Radiohead - The King of Limbs (2011)

Dat is wel een optie, maar de berichten lopen vaak door elkaar heen, dus dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar het zou fijn zijn als het hier on topic kon blijven.

En om nog eens terug te komen op een aantal zaken:

1. 38 minuten was in het LP-tijdperk een heel gangbare lengte voor een album. Omdat er 80 minuten op een schijfje passen, betekent niet dat ie helemaal vol moet. Er zijn legendarische bands (The Doors, The Byrds, The Kinks) die nauwelijks albums hebben die langer dan 40 minuten duren.
2. 8 tracks is meer dan genoeg. Over een Godspeed You Black Emperor-album klaag je toch ook niet als er maar 3 tracks op staan?
3. Het is niet zo dat Radiohead 3,5 jaar non-stop bezig is geweest en alléén maar deze 8 nummers heeft gefabriceerd. Er waren ook solo-albums en Jonny Greenwood heeft een aantal filmscores geschreven. Ze zullen heus nog wel wat nummers op de plank hebben liggen, maar het lijkt me sterk dat er nog 3 albums op de plank liggen, zoals sommigen hier suggereren. En dan nog, wat heb je nog aan 3 Radiohead-albums als je dat gegeven interessanter vindt dan de muziek die op dit 'schijfje' is te vinden? En die 4 ledematen... we zitten toch niet op The Weakest of Limbs te wachten? Beter dan 'The King' wordt het niet.
4. Het gemiddelde van deze plaat zegt op dit moment helemaal niets. Kijk eens naar de stemcurves van de andere Radiohead-albums en je zult zien dat ze allemaal dezelfde trend doormaken. Kid A stond een paar jaar geleden nog heel wat lager dan waar het nu staat. Ik verwacht dat dit album voor het eind van 2012 (*) ook op een 4* gemiddeld staat.
5. Ik snap nog steeds niet waarom Bloom zo laag staat in de statistieken. Welke andere mainstream-bands durven het anno 2011 aan om met zo'n (blijkbaar) lastig nummer te openen? Voor mij is het de perfecte symbiose van het oude Radiohead-geluid en de invloeden van Flying Lotus en Can. Maar nee, even makkelijk scoren op de piano en we klikken met zijn allen op Codex.

(*) - ervan uitgaande dat de Maya's zich vergissen en de aarde in 2012 nog bewoonbaar is.

Interessant hoor.... ik heb het album nog nooit gehoord, maar na het lezen van alle bovenstaande berichten al een dusdanig beeld van hoe het moet klinken, dat ik het al bijna een beoordeling kan geven... Maar serieus... ik word toch wel benieuwd. Vond zelf The Bends altijd het beste dat ik van ze kende, vond OK Computer wat overgewaardeerd en Kid A heeft heel lang geduurd voor ik die begreep. Maar strijdt nu om de plaats "Beste Radiohead" met The Bends....

Chapeau!

The Bends en OK Computer waren twee prachtige, tijdloze albums.
Hierna vind ik dat Radiohead steeds meer afgezakt is naar een band die meer experimenteert dan dat ze inspireren.

Zo ook met dit album wat ik een grote tegenvaller vind.
Te experimenteel, de zang is soms tenenkrommend slecht, nee dit is niet mijn ding.
Jammer, vindt dit nog steeds een band met enorm veel potentie, maar (voor mij) komt het er nog niet uit.

@Paalhaas: echt waar, overhoor me maar . Ben er wel drie avondjes mee bezig geweest hoor

Helemaal mee eens. Ik vind Codex zelfs al bijna even irritant als Creep. En Bloom steekt met kop en schouders boven de rest van de nummers uit.

Ik moet eerlijk gezegd wel lachen van al die theorieën en hoeveel mensen achter allerlei dingen zoeken. Het lijken de Beatles wel, zeg.

Ik had eerst niet echt veel met Feral, maar als je deze video afspeelt (HD) op volledig scherm, en het geluid extra hard zet, heeft het wel wat:

YouTube - Radiohead - The King of Limbs - Feral (music Video) HD

Tsja, welk label of genre je ook aan Radiohead wil binden het adjectief 'art-' zal er altijd vóórstaan, wat op een aantal nummers na van The Beatles na niet het geval zal zijn.

