Yes - Close to the Edge (1972)

Mee eens. Ik zou eerder de term 'geraffineerd' willen gebruiken voor de manier waarop Yes speelt.



Nee, da's waar. Je gitaar per Concorde over laten vliegen, dat is iets voor normale mensen.

Close To The Edge is een meesterwerk.

Het titelnummere is briljant.

In het begin deed het me weinig, maar het is een 'groeisong'.
Normaal natuurlijk in het progrock/symfo genre (Ja, ook Yes ).
Het vindt de perfecte balans tussen experimenteel, uitgebalanceerde muzikale structuren en emotionele delen. Allemaal zeer creatief in een song verwerkt.

And You And I is wat minder geniaal maar focust zich op een climax.
'Completing the seads of life with Youuuuuuuuuu!?'.
Zeer pakkende song en goede plaats in het album; even bekomen om daarna te zeggen "Ik wil meer!"

Siberian Khatru is de kortste maar daarom niet het minste stuk v/h album. Hiermee toont Yes dat er geen ellenlange structuren met waanzingepingel nodig is om een geniaal sterke doch aangrijpende en ook pakkende prog song te maken. SK heeft het allemaal en verwisseld zodanig van orgel naar akoestische gitaar naar riff naar klassieke piano zonder op de zenuwen te werken.

Briljante plaat waar op technisch vlak natuurlijk alles prachtig is.
Maar ook muzikaal zeer afwisselend.
En toch heeft het ook emotionele waarde (bridge CTTE/ AYAI), en ook de zang past op z'n vreemde manier goed bij de muziek. Het dominerende bass/drum geluid maakt alles af.

Eén, minpunt zou ik het niet noemen, raar iets:
de opbouw v/d tracklist .
Het lijkt me veel realistischer EN ook veel beter, aangenamer (qua luistersfeer/climax) zo:
1) Siberian Khatru
2) And You And I
3) Close To The Edge
Toch raar: de zelfde songs, maar zou het in deze volgorde zijn zou het album NOG beter zijn... Ik zie het feit een rocker als beginnend nummer en episch al eindnummer hier niet te hebben een gemis. Het voelt ook wat raar na CTTE en AYAI opeens SK te horen... het is net alsof The Doors zou beginnen met The End en eindigen met Break On Through -> naar gevoel

Goed voorbeeld van een plaat die ik al jaren in huis heb. Van het titelnummer vind ik vooral de eerste zeven minuten majestueus. Ik heb het niet altijd aan geduld gehad dat rustige middenstuk af te luisteren.Soms ging de plaat weer terug naar het begin. Live is het nummer een uitkomst voor Yes; sommige bandleden kunnen even om pauze gedurende het middenstuk. Als dat rustige deel eindelijk afgelopen is,kunnen we weer lekker verder symfo rocken. Over de twee andere nummers niets dan goeds. vier sterren.

Yes op z'n sfeervolst !
Zooo mooi.

yes en de grote doorbraak , magisch album , vooral and you and i is prachtig , en de lange titeltrack , bloedmooi !

Oei, nog geen berichtje geplaatst.

Dit is pure genialiteit. Yes sloeg hier een wat experimentelere inslag in, en levert daardoor wederom een progmeesterwerk van zeldzame klasse. Toegegeven, je moet er van houden, maar wát een fenomenale muzikanten!

De eenvoud van de hoes vormt eigenlijk wel een grappig contrast met de muziek.

Dit album is compleet onluisterbaar indien je:
1) niet de tijd neemt om het in je op te nemen en aandacht te luisteren (hiervoor zijn meerdere luisterbeurten nodig).
2) je niet in de tijdsgeest van de vroege jaren 70 kan verplaatsen.
Als je dat lukt, valt deze muziek goed te doen. Alleen jammer dat ik de stem van Jon Anderson verschrikkelijk irritant vindt.
Toch nog een 4* (kan nog veranderen).

Ik vind dit een aardig toegangkelijke plaat voor Yes begrippen.
Ja, de eerste 4 minuten gaan ze redelijk los maar daarna vind ik het wel meevallen.
Men laat zich al snel afschrikken door de lange lengte van de songs, maar zo is het titelnummer duidelijk in meerdere stukken onder te verdelen en door het terugkerende thema vrij herkenbaar.

Men speelt zelfs vrij ingetogen als je het vergelijkt met voorgaand plaatwerk, en voor het eerst klinken ze als een eenheid.
Iemand die Yes niet kent zou ik eerst deze plaat aanraden, grote kans dat diegene er meer mee kan als een Relayer of Fragile.

Zo gebeurt er in "And You and I" eigenlijk muzikaal weinig opzienbarends, vooral een sfeervol nummer.
Let eens op het basspel van Chris Squire in het slotnummer, waar de rest zich nog aardig inhoud daar heeftj hij een soort van vrije rol.
Bijna onophoudelijk soleert hij het hele nummer aan elkaar.

