Blackfield - Welcome to My DNA (2011)

Persoonlijk zou ik zeggen dat de formule van Blackfield zeker niet saai wordt, of begint uit te werken. De songwriting is gewoon een tikkeltje lager dan bij de vorige releases.

Ergens krijg ik dit gevoel alsof Aviv Geffen stond te poppelen om aan een nieuwe Blackfield te beginnen, waarbij Steven Wilson dan weer zoiets had van 'Eigenlijk heb ik het er te druk voor, maar vooruit dan maar', en dit merk je onder andere omdat Aviv gewoon veel meer aanwezig is in dit album dan bij de vorige twee en de nummers voelen wat korter aan. Iets wat toch wel merkwaardig is, aangezien de andere releases ongeveer gelijk zijn qua tijdsduur, maar waar toch geen 'te kort' gevoel omhoog komt.

Veel negativiteit hier, maar begrijp me vooral niet verkeerd. WTMD is gewoon een enorm solide plaat waar ik weer volop van kan genieten, maar dan wel met een kanttekening dat het nét wat completer had kunnen zijn. Zo zijn er de tracks 'Blood' of 'Go To Hell' waarvan ze zich het er net wat te gemakkelijk vanaf hebben gemaakt, en dat bots met songs als 'Rising of The Tide', 'Oxygen' of 'Zigota' waarbij je duidelijk kan horen dat daar toch echt wel wat meer energie en inspiratie in is gestoken.

Desalniettemin verdient de plaat 4* van mij, want ook met deze plaat bewijst Blackfield wederom dat er nog altijd kwalitative pop/rock muziek gemaakt kan worden en het is gewoon een hele degelijke plaat geworden om naar te luisteren. Experimenteren hoeft niet persé, daar hebben we Porcupine Tree weer voor. Blackfield staat voor poppy rock muziek met een laagje melancholie en zo moet dit gewoon blijven. Alleen volgende keer iets meer voor de volle 100% willen gaan, heren.

Kan me goed in je stukje vinden.

Ik heb zojuist het debuut eens opgezet en geconcludeerd dat deze kwalitatief toch echt een heel stuk minder is. Daarnaast mist dit album een bepaalde emotie, en dat begint het probleem van Blackfield te worden: het zit allemaal uitstekend in elkaar, maar het klinkt niet 'echt' als je begrijpt wat ik bedoel.

Zodra ik de Vinyl thuis bezorgd krijg, zal ik er mooie plaatjes van schieten, en uiteraard posten .

Wat is deze plaat een intens geweldige luisterervaring!

Vertrouwde kwaliteit met twee vreemde eendjes (Blood en Go To Hell), waarvan ik de laatste eerlijk gezegd een beetje irritant vind door de tekst.
Ik vind dit album wederom erg mooi, al betrap ik mezelf nu wel op deja-vu's (andere Blackfield CD's). De verrassing is er een beetje vanaf. Desalniettemin staan de dingen waar ik op hoopte er toch weer op.

Ik snap alle kritiek op dit album niet zo. Het lijkt erop dat de verwachtingen nogal hoog waren.
Het eerste album van Blackfield was natuurlijk een cadeautje waarbij vooral Geffen het nodige songmateriaal op de plank had liggen en Wilson ongetwijfeld ook aangezien Porcupine Tree een wat steviger kant op was gegaan.
Dat er nog een tweede album kwam was een beetje onverwacht en kon daardoor alleen maar meevallen. Wat ook zo was, Blackfield II is een behoorlijk constant album maar daardoor wel wat vlak.
WtMD vind ik veel diverser. Het songmateriaal is her en der wat minder, maar muzikaal valt er meer te genieten dan op de eerste twee albums. Vooral het eerste gedeelte (t/m Blood) vind ik
sterk. De laatste vier nummers zijn fraaie, maar typische Blackfield nummers en hadden zo op Blackfield II kunnen staan.
Glass House staat als een huis en een betere opening had niet gekund vind ik. De toon voor het album is meteen gezet. Go to Hell vind ik toch wel erg leuk al had het nog wel een stuk bozer gemogen (maar dat past dan weer niet zo bij Blackfield). Rising of the Tide en Far Away zijn typische Blackfield nummers maar wel met fraaiere arangementen dan we gewend zijn.
Waving kon mij niet echt bekoren toen ik hem voor het eerst hoorde. Saai vooral, maar het tweede gedeelde kan ik steeds meer waarderen.
De pracht van het album zit hem wat mij betreft in het midden. Dissolving with the Night is een a-typisch Blackfield nummer want het is ordinaire symfo wat zomaar 35 jaar geleden gemaakt had kunnen zijn. Natuurlijk heeft Blackfield altijd een behoorlijk symfopop tintje gehad maar zo ver als hier zijn ze nog nooit gegaan. En eigenlijk geldt hetzelfde voor Blood, maar hier is het geen ouderwetse symfo maar progrock (toch een klein verschil). Klinkt nogal als Porcupine Tree van een 10 jaar geleden.
En dat alles overgoten met een melancholisch dreampop sausje. Wat mij betreft mogen ze nog heel wat van dit soort albums uitbrengen. Natuurlijk is er niets vernieuwend aan en lijken de albums op elkaar qua geluid. Mij een zorg! Er zijn genoeg andere bandjes die op muzikaal avontuur gaan en waar we ook van kunnen genieten. Of erger. Bandjes die vinden dat zich moeten vernieuwen en daardoor steeds minder worden (Keane, U2 enz.).
Nee dit bevalt me wel eigenlijk