Wat artistiek is, of artistieker is, is inderdaad een discussie waardig. Mijns inziens heeft dat enorm te maken met wat er in een bepaalde tijd als standaard wordt gezien. The Beatles waren dat wat betreft opnametechnieken (loops, backward gitaar, feedback), tekstueel gezien (wat betreft topics en bizar taalgebruik), wat betreft het gebruik van exotische instrumenten enorm artistiek. Deze artistiekheid is heel anders dan zoals die vanaf de jaren zeventig wordt gezien, al waar het kunst om kunst het absolute uitgangspunt zou worden voor artistieke vrijheid.

Anyway, ik vind The King of Limbs heel artistiek en wat betreft een aantal nummers ook best vernieuwend. Ik ga ook voor Bloom als het gaat om het toppunt van de vernieuwing. Nummers als Codex vind ik niet slecht maar wel flink safe voor de maatstaven van Radiohead en ook emotioneel gezien niet één van hun meest overtuigende songs (geef mij maar Pyramid Song of Nude).

4 keer ofzo geluisterd, maar ik weet het nog niet....

Ik vind de nummers eigenlijk stuk voor stuk geweldig, maar ik zie het niet als een geheel wat ik erg jammer vind. Ik wil eigenlijk helemaal geen vergelijkingen maken maar bijvoorbeeld Kid A is echt één lang stuk.

Mischien dat dat nog komt, bij alle voorgangers duurde het bij mij retelang tot het kwartje viel.


Feral vind ik echt fenomenaal. Ik kan helemaal niet uitleggen waarom..

Eerst even mijn 'relatie' met Radiohead. Ben al fan sinds de start en heb Thom Yorke nog voor me langs zien schuiven in de oude Melkweg met een rugzakje om tijdens het voorprogramma Shed Seven in 1994. Ik was toen nog nauwelijks onder de indruk van dit kleine mannetje met, wat later zou blijken, een grote gave.
Met Kid A, B(Amnesiac) en C (HTTT) zijn ze mij een aantal jaar kwijt geweest. Niet mijn Radiohead en niet mijn definitie van goede muziek. Gelukkig kwam In Rainbows en merkte ik dat de liefde nog steeds niet bekoeld was. Hoe briljant kan muziek zijn? En nu dit.....
Had de eerste reacties hier al gelezen dus wist welke kant het weer opgegaan is, maar luisterend in de auto wilde ik de CD het raam alweer uitflikkeren terwijl ik over de snelweg raasde. Nee! Ik moest het een eerlijke kans geven. Waarom waren zoveel mensen wederom zo enthousiast, nee, lyrisch! Nu vele luisterbeurten verder, kom ik tot de volgende waardering:
8 nummers, 4 redelijk tot goed (1,2,5 &6) de andere 4 matig tot slecht. Dus 2.5* is de maximale score hier, wat mij betreft.
Bizar dat er nu alweer 49 pagina's gevuld zijn met reacties op dit album. Mensen die Radiohead blind volgen en alles als zoete koek weghappen. Mensen die het eigenlijk ruk vinden maar bang zijn er niet meer bij te horen. Mensen die het echt goed vinden en maar heel weinig mensen die boel afbranden. Radiohead is een heilig huisje hier en ongelofelijk hoe mensen hier in door slaan met de meest bizarre theorieen. Mensen die hier al teksten van nummers aan het citeren zijn terwijl ik, zeer ervaren in de Engelse taal, vaak Thom Yorke niet eens versta en de lyrics erbij moet zoeken. Mensen die Feral bewierooken of door middel van een hallucinerende clip op youtube zogenaamd de schoonheid er in ontdekken terwijl ik het gevoel ervan krijg teveel drank en pillen op te hebben. Mensen, Feral is een kutnummer!! Durf er eens voor uit te komen. Het heeft geen ene ruk met muziek te maken!
Mensen die zich al verheugen dit allemaal live te horen. Het is voor mij een andere belevingswereld. Dit soort nummers live horen betekent voor mij veel bier-haal-momenten en gesprekken over de nummers die ik wel wil horen.
Bloom daarentegen, Herman, is inderdaad een mooie opener. Vooral het moment dat Thom zijn scheur openzet. Snijdt dwars door de ziel heen. Het pianootje in Codex is geen makkelijk scoormoment. De eenvoud van de piano is briljant. Net zoals Videotape dat heeft op In Rainbows. Om in voetbaltermen te spreken: Simpel voetballen is het moeilijkste aspect in het voetbal.
Radiohead, keep it simple!

