Yes - Close to the Edge (1972)

Wie zei trouwens dat dit diepgaander is dan GY!BE? Zou best kunnen, maar qwa emotie komt het niet eens in de buurt van de laatstgenoemde.

het is qua

GY!BE mag ook in mijn optiek totaal niet onderdoen voor Yes. Yes is technischer van aard(en wellicht daarom voor jou niet zo intressant) en GY!BE is wat sferischer.

@ Skinny Fists
Voor jou wel, maar Yes kan bij mij evenveel emoties losbrengen als GY!Be. Vele nummers bezorgen me 'goosebumbs', en af-en-toe zelfs een traan. Dat Yes geen emotie bevat is jou perceptie, maar dus geen algemeen feit. En dit zeg ik niet omdat ik geen GY!BE fan ben, kijk maar naar mijn top 10.

Verder durf ik beweren dat prog rock een invloed heeft gehad op post-rock. Lange, sfeervolle delen ... Bombastische climaxen .... Van waar zouden de muzikanten dit halen denk je? prog rock.

----

De discussie daarvoor, tussen Oryza en misterfool, was interessant. Dat terzijde.

Laat ik het er maar op houden dat ik die andere generatie gewend ben.

Dit album is voor mij vergelijkbaar met Ummagumma van Pink Floyd, ook zo over de top en voor MIJ totaal overbodig. Beetje vogelgefluit en ander onzinnig gefreak. Aan mij totaal niet besteed dit soort onzin.

Mijn favoriet Zappa heeft ook een aantal van dit soort albums in zijn catalogus die ook totaal niet aan mij besteed zijn.

waarom stond het gisteren nog op 4 in je top 10 ricardo ???? en waarom zijn al je sterren weg ???

Ricardo heeft z'n sterretje nog.



Siberian Khatru onzin noemen...
Is dat wettelijk gezien wel haalbaar?

Dat "vogelgefluit en gefreak" is toch alleen maar tijdens de intro? De rest van het album is melodieuze pop. Wat een rare criticus ben jij, zeg!

Er staat wekelijks een "Watneemjemeenaareenonbewoondeiland" top 5 in het Parool en als dat dan aan zo'n klassiek geschoold musicus of componist gevraagd wordt, staat er tussen al die klassieke muziek soms een popplaat.
Die is meestal van Yes: 'Tales from Topographic Oceans' of deze hierboven.
Of we daar iets aan hebben is natuurlijk discotabel.
Maar mensen die het conservatorium doorlopen hebben, weten de muziek van Yes op waarde te schatten en dat was voor mij een reden om een flink stuk van de catalogus van Yes aan te schaffen en me te verdiepen in hun muziek die ik toentertijd, net zoals sommigen van jullie, overdreven pretentieus vond.
Ik moet bekennen: daarvan ben ik genezen!
Vergeet hoe die langharige hippies eruitzagen, schrap alle definities van Rock&Roll, open je oren frank en vrij voor een stevige luisterbeurt en beleef deze muziek als zijnde een SYMPHONIE!!!

Mooie freudiaanse om-/verschrijving van een andere typische jaren '70 muziekstroming.

..die er 180 graden haaks op staat.

"Discotabel" is een programma op Radio 4 waar over klassieke cd's wordt gediscussieerd ...
Een verwijzing/grapje naar het 'klassieke' van Yezzzzz.

Valt de naam Yes vaak tijdens dat programma, willemmusic? Hebben ze het dan alleen over de superieure 'Classic Yes' of wordt de platte mainstream Yes van de jaren '80 en '90 ook wel eens vernoemd?

Neen, ik denk dat die oude heren op 4 daar wel even van zouden schrikken als ze Yes hoorden maar ik vermoed dat ze het wel kunnen waarderen.
Zoals met iedere band denk ik bij de naam het eerst aan het ''classic work".

Welke Yesplaat nemen we mee naar het onbewoonde eiland ? Ik deze !

Wat berichten over iemands stemmen/top 10 verwijderd.

Klopt! Als iemand zegt 'Genesis' dan denkt niemand toch aan 'I can't Dance'?



Het blijft een goeie vraag. Ik denk dat ik uiteindelijk toch voor Fragile zou kiezen maar dat heeft ook gedeeltelijk met de opname te maken, moet ik bekennen. Close To The Edge is straffer maar op de een of andere manier luister ik nu toch meer naar Fragile. Ik word oud, denk ik.

ik zou " tales from topographic oceans " meenemen , of " yessongs "

gewoon fantastisch

Dit is geloof ik wel Yes laatste album met Bill Bruford. hierna zou hij naar King Crimson gaan, en die muziek ligt mij gewoon vele malen beter dan dit hippie achtige moeilijk omt moeilijk doen muziek.