Bepaalde nummers groeien toch wel, deze is toch zeker zo goed als Blackfield II: 4* dus. Ik blijf erbij dat het het debuut niet eens benaderd. Dissolving with the Night is overigens lichtelijk geniaal, maar niets haalt het niveau van DNA wat echt een super nummer is. Go to Hell blijf ik zwak vinden, als er inderdaad wat woede in had gezeten, maar nee, ze zingen het alsof ze er geen zak van menen (zo voelt het bij mij). Enige zwakke puntje.

Wederom een goed album en bij de eerste luisterbeurt is het nog een groeialbum ook. Een paar nummers die wat afwijken van het "Blackfield recept" en die bij mij het iets minder doen, maar dat zijn er hooguit twee, waaronder Go to Hell. Ondanks dat de tekst wat irritant is, is de compositie verder wel te omarmen. Ik denk dat ik mij hier de komende week wel mee kan vermaken! Cijfer laat nog even op zich wachten.

Het zal wel aan mij liggen maar het klinkt bijna alsof Aviv bij Go To Hell aan het begin "Funk you all" "Funk you" zingt.

Tot nu toe 3 keer beluisterd en ik moet zeggen dat de melodien in mijn kop blijven zitten, oftewel ik begin te wennen aan de songs. Ik vond het na 1 keer luisteren redelijk, maar de beoordeling is nu 4,5, maar de rek is er nog niet uit. Waarschijnlijk weer een top album van Wilson/Geffen en de rest!

Iets minder dan de vorige twee albums, is mijn eerste indruk. De songs zijn korter en voelen soms wat onafgemaakt aan, zoals het tekstueel nogal eenvoudige Go To Hell, die qua muziek wel erg mooi is trouwens. De songs kabbelen fijn voort maar maken (nog) geen diepe indruk. Wellicht komt de klik nog. Voorlopig een ruime voldoende, maar Blacfield II blijft mijn favoriete album van de drie.

Oerdegelijk, hoewel ik daar de plaat misschien iets te kort meedoet. Oké, de muziek is zelf niet heel gedurfd ofzo, maar de melodieën die weerklinken zijn toch wel heel erg aangenaam. Nog niet zo simpel dat ze direct en na afloop nog in je hoofd blijven hangen, wel zo dat als je ze hoort ze meteen vertrouwd aandoen. Naarmate de plaat vordert, vind ik het ook steeds beter worden, daar waar het begin nog een beetje stroef is. De zang op Welcome to My DNA voelt aan als een warm deken, het onderstreept de instrumentatie. Ik begin voorzichtig met een 3,5.

Ik kende deze band nog niet. Fijne mix tussen post-rock en "hapklare" pop/rock.
Hier en daar wel wat vlak, maar wellicht groeit het nog...

Ik zie dat de eerste 2 albums nog beter worden beoordeeld, even proberen dan

Probeer eens dat ander project van die langharige gitarist, Porcupine Tree of zoiets, heten ze - daar kom je waarschijnlijk wel mee aan je trekken. Of gewoon Blackfield I. Oh ja, de langharige zanger/gitarist/duizendpoot is trouwens bezig met de volledige discografie van de band die op nr 2 staat in je Top 10, te remixen. En Robert Fripp heeft vorig jaar in het voorprogramma van PT gespeeld.

Sorry, zeg me als ik te ver ga
Allez, nog een uur of 8 en ik kan eindelijk ook naar Blackfield III luisteren!

Grappig, dat wat mij betreft, het minste nummer Waving het enige nummer op dit album is van Steven Wilson.

