Yes - Close to the Edge (1972)

blijft dit nog steeds het beste vinden wat yes heeft gemaakt,tevens is het beste wat ik thuis heb liggen.

Toch een verrassende keuze, gegeven je naam.

Alle drie top-nummers. Voor mij zeker de beste album van Yes. Ik vind de studio versies van de nummers trouwens beter dan de live versies op Yessongs.

Ik ben het helemaal met je eens. En als je de geremasterde uitvoering van "Close to the Edge (1972)" beluisterd weet je dus helemaal niet wat je hoort .

Het titelnummer nog eens een paar maal beluisterd,maar ik begin er nu toch wel enigzins wat aan te wennen,vooral het orgel/piano stuk dat ongeveer vanaf minuut 12 word ingezet,vind ik nu toch wel ronduit indrukwekkend.

Als knaap van 14 nam ik deze muziek als overweldigend muzikaal geheel tot me. Er niet op bedacht wat er nu eigenlijk instrumentaal gezien gebeurde. Niks mis mee, gewoon heerlijk genieten van prachtige en opwindende muziek.

In de afgelopen dertig jaar heb ik de plaat veel gedraaid, bij vlagen heel veel (zoals ik ook Beatles-vlagen heb). En nog altijd treft me het overweldigende en opwindende. De muziek die je niet had willen missen in je leven, zeg maar.

De teksten kende ik vrij snel uit mijn hoofd, en dat ik er niks van snapte maakte niks uit. Je vraagt toch ook niet bij de klankpoëzie van Lucebert 'waar die over gaat'? (Nee, dit album gaat niet over een jongetje dat onderweg van de markt naar huis drie sinaasappels verloor en na talloze omzwervingen en een gevecht met de draak thuiskeert, alwaar een feestelijk banket wordt aangericht en hij met de dochter van de burgemeester trouwt. Waarom zou muziek in godsnaam 'ergens over moeten gaan' om goed te zijn?)

Maar tegelijk heb ik nu betere oren dan toen ik 14 was. En nu hoor ik pas hoe geweldig er wordt gemusiceerd, welk een samenspel er is van vakmanschap en muzikaliteit. Dit is helemaal geen gecompliceerd album, in de zin van honderd overdubs, bergen violen en talloze computereffecten. Hier spelen gewoon vijf kerels op hun instrumenten, en al dat geweldigs komt uit een paar gitaren, een bas, een drum en enkele toetsenborden. Daarom wisten en weten ze het 'live' ook steeds zo goed neer te zetten. Je hebt er niet zoals Queen een studioband bij nodig, of zoals andere bands een heel computercentrum.

Luister dus naar de geremasterde versie, waarop elk instrument goed gedefinieerd te beluisteren is, en geniet van het samenspel van vijf op hun terrein fabelachtige musici, die uit hun tenen de muziek van hun leven halen.

Beste Mcouzijn, dat heb je mooi verwoord . Ik geniet ook al ruim dertig jaar van "Close to the Edge (1972)". Hèt meesterwerk van Yes waar ik ook heel veel naar heb geluisterd en nog steeds naar luister. Ik geloof als ik 80 jaar mag worden dat "Close to the Edge (1972)" nog steeds regelmatig door mij in het verpleegtehuis zal worden afgespeeld . Het schijnt zo te zijn dat als je oud en versleten raakt en je vormen van dementie begint te vertonen je dingen uit je vroegere leven steeds meer gaat waarderen. Mijn demente oma van negentig, zij rust in vrede, zong op het laatst van haar leven psalmen geheel uit haar hoofd mee die zij in haar jonge jeugd op school had geleerd . Ik hoop dat wanneer ik op oude leeftijd het allemaal niet meer zo goed weet, "Close to the Edge (1972)" een feest van herkenning voor mij zal blijken te zijn. Een baken waaraan ik mij kan vasthouden zal ik maar zeggen .

En inderdaad: de geremasterde versie van "Close to the Edge" is een waar feest om naar te luisteren .

Tsjonge wat een geweldige verhalen!!
Zelf ken ik dit album ook al bijna de volle dertig jaar van mijn leven. En ook bij mij komen er eens Yes-vlagen voorbij... Na die vlagen draai ik het dan ook een hele tijd niet meer overigens
Wat Mcouzijn zegt is wat mij betreft ook helemaal waar: wat een vakmanschap! Ik denk dat ik ook was afgehaakt als de teksten over draken gingen of simpele liefdesverklaringen waren...
Waar is het fout gegaan met deze heren... Wat een meesterwerken (deze en de twee albums hiervoor) en wat werd het daarna dramatisch minder naar mijn smaak...

Vind je? Ok, Tales is en blijft veel en veel te lang want met wat nodige editen van track 1, 2 en 4 en het weglaten van track 3 had daar volgens mij best nog wel iets interessants van te maken kunnen zijn. Te veel ideeen, te weinig structuur.

Maar Relayer... crisis... afgezien van de verkeerde trackvolgorde (m'n stokpaardje) is dat album eigenlijk briljant wat mij betreft. En Going For The One is anders maar bijna net zo goed, afgezien van de titeltrack die me na al die jaren nog niet kan boeien.

Alle prachtige verhalen ten spijte,ik heb dit album nu in zijn totaliteit 6 keer beluisterd maar het kan me in totaal toch niet helemaal bekoren,er zit bij vlagen wel een sterk staaltje tussen,maar helemaal mijn ding zal dit wel nooit worden.Een krappe voldoende lijkt me wel ok,want ik ga hem denk ik ooit nog wel eens beluisteren maar niet regelmatig dus. Een 2.5* lijkt me wel reeel voor nu.Misschien komt er later nog eens een tijd dat deze plaat wel helemaal valt(daar is het volgens mij echt een plaat voor),maar voorlopig dus nog niet.

