Yes - Close to the Edge (1972)

Ricardo, je stelt me teleur. "Close to the Edge" is ECHT een meesterwerk. Niet alles van Yes is even goed maar dat je "Close to the Edge" links laat liggen begrijp ik niet. Hoewel...... als ik nog eens, net als jij Ricardo, de 76 jarige leeftijd bereik zou het mischien kunnen zijn dat de fenomenale muziek van "Close to the Edge" ook zeer aan mijn oren gaat doen. Mocht dat zo zijn dan hoop ik maar dat ik op jongere leeftijd het tijdelijk leven voor het eeuwig leven zal hebben verwisseld .

Ricardo zal Sound Chaser wel leuk vinden...



Going For The One en Tormato zijn ook al stukken toegankelijker.
Misschien is het debuut ook wel wat voor 'm waarop de band nog behoorlijk 60's klinkt.

No please niet de sixties, en zeker niet teveel woo dop aub. Absolutly Free van Zappa en In the court Of The Crimson King zijn wel geweldige sixties platen vind ik, maar meer niet. Ik moet Yes maar gewoon aan mij voorbij laten gaan geloof ik. Ik heb het vaak genoeg geprobeerd, en je kunt nou eenmaal ook niet alles goed vinden nietwaar.

Ricardo en dat zeg je met een BIG smile op je gezicht

Klopt, maar mijn ogen zijn wel zwart en daardoor uitdrukkingsloos. Je kunt dan dus van alles verwachten.

mmm...op zich wel goed gedaan...maarrr...om even kort door de bocht te gaan ;dat 'probleem' heb ik vaker met 'progrock' .....het is te veel 'prog' en te weinig 'rock'. Liefhebbers, veel luisterplezier.

Wie heeft ooit de term 'progrock' bedacht voor Yes? De band zelf in ieder geval niet.

Het schept bij de een misplaatste verwachtingen, een ander wordt misschien er ten onrechte door weerhouden.

Het zijn van oorsprong macrobiotische hippies (met veel geruzie een aparte status voor Rick Wakeman) inclusief geestverruimende middelen, die stuk voor stuk getalenteerd zijn in het schrijven en maken van muziek.

De teksten van Anderson gaan over andere werelden, volken, ruimteschepen en alles wat daar allemaal in de buurt komt.

Ze maken rockmuziek inclusief stevigere nummers en meer ballad achtige dingen en doen dat op hun manier, zoals op Close to the edge inclusief geluiden uit de natuur.

Ze hebben een geheel eigen stijl van muziek maken ontwikkeld en staan ver boven de hokjesgeest, om de muziek in te willen delen bij alle 'progrock' groepen, het is zelfs volkomen misplaatst.

Daarom kun je ook niet zeggen: teveel dit of te weinig dat. Yes valt niet onder de logica van de rock en is daarom weinig te verwijten. Blijft uiteraard de vrijheid om het goede muziek te vinden of het op sommige cd's iets minder

Progrock stond in die tijd voor bands die afweken van de gangbare songstructuren of trachten te vernieuwen en daar hoorde Yes zeker bij. Het stond lijnrecht tegenover wat men destijds de commerciële muziek noemde nl. schlagers en middle-of-the-road-pop (is behoudend van structuur).

@musician: Wat kan mij het nou schelen in wat voor genre dit nu thuis hoort, van mijn part noemen we het schlager, ik kan hier ook niets mee met dit album. Gewoon teveel moeilijk gedoe voor het moeilijk doen. Ook dat wat Dream Theater wel eens heeft. Het zal best goed en technisch zijn, dat hoor ik ook wel, maar ik vind het teveel weghebben van moet je eens horen hoe superieur we zijn en wat we wel niet kunnen. Ik heb van dit album de download versie en wel 10 keer afgespeeld, maar ik vrees dat ricardo nooit vriendjes met de muziek van Yes gaat worden.

de term was nog niet eens 'uitgevonden'

Ik vinnut maar nix dat Yes, en het is voor mij eerder No.

Je bent er wel erg op gebrand om dit neer te halen, Ric!

Misschien even voor de duidelijkheid voor de "hokjesmensen'' ;dat 'kort door de bocht gaan' slaat op de de term 'progrock', niet op mijn mening/gevoel over het album. Je moet het het niet te precies zien ( vandaar de aanhalingstekens), maar die term mag je hier zeker wel noemen lijkt mij.

Dat mag. Alleen dat "hoor mij eens superieur zijn", is juist een band als Yes absoluut niet aan te rekenen.

