Yes - Close to the Edge (1972)

ik schreef het nogmaals op omdat ik het eerste bericht te vlug geschreven had en deze nogal onduidelijk was. de plaat verdient het zeker om een begrijpbare recensie te krijgen. en het is inderdaad and you and I(stomme fout)

maar inderdaad vind deze cd echt heel goed.

Met daarop de verkorte versie van America. De lange versie van America is te vinden op de geremasterde versie van Fragile. Yes op z'n best.

Dit album heb ik nu meerdere malen beluisterd, maar ik kan er maar niet doorheen komen. ik hoor wel dat het goed inelkaar zit en dat het hogeschool muziek is, maar het doet me niets en ik heb er geen goed gevoel bij. jammer ik heb het geprobeerd, maar je kunt nou eenmaal ook niet alles goed vinden, en dat is nu bij Yes het geval. ik geef in de vorm van een 2.5* stem wel een krappe voldoende omdat ik wel hoor dat het hogeschoolmuziek is wat goed in elkaar zit.

Als je hier niet doorkomt zou ik geen moeite doen om Tales Of A Topographic Ocean en Relayer te gaan beluisteren.
Of kon je die al?

nee die ken ik niet, beiden niet, maar aangezien dit hun meesterwerk schijnt te zijn, en het niet mijn ding is, lijkt het mij beter om me maar niet verder in Yes te gaan verdiepen. zonde van de tijd, er zijn genoeg andere bands die me wel aanspreken, daar kan ik dan veel beter mijn tijd en energie in gaan steken denk ik. Yes is gewoon mijn ding niet, en word het ook niet. ik heb een eerlijke poging geprobeerd. jammer maar helaas zou ik maar zeggen dan.

Misschien dat de latere Yes (Met Trevor Rabin) je meer aanspreekt.
Dit is veel meer melodieuze rock en een stuk minder zweverig en kosmisch dan de vroegere tijden.
Er zijn oerfans die het verafschuwen, ik vond het een logische ontwikkeling. Aanraders zijn 90125(1983) en Talk(1994)
Rabin heeft een steviger rock geluid dan Steve Howe en het is wat straighter allemaal.

Talk is wel goed maar 90125 is meer hardrock en toch een van hun minste platen, nee dat is echt een mislukking.

@Bikkel: 90125 heb ik gedownload liggen,maar dat vind ik eigenlijk maar gewoon een popalbum en niets bijzonders eigenlijk. ik heb wel een andere leuke band ontdekt in de vorm van Porcupine Tree, dat is helemaal mijn ding, de eerste albums zijn erg psychedelisch, en de latere albums hebben er zelfs metal invloeden bijgevoegd gekregen. ik ga me geloof ik maar meer in die band verdiepen, spreekt me veel meer aan, de eerste albums zijn zelfs erg Pink Floyd achtig. wel eens gehoord van die band Bikkel? @Gert P: 90125 hardrock? dikke onzin natuurlijk heeft niets met hardrock te maken, ik vind het gewoon top 40 popmuziek, zo vind ik het iig klinken.

90123 is geen top 40-muziek, maar wel behoorlijk vlakjes voor Yes-normen.
Bestond de top 40 maar uit zulke muziek, dan was het in ieder geval toch wat beter gesteld!

Maarja, over Close To The Edge dus... Absoluut een van hun allerbeste albums!
Naast Relayer mijn meest favoriete Yes-album.

En het is Siberian Khatru i.p.v. Siberian Kathru

De in de pers meest bejubelde cd van Yes aller tijden. De waardering blijkt ook nog steeds uit de hoge cijfers die de heren popjournalisten in alle encyclopedieën en naslagwerken aan dit album geven. In dit geval, ben ik het wel met ze eens inzake de hoge waardering; of het ook de beste cd van Yes ooit is, uiteindelijk.................Mmmwa. Dat laatste is een beetje afhankelijk van je stemming. Met Close to the edge wordt m.i. wel een periode afgesloten, de eerste drie jaar van het bestaan en een ongekend hoogstaand peil van Symfonische rock (ik heb een hekel aan prog, wat is prog rock, macrobiologisch eten?) zowel in stevige zin als, elkaar aanvullend, het meer zweverige (vaak van Jon Anderson). And You and I is prachtig, maar het allermooiste is Siberian Khatru (hoe verzin je dit soort titels). Er zijn nauwelijks voorbeelden te vinden van groepen (in dit genre) die in de eerste drie jaar van hun bestaan dit niveau weten te evenaren. En nog. De extra (natuur-)geluiden die Yes toevoegde aan het album (het nummer Close to the edge) was voor hen ook nieuw, maar het experiment pakte goed uit. Daarna werd het allemaal eh.....................even wat minder tot Going for the one (1977), een nieuw hoogtepunt uit hun carriere, om daarna pas eind jaren 90 terug te komen met de Keys to ascension cyclus of eigenlijk Keystudio (2001) zie bij deze cd.