Ricardo, je hebt het geprobeerd en dat alleen is lovenswaardig.

Tja Ricardo, wat zal ik daar nou eens van zeggen .

Tales is inderdaad vleesch noch visch... Relayer e.v. kunnen me absoluut niet boeien. En vooral Going For The One, waar iedereen toch ook wel over te spreken lijkt, kan me maar matig boeien. Het klinkt voor mij niet meer zo magisch als genoemd trio... Misschien lag de lat te hoog toen ik die andere platen ging luisteren...

Je moet alles eens geprobeerd hebben vind ik Hans,maar dit grijpt me niet echt nee,hetzelfde heb ik overigens ook met Neil Young is ook een hoog gewaardeerde artiest hier op mu.me maar kan me nou ook niet echt bekoren.Dit kan overigens wel een plaat zijn die later misschien wel helemaal gaat vallen bij mij,daar lijkt het me wel echt een plaat voor,want ik ga hem nog wel eens weer beluisteren hoor,maar voorlopig ligt mijn voorkeur toch echt bij andere bands/artiesten.

alle 3 de nummers komen op Yessongs veeeel beter tot hun recht ...

Op de 1 of andere manier blijft dit album toch hangen in mijn hoofd,en ben hem nu dus ook aan het draaien.Ik ben nu in de stemming om hem ook te draaien, en vind het titelnummer toch wel beter dan ik in eerste instantie gedacht had,maar dit is zeker geen album voor alle dagen voor mij,nee als ik in de juise stemming ben kan ik hier zeker van genieten en dan vooral van het toch wel erg indrukwekkende titelnummer.Ik verhoog mijn stem dan ook naar 3,5*

Mijn favoriete Yes cd en heb er eigelijk best wel veel op ee paar hele slechte albums na.

Deze cd is voor mij een en al hoogtepunt en heb bewust niet me de extra's gekocht.
Draai Yes niet al te vaak maar als ik ze eens draai pak ik de hele serie.

fantastisch studio album van yes, het begin van een succesvolle carriere, de platen die ervoor kwamen waren slechts oefeningen om tot dit subliem groepsgeluid te komen, schiiterend en wat kunnen die gasten hun intrument beheersen, 10 op 10

Seaaasons will pass you by. i get up. i get downnnnn

Heeerlijk

Ik kocht lange tijd geleden 5 albums van Yes samen in één box (ze waren heruitgegeven door Rhino) en ik heb ze gisteren en vandaag nog eens beluisterd.
Wellicht is dit het beste Yes-album, inventief en zeer goed gespeeld en geproduceerd, prima zang ook van Jon Anderson.
Naast de 3 hoofdnummers heb ik nog 4 bonustracks die alle 4 ook geslaagd zijn.

Het meest geslaagde Yes avontuur.De inspiratie is niet van de lucht en het spelnivo is hoog.De titeltrack is 1 grote trip.Anderson zijn magnum opus wat de tekst aangaat.(Al is Awaken van Going for the one ook een tekstueel hoogstandje.Ook muzikaal trouwens)
De band gaat hier helemaal loos.Het is zowel zweverig en op een typische Yes manier zweverig.
And You and i is een rustpunt op de plaat.Fraai gitaarwerk van Steve Howe.Prachtige melodielijn.Siberian khatru is een stuwende afsluiter.Een wat stevigere song die vaak als opener werd gebruikt voor een concert.
Close to the edge is een voorbeeldige Yesplaat.De groep verlegd weer grenzen,met een avontuurlijke proginsteek.
Ook ik ben veel minder gecharmeerd van de 2 albums erna.Zowel Tales of a topographic ocean en Relayer zijn mij te hoogdravend.Als totaalprodukten te veel gepiel en dat is jammer.
De meningen zijn overigens erg verdeeld over die albums.

Oeps, 1 zin even corrigeren.

Het is zowel zweverig en op een typische Yes manier lyrisch.

Bij deze.

Ik heb deze vorig jaar gekocht en, *bloos*, heb nog steeds de moeite, tijd of goesting gehad om hem eens op te zetten...

Ik zal dit eens dringend moeten doen als ik jullie hier zo bezig hoor!

Zeker doen, het titelnummer is een heerlijke korte trip ondanks de lengte van deze track. Alleen dat maakt het 't al waard dit goed ter oren te nemen. Het springt soms erg 'van de hak op de tak' maar toch weerklinkt er controle. Hier hebben de leden/uitstekende muzikanten de neus nog dezelfde kant op staan. Beter dan dit geeft het qua Yes niet.

Oorgasmish goed. de symfonische sfeer is brilliant uitgewerkt samen met in the court of king crimson OK computer mijn lievelingsplaten. naast het prachtige titelnummer het overbombastische maar fantastische siberian kathru en mjn yes favoriet and you and you

Oorgasmish goed. de symfonische sfeer is brilliant uitgewerkt .Samen met in the court of king crimson en OK computer mijn lievelingsplaten.

De cd bevat naast het prachtige titelnummer het overbombastische maar fantastische siberian kathru en mjn yes favoriet and you and you

een erg verdiende 5 sterren

Volgens mij moet je dit album wel erg goed vinden, wil je een lovend berichtje over dit album nogmaal in andere woorden posten. Haha!
Maar ik begrijp het: het IS ook een mega goede CD!

Nee, zo goed als Close to the Edge worden ze heden ten dage helaas niet meer gemaakt. Symfonische rock in optima forma. Samen met Fragile het beste wat Yes heeft gemaakt.

En beide keren je favoriete nummer verkeerd schrijven

ben inmiddels in het bezit van een remasterd cd versie. Het geluid is aanzienlijk beter dan de 1e cd uitgave (en lp versie)