Caravan - In the Land of Grey and Pink (1971)

Caravan: In the Land of Grey and Pink - Press releases - Music PR, Music PR UK, Music PR Ireland, Entertainment PR, Music Publicity, Online Music PR, Indie PR, Rock Music PR - prescriptionmusicpruk.com

3 discs, is dat niet overdreven?

Ik snap Steven Wilson's liefde voor oude symfo-platen wel. Maar wie heeft er in godensnaam een 5.1 surround set, en is bereid om alle oude platen wéér opnieuw te kopen.
Ik krijg er een punthoofd van. Eerst King Crimson, dan Camel, dan Jethro Tull en nu weer Caravan.

Mocht Wilson zich geroepen voelen, dan mag hij ook wel even die oude platen van Eloy en Hawkwind doen. Die verdienen wel een afstoffing

Dan Mogen Spirogyra en Jan Dukes De Grey ook wel aan het lijstje toegevoegd worden.

Ik al jaren overigens en naar verhouding kost de extra 5.1 disc meestal niet zoveel.

Ik vraag me af wat je met zo'n set moet.

Ik heb een cd/cassettedeck combinatie van 25Eur en duurder hoeft het van mij niet.

Ik ken wel mensen die 10000euros uitgeven aan flatscreens, dolby surroundsets etc.

Maar goed, heel lief van Wilson om die mensen te bedienen. Ik draai mn cdtjes wel gewoon af.

Heb je het weleens bij iemand bijvoorbeeld een Porcupine Tree dvd audio geluisterd?? Of een 5.1 concert van een dvd of blu ray??

Ik heb niet de tijd en de zin om uitgebreid te gaan luisteren op een bankstel.

Ik ben altijd druk bezig en onderweg en met colleges bezig, of iets anders. Ik heb een I-pod voor onderweg en een cassette/cd ghettoblaster-achtig ding voor thuis.

Tja, dit verklaard alles natuurlijk .... en dan vraag ik me af waarom je uberhaupt nog cd's koopt en het niet gewoon houd bij 'crappy' mp3s want het verschil hoor je toch niet op zo'n manier.

Nee, ik ben een groot liefhebber van het echt rustig luisteren naar muziek en opgaan in de details. Er schijnt in Engeland nu ook een soort van klein fenomeen te zijn in de vorm van record clubs. Mensen spreken af in een gelegenheid, bijv. een pub met van die prive-achterzaaltjes, en daar worden platen gedraaid EN geluisterd, waarbij er absoluut NIET door de muziek mag worden gepraat maar er wel met elkaar onderling van gedachten word gewisseld over de muziek. Blijkt dus dat veel mensen de kunst van het luisteren naar muziek bijna verleerd waren.

Ik moet zeggen dat ik dat vroeger wel deed. Elpee opzetten en alleen luisteren.

Nu ook nog wel eens, maar dan werk ik aan colleges of aan mijn website of lees ik wat.

In ieder geval, heb ik geen tijd (maar ook geen zin) om alleen maar stil te zitten.

Maar wat verklaart het? Dat ik niet van de muziek kan genieten?!? Ik houd zielsveel van muziek. Ik maak ook muziek en ben 2 tot 3 avonden per week aanwezig bij jam-sessies of mijn eigen bandsessie.

Ik ga alleen geen 1000den euros uitgeven aan electronica als ik dat kan uitgeven aan kunst en boeken en wat ik nog meer leuk vind..

Hoe zit het met de 26-03-2001 remaster (Universal Music)? Is die mix te prefereren boven het origineel? Die deluxe editie vind ik te gortig..

De Deluxe editie betreft een remix gemaakt door Steve Wilson, die 2001 versie is een remaster van de originele mix. Puristen preferen over het algemeen de originele mix.

Wat dat betreft vind ik het wel leuk bij de Oldfield Deluxe Edities: daar zit zowel een nieuwe mix van Oldfield bij als ook de originele mix.

De laatste tijd weer veel naar Caravan geluisterd. En jawel, het is wederom besmettelijk: ook Soft Machine, Egg, Matching Mole, Gong, Hatfield & the North en National Health, en nog andere namen, kropen weer mijn platenkast uit. Het blijft een feest om naar te luisteren. Het is moeilijk om objectief te zijn over deze muzikale substroming, Canterbury had voor mij nooit zoveel met de compositie maar meer met de onderbuik te maken. Bij Yes, Genesis, Pink Floyd, Camel en King Crimson zit ik er toch, eh, anders in. Ook al zijn die groepen zonder meer uitstekend. Sfeergevoelige, nostalgische luisteraars kunnen steeds op Canterbury terug grijpen! In the land of... heeft niet alleen dat nostalgische geluid en de relaxte sfeer, ook de platenhoes is fenomenaal en draagt bij aan het gevoel dat je bij de muziek hebt. Ik sluit me bovendien aan bij degene die zei dat de manier van orgel bespelen het "eigene" verleent aan wat we maar de Canterbury sound zullen noemen.
En nee, ik rook geen groene waar! Echt niet nodig bij deze muziek!