Ik ken Porpucine Tree vaag, maar wil er zeker eens aandacht aan besteden. Steven Wilson is een groot talent die niet op zijn lauweren rust.

Hoe je de stijl ook wilt noemen het blijft een slechte plaat en persoonlijk vind ik dit meer naar hardrock neigen dan top 40 muziek maar goed daar zullen we het niet eens over worden.

Het is hier duidelijk niet de plaats om te discusseren over 90125.
Ik kan alleen zeggen dat het een Yesplaat is in een andere tijd.
De nummers waren eigenlijk geschreven voor het project Cinema.
(Rabin,Kaye, Squire, White) Toen Jon Anderson erbij kwam werd het uiteindelijk Yes.
Mij valt ie reuze mee.

Je moet je ook afvragen, of Yes altijd strak in de lijn van Fragile, Close to the edge en Going for the one had moeten blijven lopen, ook dus in de toekomst. Een beetje meegaan in de tijd, maar wel met een juiste dosis aan kwaliteit, lijkt mij op zich niet zo verkeerd.

In de jaren '80 was symfonische rock niet meer populair, Yes moest wel een andere koers volgen.

Precies Luc M. Bands als Genesis, Kansas en Camel en Yes dus,
klonken ineens heel anders.
Wilde je mee blijven doen, moest het toch op een andere manier.
Overigens wel apart dat een band als Marillion de traditionele prog gewoon introduceerde op hun 1e albums begin jaren 80.
Het werd gewoon opgepikt.

Marillion ging wel de symfo-richting in, maar hun songs waren toch vrij conventioneel. Ook bands als Yes, Genesis en Queen gingen in de jaren '80 minder experimenteel en complex klinken, door sommigen vertaald als commerciëler.

ah, zit dat zo

En een studio run-thru van Siberian Khathru, welke vetter en rauwer klinkt dan de versie, gevonden op de originele elpee.

Ik heb dit album een paar keer geluisterd. Maar het doet me helemaal niets. Er gebeurt wel van alles, het is super technisch allemaal, maar het kan mij niet een nummer boeien.
Deze prog is niets voor mij.

meesterwerk van yes , wat een groep 30 jaar geleden , technisch waren ze de sterksten van alle prog groepen , en dit was na fragile hun echte doorbraak album , geniaal , staat nog altijd als een huis , één van de beste van yes !!!

Meesterwerk? Ik vind het maar gepingel op de vierkante milimeter. Moeilijk doen voor het moeilijk doen. Het gaat nergens over vind ik. Deze plaat heb ik gedownload liggen en heb hem meerdere malen beluisterd, maar Yes heeft mij nooit weten te bekoren verder. Ik heb deze vaak zien liggen voor 6.99 euro, en daar wil ik hem nog niet eens voor hebben. Ik ga me verder ook maar niet in Yes verdiepen geloof ik, ik ken deze plaat compleet, en dat hitje van hun uit de jaren 80, dat vind ik dan nog wel aardig. Gewoon een zwaar overschatte groep vind ik het toch wel.

Ik vind het wel meevallen met dat 'gepingel'. Als je de intro even niet meetelt (jeweetwel, dat ADHD-keyboardwerk en atonale *kuch* 'gitaargepingel') herbergt zich in het titelnummer een behoorlijk solide compositie. Siberian Khatru klinkt zelfs voor Yes-begrippen vrij recht-toe recht-an.

ric , blijf dan maar van yes , en dat onnozel hitje ( owner of a lonely heart , bedoel je zeker ) awel , voor mij heeft dat weinig met de echte yes van de jaren 70 te maken , ik haat dat hitje en ook de cd 90125 of zoiets ,

en nog iets beste ric, luister nooit naar tales of topographic oceans , want ik denk dat je dan gaat kotsen ,

cheers
beaster

Probeer in ieder geval zeker niet Relayer!

ja, relayer , amai the gates of delirium , een kopstoot in je maag , de vingers van howe zaten waarschijnlijk in een knobbel , en dan op kant 2 het fantastische ' to be over ' van een orkaan naar een zeer mooie ballad !!!!!

Als je niet van deze plaat houdt, houd je niet van Yes, en dan is er geen enkele plaat aan te bevelen

wellicht de eerste 2 wel.

Ja of Going for the One, die is ook redelijk toegankelijk, en nog steeds lekker symfonisch.

90210 en Big Generator zijn gewoon poprock
Misschien dat Ricardo die twee platen wel leuk vindt.