Niet het beste Yes album maar wel een goede, 4 sterren.

Wat een verschrikkelijke kitsch is dit toch ook. Echt niet om aan te horen hoe lelijk.

Ik wil u er met veel plezier op duiden dat dit instrumentaal veel sterker en complexer is dan, met alle respect, Godspeed You of menige andere hedendaagse artiesten. Ik denk dat je deze hier maar 1 keer hebt beluisterd en dat is als een blinde door de mist lopen.

Niet op reageren Leeds. Hij mag dit natuurlijk 'slecht' vinden, maar de manier waarop hij het verwoord laat de wensen over. Zonder zijn mening enigszins te onderbouwen... Nee: een kinderachtig en denegrerend bericht als dit, daar schenk ik geen waarde aan.

Je eerste respons is wel wat vreemd: het feit dat de muziek complex is maakt het niet mooier, en kan idd wat kitscherig overkomen...

Maar voor jou en mij dus niet, het maakt het briljant. Zolang wij er maar van genieten hé

(ik reageer op Leeds, de post van Ferre stond er nog niet toen ik dit schreef)

Complexiteit zegt helemaal, maar dan ook helemaal niets over de kwaliteit van een album. En dan niet kwaliteit als objectief begrip, maar als de hoeveelheid plezier die ik uit het luisteren naar een album haal. En wat dat betreft sluit ik me aan bij Skinny Fists, want ik vind dit ook nogal vervelend.

Wat ik dan weer jammer vind - ik denk dat dit eerder aan de hand is - is dat men dit op het bombasme en technische gelijk afkeurt. Echt complex vind ik het album niet, eerder toegankelijk. Zelfs de 3 notenfesjisten zouden hierin het sublieme songwriterschap kunnen ontdekken.

Nu eens iets anders... op hoeveel geremasterde Yes-cd's staat er eigenlijk een versie van America?

Zal ik dat dan maar even doen? Ik vind ten eerste de teksten totaal niet intressant. Daarnaast vind al dat elektronische gejengel op de achtergrond gigantisch irritant. Pure Kitsch met de hoofdletter K. Diepgang? Gewoon pure intressantdoenerij. Tevens ook niet te vergelijken met GY!BE.

Wel moet ik zeggen dat het kan liggen dat ik een hele andere generatie muziek gewend ben.

Instrumentaal beter dan Godspeed? Leg eens uit.

beste skinny fists, negatieve kritiek is prima, maar als een losgelopen sloophamer te gaan zitten afkraken is aan de ene kant niet vriendelijk en aan de andere kant kom je zo als troll bekend te staan.

Ik wil gewoon laten weten hoe enorm kut ik dit vind. Maar ik zal me inhouden.

Iedereen zal toch kunnen horen over wat een ongelofelijke instrumentbeheersing de leden van Yes beschikken?

En het is trouwens instrumentaal.

Ik kan ook niets met dit album. Heb hem vaak proberen te beluisteren, maar langer dan een minuut of 10 blijft hij nooit in de spelert zitten. Gewoon een over de top voorloper van Dream Theater vind ik het de band Yes en dit album int bijzonder. Geen gevoel en emotie, alleen maar over de top gefreak van moeje ons eens horen wat we kunnen spelen.

beste ricardo als je dit zo slecht vindt en het maar 1 ster geeft , waarom staat deze yes plaat op nummertje 4 in je top 10 , last van de warmte of ben je gewoon een schizofreen ????

Nou, nou Beaster. Ook heilige huisjes mogen afgebroken worden natuurlijk!

Al sta ik in deze discussie wel wat meer aan jou kant: Close to the Edge blijft een fenomeen, al vind ik Tales toch nog wat beter (over 'over-the-top' gesproken)...

Het zal het generatie-conflict zijn. Zowat alle rock (en ook andere genres) uit de jaren 70 komen nu wat cheesy en kitscherig over. Denk aan de teksten van Black Sabbath, de zeemzoete ballades van Stevie Wonder of de electronische muziek van Tangerine Dream...

Verder veranderen smaken nu eenmaal doorheen de tijd en heeft punk er voor gezorgd dat men rond 1978 niks meer moest hebben van dit soort muziek. Alle rock van de dag van vandaag is op de één of andere manier geënt op punk. Van pop-acts als Coldplay tot de metal van Slayer.

Het is normaal dat mensen van deze generatie die dit voor de eerste keer beluisteren iets hebben van een cultuurschok.

Niet helemaal mee, eens. Punk is inderdaad van grote invloed op de muziek die na 1977 zou komen. Toch heeft de muziek van begin jaren 70 en eind jaren 60 net zo veel invloed gehad op het moderne pop geluid. Hoeveel artiesten zijn wel niet geïnspireerd door pink floyd. Hoeveel bands hebben wel niet invloeden van jazzmuziek(net zoals Yes). Een band als muse heeft bijvoorbeeld duidelijk invloeden van queen(= jaren 70 band). Hoeveel metalbands zijn wel niet door black sabbath beïnvloed!.