Ze maken de muziek die ze maken, zo goed als ze maar konden in die tijd. Denk je werkelijk dat ze ten tijde van de opnames dachten: kom laten wij eens superieure muziek maken?

Misschien zit je probleem in het feit, dat de muziek eerder werd omarmd door intellectuele (linkse) mensen, vaak studenten, in plaats van door het volk.

Is dat Yes te verwijten?

"Moeilijk doen" mag. Het geeft aan dat de band moeite wil doen en hard wil werken voor mooie muziek. Maar niet iedereen hoeft er van te houden.

Ook "volkse" mensen die rechts georiënteerd zijn weten het Yes album Close to the Edge meer dan uitstekend te waarderen!!
En inderdaad: Close to the Edge is een superieur album. Maar de individuele Yes leden hebben m.i. nooit last gehad van enige vorm van hoogmoedswaanzin.

Nee, verder lijkt alle progrock op elkaar. Alleen Yes, dat is een wereld op zich.

Je mag alles zeggen hier; elke band valt min of meer bij stromingen in te delen, ook Yes. Natuurlijk hebben ze een eigen geluid, maar verder is het ook maar een band net zoals menig andere.

Klopt . Ik ben alleen even kwijt wie in 1972 de andere drie halve finalisten waren .

Zo is dat. Of je nou op Femke Halsema stemt of dat je liever Geert Wilders verkiest. Of je nou straatarm bent of stinkend rijk. "Close to the Edge (1972)" bekoort mensen van alle politieke stromingen, van ieder pluimage .

Ik word er uit geknald, maar vooruit: Harvest van Neil Young, Exile on main street van de Stones en Obscured by clouds van Pink floyd, die vrij verrassend hadden gewonnen van Manassas van Stephen Stills.

Berichten verplaatst naar Yes

Ik vind dit album eigenlijk wel het toppunt van de vrolijkheid van de flower power jaren herbergen. Zo van lekker huppelend met je vriendinnetje door de wiede heen, met beiden een bloemetje achter het oor. Het heeft wel iets ongedwongends en van ik voel me helemaal vrij en hoef nergens rekening mee te houden om mij zo blij te voelen. Als ik dit album hoor moet ik ook altijd aan de film The Sound Of Music denken, want het heeft ook iets braafs en nets vind ik. Het is eigenlijk in mijn ogen een perfect album wat nou juist bij die tijd past, en daarom word deze plaat hier volgens mij ook zo geromantiseerd. Ik vind wel dat de heren van Yes enorm hun best gedaan hebben om zo ongedwongen en zo technisch mogelijk te klinken. Alleen ik houd er niet echt van, omdat ik het gewoon teveel gepingel op de vierkante milimeter vind klinken, en het doet mij niet echt veel gewoon. En musician, muziek is geen wedstrijd hoor, maar puur iets wat op je emotie en gevoel werkt. Ik zou geen album ooit in een halve of finale kunnen zetten, omdat ik muziek gewoon niet geschikt vind om als wedstrijd te gaan dienen, want daarvoor is het veel te persoonlijk allemaal vind ik.

Close To The Edge is niet "braaf en netjes". Wel lyrisch en avontuurlijk, net zoals Stravinsky. 5 sterren

Toch even wat dingen bijstellen.

Het nummer Close To The Edge is geniaal!
Vooral wanneer die kerkorgel erin komt en dan daarna het gitaargeweld weer los barst. Ik zou hier wel een pagina vol overschrijven, wat voor geweldige stukjes er wel niet in het nummer zitten.
Die andere 2 nummers kan ik nog niet helemaal bevatten, misschien dat het later nog wel komt. Het zijn steeds weer kleine stukjes die ik erg goed vind.
Yes heeft bij mij wel wat tijd nodig, maar vind het echt niet meer zo slecht als eerder.

"Close to the Edge" vind ik ook het magnum opus van Yes en klinkt vooral in de geremasterde versie erg goed.

en ga akkoord met de heer LucM

Deze is zonder twijfel meesterlijk. Hun beste maar hun andere albums van die periode moeten nauwelijks onderdoen. en daar reken ik zeker ook Relayer bij. Vergeet Owner of a lonely Heart

Het is deze sh*t dat je moet binnen halen

Amen en Uit

mijn ouders zijn nu niet thuis, dus nu mooi hard Close To The Edge opgezet (zullen de buren misschien niet blij mee zijn, maar ja, je kunt niet alles hebben )

Het is maar waar je je het beste bij voelt he

hey de bonustracks staan hier niet bij
Morgen even toevoegen

de plaat is gewoon een meesterwerk en zeker voor die tijd wanneer hij uitkwam , niks minder of meer aan toe te voegen