Dit album heb ik vorige week voor 6 euro gekocht, die deluxe editie hoef ik helemaal niet. De Canterbury begint mijn favoriete stroming in de Prog te worden. Het heeft een heel warm en jazzy geluid en echt een Engels sfeertje. Daar hou ik wel van.

Dit is echt een plaat waar je blij van wordt. Er hangt een heel apart sfeertje aan wat erg rustgevend is. Deze zet ik vaak in de ochtend op. 4,5 ster, maar een verhoging kan er wel eens in zitten.

Magische muziek, ongelooflijk melancholisch ook. Hier heb ik de beste momenten uit mijn pubertijd mee doorgemaakt. Er lag zo'n verwijzing in naar wat ongrijpbaars, iets wat je überhaupt in die bijzondere periode meer meemaakte. Wat een verschil met onze nuchtere en veel hardere tijd! Eigenlijk hebben alle nummers op deze plaat een speciaal plekje in mijn beleving, maar als ik per se moet kiezen zou ik voor kant B gaan. Maar in feite zijn de andere records van Caravan mij even dierbaar, en vind ik het moeilijk om appels met peren te vergelijken. If I could do it all over again, Waterloo Lily, ja zelfs Blind dog at St. Dunstans met het prachtige finale nummer... ze roepen heerlijke contextuele herinneringen op. Het vormt een sfeergeheel met King Crimson, Soft Machine, Genesis, Jethro Tull, Wishbone Ash, Steve Miller, de betere nummers van Jimi Hendrix, Kevin Ayers, T. Rex, maar ook Nederlandse groepen als Brainbox, Alquin en Supersister; en dan vergeet ik er vast nog een paar. Zulke lang uitgesponnen symfonische muziek wordt niet meer gemaakt (dacht ik), maar naar mijn mening betoont zich daarin de ware compositorische creativiteit. Zoals in de klassieke muziek de pianoreuzen uitgestorven schijnen te zijn, zo geldt dat in de popmuziek voor de prestaties van deze klassieke rockreuzen.

Ik zal het maar bij dít album zetten, omdat de meeste fans wel dít album in hun updates zullen hebben :

moeten er nog mensen gewaarschuwd worden dat deze band op 27 oktober a.s. optreedt in de Boerderij te Zoetermeer?
 

Eindelijk. 3 weken geleden op vinyl besteld... Nu pas binnen. Sta me toe me even terug te trekken voor bijna 1u 15min non stop luisterplezier. (eerste keer dat ik vinyl koop die roze gekleurd is )

Met grijze spetters...

Het titelnummer is de grote klassieker, maar valt toch ook wel een beetje buiten de boot. Het epische slotnummer is er eentje dat ik voor het eerst hoor en ik denk dat ik best mee kan doen met de juichsmileys. Eén van de beste prognummers die ik de afgelopen maanden gehoord heb.

Deze week live aan het werk gezien (inclusief aantal nummers van deze geweldige LP). Nog steeds prima muzikanten die er duidelijk nog lol in hebben!

Ik zou ze ook graag eens live zien/horen. Weet iemand toevallig wat Richard Sinclair momenteel doet? Hij lijkt te zijn verdwenen in de anonimiteit. Ook z'n website doet het niet meer.

Heerlijke herkenbare sound die van Caravan waarvan vooral het aparte toetsengeluid opvalt. Qua style hoor ik toch ook Camel ingediënten... de oude Camel dan, maar toen speelden leentjebuur van elkaar, dacht ik.... .

Jan Schelhaas en de twee Sinclairs speelden inderdaad bij beide bands, en de eerste speelt nu nog steeds bij Caravan. Maar het orgeltje van Dave Sinclair op NIne feet underground is wat mij betreft nooit overtroffen – zodra ik dat typische kirrende geluid hoor smelt ik.

kan ik mij helemaal voorstellen

Gisteren weer een aantal albums van Caravan beluisterd.
De albums t/m Cunning Stunts zijn mijn favorieten.
Het debuut-album en In The Land Of Grey And Pink vind ik de allerbeste.
Via de muziek van Pink Floyd leerde ik ooit Soft Machine kennen en via die band weer Caravan.
In de OOR stond begin jaren 80 een keer een artikel over al die Canterbury bands, met een stamboom erbij en dat maakte mij nieuwsgierig en de zoektocht kon bevinden.
If I Could Do It All Over Again, I'd Do It All Over You en Love to Love You (And Tonight Pigs Will Fly) had ik wel eens op de radio gehoord. Toch nummers die goed in het gehoor liggen. De albums als geheel zijn net als een reis door verschillende muziekstijlen maken en iedere draaibeurt weer iets nieuws ontdekken.