Offtopic:

Puur uit verveling een andere cd-cover gemaakt, omdat ik de originele eigenlijk vrij lelijk vind. Daarom maar een foto van gisteren uitgekozen en het 1 en ander bewerkt.

Persoonlijk vind ik hem zo mooi

http://i52.tinypic.com/2jdqez4.jpg

Niet bepaald professioneel ofzo, maar ik wilde het toch even delen..

Niet mis, in tegenstelling tot je ranzig getroll op Last.fm

Ik vind het origineel veel mooier , ik vind het wel iets hebben.

Prachtig album alleen jammer van het lied Go to Hell dat ik toch wat minder vindt. Blood vind ik dan zelf juist heel goed passen in dit album in tegenstelling tot anderen hier, waarom kan ik niet uitleggen ik vind het gewoon leuk dat het er tussen zit.

Ik moet zeker ook eens hun 1ste albums beluisteren.

Ach, kan het soms niet laten..

Inmiddels een paar luisterbeurten later is dit album ontzettend gegroeid. Waar ik eerst ietwat teleurgesteld was omdat de sound toch wel erg hetzelfde was in vergelijking met de vorige albums en het 'degelijk maar emotieloos' vond, is de stemming hier volledig omgeslagen. Dit album haalt het niveau van het debuut niet, maar is zeker beter dan deel twee in mijn ogen. Hier even een behandeling van de belangrijkste nummers:

Het album begint sterk met Glass House, wat een logische eerste single is. Het is niet één van de hoogtepunten, maar zeker een erg sterk nummer, waarschijnlijk het toegankelijkste met die goed gevonden gitaarmelodie. Blijft lekker hangen.

Dit nummer wordt gevolgd door het enige minpuntje: Go to Hell. Muzikaal is het wel oké, maar de lyrics zijn slecht en de manier waarop het gebracht wordt is erg ongeloofwaardig. ''Fuck you all, fuck you, I don't care, go to hell'' is waar het op neer komt. Dit is dan ook het enige dat continu herhaalt wordt. Dan wordt het ook nog eens op een manier gezongen alsof ze het totaal niet menen. Nee, dit nummer hadden ze er beter af kunnen laten wat mij betreft, hoewel het instrumentale stukje op het einde wel iets goedmaakt.

Gelukkig wordt de draad daarna weer goed opgepakt met twee sterke nummers zoals we ze van Blackfield gewend zijn. Maar nummer 5, Far Away is pas écht bijzonder, het hoogtepunt van het album wat mij betreft. Misschien wel het meest ingetogen nummer van Blackfield ooit, maar toch gaat er een bepaalde kracht vanuit, een spanning die in de lucht hangt, alsof er iets staat te gebeuren door de violen. Eén van de beste nummers die Blackfield ooit schreef. En of hier emotie in zit.

Dan het nummer, Dissolving With the Night. Deze blinkt eigenlijk echt uit vanwege de instrumentatie, het pianospel is werkelijk prachtig en ook de violen mogen er zeker wezen. Enige minpuntje is toch de erg 'geiterige' (de enige term die het echt goed beschrijft) van Aviv waar ik nooit fan van zal worden. Gelukkig is Steven er nog en ook hun samenzang is wel degelijk erg mooi. Al met al toch wel een hoogtepuntje.

Dan het buitenbeentje, het nummer Blood. Dit is eigenlijk het enige nummer waar écht pit in zit. Er gaat een bijna middeleeuws sfeertje van uit in het begin, daarna worden de gitaren ingezet waarin ik zelfs een beetje de metal elementen bespeur die in Porcupine Tree ook gebruikt worden. Ik ben blij dat ze ervoor gekozen hebben een groot deel van de track instrumentaal te houden, want het is echt heerlijk. Dit nummer tilt het album naar een hoger niveau, en niet eens omdat het zo geweldig is, er staan meerdere betere nummers op, maar juist omdat dit het album een beetje opbreekt. Het zorgt precies op het juiste moment voor wat afwisseling. Erg goed gedaan dus.

Hierna gaan we naar een viertal typische Blackfield nummers. Melancholie ten top. Het niveau van deze tracks bouwt zich eigenlijk op tot het geweldige DNA, wat een perfecte afsluiter is en een hoogtepunt van het album. Heerlijke melancholie, het nummer heeft iets van een afscheidsnummer, mede door de lyrics 'go now and never come back' natuurlijk, maar het hele sfeertje geeft mij een gevoel van een naderend afscheid. Uitstekend gekozen dus.

