Yes - Close to the Edge (1972)

Ook dat

Ofschoon we hier bij Close to the edge zitten, worden hier in enkele berichten enkele zeer rake opmerkingen over de vertellingen uit topografische oceanen gemaakt.


Dit vind ik echter met afstand de meest treffende.

Dit is toch geen genotsalbum naar mijn mening. Mij lijkt het zeer geschikt als achtergrondmuziek, maar om nou te zeggen dat dit me diep raakt, neen.
Maar als dit een conceptalbum is, kan iemand mij dan vertellen waar het over gaat? Of moet ik eerst Hermann Hesse lezen?

Achtergrondmuziek??? Dan weet jij niet wat er gebeurt als je dit alleen al op de achtergrond tijdens een feestje aanzet, dat moge duidelijk zijn, hahaha.
Je mag er van alles over zeggen, maar dit soort muziek is allesbehalve bedoelt voor en geschikt als 'behang'...
Licht uit, koptelefoon op, knop op 10, je favoriete drankje erbij, 'do not disturb-sign' aan je deur of nek en draaien maar...

Dit is misschien wel het andere uiterste van achtergrondmuziek

In plaats van een mallotige uitspraak te doen dat dit geen achtergrondmuziek is, als ik vind dat ik dit als achtergrondmuziek kan gebruiken dan gebruik ik het domweg als achtergrond muziek, kunnen de Yes-fans dan wel aan mij vertellen waar dit album over gaat, want zelf heb ik geen zin en tijd om dat uit zoeken.

ik heb deze gekocht enkele maanden terug en ik moet zeggen dat ik er ook nog niet helemaal uit ben wat ik ervan moet vinden.
Ik begrijp dat menigeen dit als achtergrondmuziek zou durven opleggen. Ik ga dat voorlopig nog niet doen, ik zal dit album met nog enkele extra luisterbeurten proberen te doorgronden; als ik niet verder geraak dan waar ik nu ben, catalogeer ik het net als Marcelinho als achtergrondmuziek.

Met enkele extra luisterbeurten ga je deze plaat wel kunnen doorgronden denk ik hoor.De titelnummer is in ieder geval verdeeld in 4 stukjes telkens grofweg zo rond de 5 minuten een ander stukje.

Yes maakt nooit makkelijk toegankelijke muziek, en toen ook al niet.

Maar dit is beslist één van de betere albums uit langvervlogen tijden.
4 stars
****

Haha,daar ben ik het wel mee eens,Yes-muziek is nou niet echt muziek wat je diep ontroerd IMO(at least de zangpartijen niet dan).Ik zou het bijna omschrijven als bubblegum-prog,als je dan met termen zou komen.Neemt niet weg dat het allemaal goed in elkaar zit natuurlijk.
Ik luister toch wel meestal naar wat meer sobere muziek,en om bijv. dit album af en toe zo te horen geeft het me toch een beetje een opkikkertje,in de zin dat het aardig luchtig en vrolijk is.
Maar niks mis mee opzich hoor voor de verandering zo nu en dan.

Der is maar 1 nadeel aan Close To The Edge...

Tsta helemaal vanonder in mn Itunes

Luister eens wat meer ZZ Top jij!

Is dat niet wat generaliserend? Ooit eens geluisterd naar het album 90125 of Big Generator of zelfs Going For The One?

Wat is Yes vergeleken met Pink Floyd? Maakten ze ongeveer dezelfe muziek? Even goed?

Ik heb er al veel over gehoord en nog vaker aan willen beginnen, maar de tijd ontbrak me steeds.

Ze maakten allebei progressieve muziek en daar houden de vergelijkingen op. De muziek van Yes klinkt vele malen ingewikkelder dan die van Pink Floyd en ook op het gebied van de teksten zijn de verschillen zeer groot.

Even goed? Ik prefereer duidelijk Pink Floyd, maar dat is niet te zeggen dat Yes geen kwaliteit levert. Begin met The Yes Album (1971) en vervolg jouw ontdekkingsreis verder chronologisch tot en met Going For The One (1977).

...sla daarbij Tales from topographic oceans (1973) rustig over, als je bij het voorafgaande de langdradigheid al wat veel op de loer vond liggen... zo niet, neem die ook maar mee.