Is King Krimson dan niet bekend om hun moeilijk om moeilijk te doen? Hun zin voor experimenteren? Robert Fripp's intellectuele benaderingen? Ik zou haast zeggen dat King Krimson nog veel moeilijker doet om moeilijk te doen dan Yes. Zoek je ongecompliceerde muziek, luister dan naar Blues.

Moeilijk doen? Ik vind dit, net als bij KC, gewoon muziek die gemaakt is puur uit de liefde voor muziek en al haar mogelijkheden. Topmuzikanten die hun fantasie de vrije loop laten en dat met liefde willen delen.

Kan wel wezen, maar als ik dit draai, doet het mij beslist niets. Heb er geen goed gevoel bij. Dat iit King Crimson, wat ik wel lekker vind wegluisteren, die muziek heb ik vele malen meer mee dan de muziek van Yes. Deze heb ik wel een stuk of 10 keer gedraaid, maar zelden helemaal afgespeeld, gewoon omdat het mij te weinig boeit en me te weinig doet. Dat heb ik met King Crimson wel, dat mag toch, of is dat vreemd?

Dit schijnt hun magnum opus te zijn, en als deze je niet ligt heeft het denk ik ook niet veel zin om verder te gaan spitten in de Yes discografie.

Van mij mag het. Ik geef alleen maar aan wat ik ervan vind. Mag toch ook?

Wel mag gezegd worden dat hun platen best divers zijn. Smaakt deze je niet, dan misschien wel The Yes Album, Fragile of Going For The One, die allen redelijk verschillend klinken.

Misschien heb je wat meer met de Trevor Rabin periode . Noemden ze geloof ik de Yes West periode . Meer rockgetinter en vooral minder zweverig .

Je raadt toch ook niet Asia aan?

Mmm , Asia . Lijkt mij wat te mainstream , al zal de Yes met Rabin dat voor velen ook zijn . KC experimenteerde lustig voort in de jaren 80 . 1 van de weinige oudere progbands overigens die daarin bleef volharden

Ik vind Close To The Edge velen malen luchtiger dan het meeste van King Crimson . Ik vind Robert Fripp redelijk virtuoos maar ben nooit verkikkert geweest van zijn gitaarspel .

Tjeemig....... "Close to the Edge (1972)" is inderdaad het onbetwist beste album van Yes. Als je "Close to the Edge (1972)" niet weet te waarderen, dan heeft het inderdaad weinig zin om je te verdiepen in ander werk van Yes.

Het moge duidelijk zijn dat ik na bijna veertig jaar nog steeds stapel dol ben op dit album. Je mag mij er 's nachts absoluut voor wakker maken!

Volgens mij moet ricardo eens naar Fragile (1972) van Yes luisteren. Minder zweverig en pompeus dan Close To The Edge, kortere nummers en een rustige, droge opname. Ja, Fragile zou wel eens de sleutel tot het appreciëren van de groep Yes kunnen zijn.

Mijn kennismaking met Yes was Tales From Topographic Oceans, maar dat zal ik ricardo niet aanraden! Dat album vind ik erg goed, de beste samen met deze en Fragile!

Het is natuurlijk heel erg spijtig dat Ricardo Yes maar een prut band vindt. Ricardo heeft van die en gene al advies gekregen om eerst eens met een ander Yes album te beginnen. Ricardo, als ik zo vrij mag zijn om je ook een advies te geven: probeer de lange uitvoering van (het door Yes gecoverde) "America". Dan hoor je dus echt Yes op z'n best!! Wellicht opent "America" wel de weg voor je naar "Close to the Edge (1972)"!!

Allemaal enorm bedankt voor de tips in ieder geval. Misschien komt er ooit een tijd dat ik Yes wel kan waarderen, maar ik hoor nu eenmaal liever een band die iets meer rockt. Pink Floyd en King Crimson vind ik wel echt geweldig. Jethro Tull is ook zo'n band die mij niet echt weet te raken en wat mijn ding niet echt is. Heeft een beetje dezelfde vrolijkheid van Yes in zich vind ik.

En Hans ik heb America al samen met nog 3 top nummers van Yes op 1 schijfje gebrand, maar dat nummer is helaas ook niet echt blijven hangen. Is al een jaar terug dat ik die nummers heb afgespeeld, en om nou te zeggen dat ik er veel behoefte aan heb om het nog weer eens te horen, nou nee niet echt.

Misschien later dat ik het dan nog eens kan waarderen, maar voorlopig nog even niet.