Zoals jullie zien heb ik het merendeel van de tracks besproken, wat ook aangeeft dat het album vol hoogtepunten en bijzondere nummers is. Al met al hebben de heren van Blackfield mij uiteindelijk dus verre van teleurgesteld, ondanks dat het er even op leek. Daarnaast wil ik nog even benadrukken dat de sound van dit album toch eigenlijk wel net iets anders is dan de vorige albums. De Blackfield-sound is nog duidelijk te herkennen, maar dit album heeft een net wat luchtigere, frissere sound dan de voorgaande delen, het is wat minder duister. Dat het voor mij een geweldig album is is in elk geval zeker. Ondanks dat ene missertje geef ik toch 4,5*, dit gaat waarschijnlijk één van de beste albums van 2011 worden voor mij.

mooie recensie en ik ga nog helemaal akkoord met uw mening.

Mijn favorieten: Far Away, On the Plane, DNA

Gemiddelde op geen tijd van 3,60 naar 3,86, 'ni shlecht lijk da me zegn'! Ook nog maar weinig stemmen, maar toch

Deze cd wordt na elke luisterbeurt beter. Heerlijke ingetogen zang. Veruit het beste wat Geffen en Wilson tot nu toe samen hebben gemaakt. Een dikke 4,5 ster!

Aviv heeft mooi werk geleverd met Rising of the Tide, Far Away en (de verzen van) On The Plane (refrein vind ik iets minder). En de rest eigenlijk ook wel (het oosterse Blood) Je merkt het verschil wel tussen Waving en de rest. Opgewekter naar mijn mening en ook één van m'n -laat ons zeggen- drie favorieten. Ook een paar Engelse woorden die ik niet ken, meer symbolisch geschreven ('clinging to the warm bleed in the trees'?), terwijl Aviv meer rechtuit schrijft en het niet zo moeilijk te begrijpen is (stupid bitches on the diamond day... Should I wear the pruple dress, that's all she cares about - wat is dat trouwens voor een 'lelijke' lyric?). Ik heb me ook al afgevraagd hoeveel keer het werkwoord 'cry' voorkomt in 1 van haar vormen. Iemand zin om te tellen? 't Is echt veel.

Nee, ik vind 'm bijzonder goed!

Far Away, Waving en Rising with the Tide vind ik op dit moment het fijnste.
Dissolving with the Night vind ik dan weer minder door de zang. maar ook door het gevoel dat ik naar een lang intro zit te luisteren. Daar trekt de instrumentatie me helaas niet over de streep.
Voor mij is hij op zijn minst even goed als Blackfield II, op dit moment.

Je moet er wel inkomen, in dit album. De eerste draaibeurt was teleurstellend en ik had de neiging om maar wat anders te draaien. Maar ja, omdat je wel voorbereid wilt zijn op Paradiso toch nog maar een paar keer gedraaid.

En ja inderdaad, als een echt goed album wordt deze beter per keer. Laat het cijfer nog even achterwege maar daar kom ik binnenkort op terug.

Extreem goede plaat dit, tot nu toe de beste plaat van 2011 (vind ik) Niet echt een favoriet nummer, album is als geheel heel mooi. Ook maar eens wat andere Blackfield albums gaan luisteren, interessante band dat zeker.

'Glass House' beluisterd en niels94 verzekerde me dat dit een geweldige plaat is. Ik hoop het voor jou, niels!

Glass House heeft voorlopig nog maar één stem wat betreft 'favoriete nummers', dus baseer je daar niet te veel op... Ook het intronummer en niet meteen representatief voor de rest van de plaat. Go To Hell ook niet, dus daar ook zeker niet mee beginnen Laat gewoon de hele 40 minuten over je heen komen als een stormvloed van emoties.

Dat was ik ook van plan, nicoot.

De vorige albums van dit duo bevielen me wel, misschien nog eens draaien.

Lees mijn review maar, dan krijg je een idee van de betere nummers. Ik vind het niveau van deze plaat erg hoog, op Go To Hell na, die eigenlijk wel meevalt maar toch duidelijk het minste nummer is, alleen maar supernummers met enkele absoluut geweldige nummers.

Ik vind dat Aviv het nummer Dissolving In The Night een beetje verpest, eigenlijk... Prachtig nummer, alleen dat eerste stuk waarin Aviv dus een geit nadoet vind ik echt minder, gelukkig is dat maar een klein stukje en wederom ook weer niet zó erg, maar toch jammer. On the Plane is een nieuwe favoriet geworden, die hoge gitaar is geweldig.