Persoonlijk zou ik ook zeker 90125 en toch ook Drama (hoewel daar wel wat zwakke stukken bij zitten) aanraden. 90125 is uiteraard een vreemde eend in de bijt, omdat dat begon als een project van Squire en Trevor Rabin (die met Yes niks te maken had), en die klinkt ook behoorlijk anders - maar zeker NIET slechter!!

Ik heb inderdaad even over nagedacht om ook 90125 te noemen, maar ik heb me beperkt tot wat algemeen als de beste periode van Yes wordt gezien.
Voor iemand die onbekend is met de band is dit, denk ik, immers de beste periode om te beginnen, waarmee ik dus geen waardeoordeel wil vellen over de platen die buiten deze periode vallen.

Wat dat betreft zou je ook kunnen opteren voor één plaat per periode. Dus bijvoorbeeld:
- Close to the edge (klassieke periode)
- Going for the one (overgangsperiode)
- 90125 (Rabin-periode)

Dat chronologisch een artiest verkennen is in theorie wel leuk, maar je moet wel vooraf weten dat je inderdaad behoorlijk in die artiest geïnteresseerd bent, anders is de kans dat het op een teleurstelling uitdraait wel erg groot.

Ik ken Close to the Edge al meer dan een jaar geloof ik,en ken nog maar 2 albums van hun,shame on me

Ik ken "Close to the Edge" inmiddels ook meer dan een jaar, en het album is schandalig genoeg nog steeds het enige album dat ik ken van Yes. Daar komt ik de toekomst vast wel verandering in.

Met "Close to the Edge" heb je in ieder geval wel kennis gemaakt met het beste album van Yes. Dat is wellicht een schrale troost .

De heren hebben deze plaat binnen een jaar overbodig gemaakt. Alle nummers staan ook op Yessongs.

Dat vind ik een beetje een dooddoener.
Er zijn vele, vele Yes-fans met hun eigen favoriete platen en wat dat betreft zijn de omringende platen behoorlijk populair (zelfs het heftige Topographic Oceans heeft zo z'n fans). Alles totaan (en inclusief) Going For The One is eigenlijk van grote klasse (de 1ste 2 albums zijn ook goed).

Vind dit net niet het beste Yes album (dat is volgens mij Relayer) maar het is toch een dikke 5 waard, met 3 meesterwerken op rij. Siberian Khatru is een van hun allerbeste stukken.

Huh? Als Yessongs nou super is opgenomen dan had ik ja gezegd maar helaas is dat niet zo (en daar helpt geen enkele remaster tegen). Het is juist die schitterende productie van Eddie Offord op deze plaat die het geheel zo mooi af maakt.

Maar... het is wel zo dat de mooiste And You And I op Yessongs staat, qua intensiteit en orkestrale pracht maar dat komt ook omdat ze een reprise van het hoofdthema als intro er voor hebben geplakt. Het was ook die versie die ik het eerst hoorde en toen ik het album zelf hoorde dacht ik echt dat er wat mis was.

Op Close To The Edge werkten ze het symphoniese konsept tot in de perfektie uit, maar bij Fragile viel voor mij het kwartje bij die richting van Yes. Dus eigenlijk hun beste maar toch niet mijn fave, snap je ?

Een van mijn favoriete albums. Dit is gewoon briljant. De mannen moeten hier gewoon wel fulltime mee bezig zijn geweest, want het moet zo ontzettend veel werk zijn geweest om dit in elkaar te knutselen. Alles klopt naar mijn gevoel. De zanglijnen. Geweldig. De toetsen partijen. Geweldig. De drum. Geweldig. En allemaal zo ontzettend onvolgbaar. Maar als klap op de vuurplijn vind ik toch wel de zanglijnen/tekst/stem. Prachtig.

Verdorie, toch eigenlijk wel een schoon plaatje. Dit ga ik nog verder uitspitten.

Mooie plaat en inderdaad 3 mooie stukken staan er op, een van de besten van hun zonie de allerbeste.
Heb ze niet allemaal maar kom al aardig in die richting en zelfs
Keystudio heb ik en die is volgens mij niet mee leverbaar.

Wat is het titelnummer toch top