Dat klopt. Maar ik zei dan ook: 'op de één of andere manier'. Natuurlijk wordt er nog inspiratie gehaald uit jazz, oude hard rock of prog zoals op dit album. Maar het totaalbeeld is dat muziek nu over het algemeen minder complex is en dat het veel meer 'recht toe, recht aan' is, zonder bullshit.
Een mooi voorbeeld is hoe de bands Magazine en Siouxsie & the Banshees duidelijk laten horen dat ze door prog beïnvloed zijn, maar toch hun punkbasis behouden.

dan vraag ik je af, zijn de bands van tegenwoordig wel zo oncomplex(lees recht toe recht aan). Muse is zeker in de begindagen erg complex. Nightwish(toch een populaire band) kan complex zijn, radiohead kan behoorlijk complex zijn met al zijn electronica. Ik kan zo natuurlijk wel even doorgaan. De punkmentaliteit is goed aanwezig, maar zeker niet alom aanwezig.

Complex wil bij mij zeggen toonladders waar niemand aan denkt, brede instrumentatie enz. Uiteraard zijn er avant-garde bands vandaag die dit nog doen. (kleine fractie binnen de uitgebreide wereld van de popmuziek) Maar ik denk niet dat er één rockband is die rondom punk heen kan. Nightwish is metal denk ik en metal is onder de invloed van punk versnelt. Electronica is ook door de punkblender gekomen, denk maar aan het house-geluid dat geëvolueerd is uit bands als New Order (toch ook uitgegaan van punk). Ook de thema's die aangesneden worden, zijn veranderd. Teksten als die van Led Zeppelin zal je niet snel meer aantreffen in hedendaagse rock.

Metal, verwerkte al heel snel ook bombasme in de vorm van progrock,postrock in hun sound. Of vind je het gebruik van een heel orkest(nigtwish) zo punkachtig dan. En laten we wel wezen Elektronica was er al veel langer dan punk en heeft zich zeker los van punk geëvolueerd. Sowieso is electronica net zo goed door de progblender gegaan(tangerine dream). De invloed van Led zeppelin op de hedendaagse muziek is ENORM. Denk maar eens aan een jack white. De invloed van begin jaren 70 muziek wordt door sommigen zwaar onderschat, De beter geïnformeerde muziekliefhebber weet wel beter!.

De bombastische experimenten van de jaren 60,70 en de punkrevolutie van eind jaren 70 en 80 zijn even goed van invloed op de popmuziek van nu!

Ik zeg niet dat er geen invloed is van rockbands van voor de punkrevolutie, helemaal niet. Ik zeg alleen dat je niet om punk heen kan, wat betreft de meeste rock en andere muziek NA 1977. Neem Siouxsie & the Banshees, die hebben ook geëxperimenteerd met een strijkorkest, terwijl ze in wezen (post-) punk zijn. Punk veranderde de mentaliteit, dat je niet moest ingewijd zijn in de klassieke muziek, om iets creatief te doen. (Close to the Edge stoelt op klassieke muziek en dit genre laat ook z'n sporen na in de popmuziek als geheel, ook nu nog. Dit even terzijde.)
Wat electronica betreft; deze heeft een kruisbestuiving ondergaan van aan de ene kant het dansbare disco en aan de andere kant de punk-hardheid, ook op het gebied van (weinige) teksten. (Punk werd zelfs gesampelt in de eerste house-platen).
Wat rockmuziek betreft (vooral metal) is er een onderlaag die gebaseerd is op de oude hard rock ala Led Zeppelin, Black Sabbath enz. Maar je gaat mij niet wijsmaken dat deze nog zingen over peace & love, sunshine enz. (Sabbath was een uitzondering) Ook solo's zijn in metal (hard rock) sterk afgenomen doorheen de tijd. (Punk-invloed?)

als je het op deze manier zegt, kan ik me er goed in vinden. Ik heb ook nooit de invloed van punk ontkend. Het tekstuele van yes(en in mindere mate led zeppelin) is inderdaad(gelukkig) niet te vinden in de hedendaagse muziek. Maar het oeroude vooroordeel dat muziek van begin jaren 70 alleen maar love peace en happiness was klopt ook niet(niet dat jij dat zegt maar goed). Jouw allerlaatste punt valt volgens mij wel mee. Tuurlijk in de jaren 70 waren met name gitaarsolo's alom aanwezig. Toch is een (keyboard/gitaar etc)solo met name in hardrock/metal nog veel aanwezig en is een nummer zondere enige solo eerder een uitzondering dan de regel.