Via mijn Facebook Caravan-site kreeg ik het bericht dat Caravan-drummer (zat ook in The Wilde Flowers, de voorloper van Soft Machine) Richard Coughlan begin deze maand overleden is. R.I.P., Richard.

Kan iemand mij vertellen of de Bonus tracks het waard zijn om mijn huidige versie van het album in te wisselen of ernaast te zetten?

Nummers 8, 9 en 10 zijn remixen en/of demo's van tracks van het album zelf, en ik draai ze zelden of nooit, en nummer 7 is een alternatieve versie van een nummer dat ook op het volgende Caravan-album Waterloo Lily staat, een aardige maar niet essentiële variant. Blijft één nummer over, track 6, en dat zullen sommigen misschien een matig en loom nummer vinden, maar persoonlijk vind ik (een zeer groot Caravan-liefhebber) het één van de beste nummers die ik van ze ken. Aan de andere kant, moet ik nou de aanschaf van een hele CD aanraden vanwege één enkel bonusnummer? Beluister het eens een paar keer op YouTube (en let daarbij vooral op de prachtige laatste anderhalve minuut met dat lyrische pianoloopje), en beslis dan (of haal dat ene nummer via een andere methode binnen).
        Overigens ken ik de geluidskwaliteit van de oorspronkelijke release niet, maar déze CD-versie klinkt prima, niet spectaculair of zo maar wel warm en helder, ik ben er in ieder geval zeer tevreden mee. Steven Wilson schijnt nog een 3-CD-versie met een 5.1-mix gemaakt te hebben (zie BurningShed), maar die ken ik verder niet. Veel succes met de beslissing!

Ik heb de originele mix en die is ontzettend warm. Ik meen dat ik eens een nieuwe mix gehoord heb op een website en daar kwamen mijn geliefde orgelpartijen toch wat minder over. Ik bestel het gewoon blind, wat maakt het uit. Misschien ben ik dadelijk wel aangenaam verrast. Moet wel zeggen dat deze plaat wel wat vaker op de speler terecht komt de laatste tijd. Ik heb eerst kennis gemaakt met 'for girls who grow plump in the night' en vond dat tijden het beste werk. Maar dit album blijft maar groeien. Ik denk dat ik er stiekem maar 5 sterren van maak. Oh, warempel heb ik het al gedaan.

Ook ik beschik over een prima muziek-installatie maar besef me ook wel terdege dat je oude opnames niet geweldig veel beter krijgt te horen dan dat je een wat eenvoudiger installatie gebruikt. Iets is altijd zo zwak als de zwakste schakel.
Maar: het gaat dus om de muziek, en die is op zich prima op dit album. Ik heb hem recent voor een zacht prijsje kunnen kopen, en heb dat dus ook gedaan. Lekker met een symfonische inslag

Als je een beetje in de weer kunt met een computer en creatief weet te zijn met een tweedehands receiver/speakers/subwoofer e.d. heb je zo je 5.1-sound voor minder dan €100,-.

Leuk voor de mensen die er om geven. Maar nee, het interesseert me gewoonweg totaal niet. Ik luister mn muziek wel met oordopjes en een ipodje of via mn dockingstation.

..wat mij betreft begint het hoogtepunt op de plaat op kant B. Met de track "In the Land of Grey and Pink" als voorzet.
Alhoewel ik deze plaat al, in ieder geval, al sinds mijn 18e ken, bedankt Arnold (docent op de DEVA), kom ik tot de conclusie dat ik de eerste paar songs erg gemiddeld vind vergeleken bij de laatste twee tracks. Debet daar aan is toch wel het erg bleekscheterige stemgeluid van Richard Sinclair.
Bij Caravan trek ik het nog net, bij Hatfield & the North worden zijn vocalen mij écht te veel.

Neen, ik hoor liever het breekbare stemmetje van Pye Hastings,.

"Nine Feet Underground" behoort wat mij betreft tot de beste songs ooit gemaakt maar in het geheel heb ik meer met de twee voorgaande lp's.