingezet waarin ik zelfs een beetje de metal elementen bespeur die in Porcupine Tree ook gebruikt worden. Ik ben blij dat ze ervoor gekozen hebben een groot deel van de track instrumentaal te houden, want het is echt heerlijk. Dit nummer tilt het album naar een hoger niveau, en niet eens omdat het zo geweldig is, er staan meerdere betere nummers op, maar juist omdat dit het album een beetje opbreekt. Het zorgt precies op het juiste moment voor wat afwisseling. Erg goed gedaan dus.

Hierna gaan we naar een viertal typische Blackfield nummers. Melancholie ten top. Het niveau van deze tracks bouwt zich eigenlijk op tot het geweldige DNA, wat een perfecte afsluiter is en een hoogtepunt van het album. Heerlijke melancholie, het nummer heeft iets van een afscheidsnummer, mede door de lyrics 'go now and never come back' natuurlijk, maar het hele sfeertje geeft mij een gevoel van een naderend afscheid. Uitstekend gekozen dus.

Zoals jullie zien heb ik het merendeel van de tracks besproken, wat ook aangeeft dat het album vol hoogtepunten en bijzondere nummers is. Al met al hebben de heren van Blackfield mij uiteindelijk dus verre van teleurgesteld, ondanks dat het er even op leek. Daarnaast wil ik nog even benadrukken dat de sound van dit album toch eigenlijk wel net iets anders is dan de vorige albums. De Blackfield-sound is nog duidelijk te herkennen, maar dit album heeft een net wat luchtigere, frissere sound dan de voorgaande delen, het is wat minder duister. Dat het voor mij een geweldig album is is in elk geval zeker. Ondanks dat ene missertje geef ik toch 4,5*, dit gaat waarschijnlijk één van de beste albums van 2011 worden voor mij.

Tjonge wat heeft dit album geduurd voordat ik het echt goed vind. Ik heb veel van Steven Wilson verslonden. Letterlijk kapot gedraaid en ook Blackfield I, na Blackfield I kwam ik in aanraking met deze en toen deed dit album mijn helemaal niks, daarna Blackfield II geprobeerd... ook zonder succes (nog steeds). Maar sinds kort deze weer opgepikt, omdat mijn muziek smaak regelmatig veranderd en ik moet zeggen dat ik dit toch wel een prettig album vind. Niet zo geniaal als Blackfield I, maar wel goed!

Ik begin met 3***

Welcome to My DNA draait nu voor de derde keer een rondje. Of is het al de vierde? Ik ben de tel kwijtgeraakt en de muziek doet mij - eerlijk gezegd - nog niet zo heel veel. Het album klinkt op dit moment nog een beetje als mijn slootje voor de deur op een miezerige novemberdag zonder een zuchtje wind. Rimpelloos. Ik heb blijkbaar toch liever iets meer plooien in mijn muziek.

*steen zoekt*

Het zou misschien nog wel goed kunnen komen, maar niet vandaag en dus ga ik door naar de volgende Blackfield en dat album schijn ik ook al eens eerder gehoord te hebben...