fukkerdefukkerdefuk.... wat een aberrant idiote stelling... sorry hoor, maar de beatles hebben ongeveer eigenhandig een hele hoop genres in de pop en rock geintroduceerd, warren mateloos inventief en artistiek, bevatten met george, john en paul minsten drie min of meer muzikale genieën, hebben op 11 jaar tijd een 13 tal albums uitgebracht en talloze hits gehad zonder ook maar één keer de kwaliteit uit het oog te verliezen. ze hebben met revolver, rubber soul, de dubbele witte, sergeant pepper's en abbey road vijf absoluutweg klassieke platen gemaakt. en ik kan zo nog wel even doorgaan.

radiohead is ongelofelijk goed. net als the beatles. dat wij moeten geloven dat radiohead echt een niveau hoger is dan de beatles is een lichtjes arrogante stelling te verwachten van een snotneus die zichzelve music-master noemt.

toedels

Een heel simpel "zwijgen" of een vlaams "bakkes" is hier op zijn plaats. Wie ben jij om te bepalen of feral muziek is? Om te zeggen dat het niks met muziek te maken heeft? Dit is net het type onmetelijke arrogantie van de zogenaamde echte muziekliefhebber waar ik gigantisch op afknap.

beste vriend: ik kijk naar je stemmen, ik kijk naar je top 10, ik kijk naar je nickname... en kan maar één ding besluiten... jij hebt een gigantisch beperkte blik op muziek, quasi geen hiphop, geen electronica, nauwelijks ambient, nauwelijks jazz.... en dan afkomen dat feral geen muziek is?

nogmaals, ik zou dergelijke uitspraken echt niet doen. zeker niet tov de tientallen muziekliefhebbers op deze site die wel intensief met diverse verschillende genres bezig zijn....

ik denk niet dat het een gezonde ontwikkeling is dat je als band alles kan uitbrengen wat je wil en je fans dat onherroepelijk geniaal gaan vinden, wat het absoluut niet is getuige deze zoveelste draak van radiohead

blij dat ik na kid a ben afgehaakt

Daar is de radiohead gestapo al. Wie ben jij om op basis van mijn nickname, top 10 en stemmen een oordeel over mij te vellen? Omdat ik niet naar hip-hop luister of naar jazz kan ik niet beoordelen dat Feral weinig muzikaals omvat? Ik mag dus mijn mening pas geven als ik breed georienteerd ben, maar het feit dat ik Radiohead al 18 jaar volg geeft mij uiteraard geen recht van spreken. IK, lees goed, IK vind dit album maar matig en verbaas me over de soms blinde adoratie van deze band. Dat is mijn goed recht. Ik geloof ook serieus dat er genoeg mensen zijn die dit oprecht briljant vinden. Ik vind jazz, ambient, hiphop geen drol aan. Blijkbaar ben ik dan niet arty-farty genoeg maar dat interesseert mij bitter weinig en doet geen afbreuk aan mijn muzikale kennis. Blijkbaar heeft Radiohead met een aantal platen (PH, TB, OKC, IR) bij mij valse verwachtingen geschept en zijn ze eigenlijk gewoon een ambient arty-farty hiphopbandje met jazzinvloeden.

Goed gesproken

je spreekt jezelf dus gigantisch tegen maar beseft het niet. enerzijds geef je toe dat je aan hiphop, jazz en electronica geen hol vindt en dat je er dus ook nooit naar luistert, anderzijds meen je wel dat jij mag zeggen dat muziek die door één van deze genres beinvloed is geen muziek is....

ga dan ergens anders lullen. op het forum van de flair bijvoorbeeld....

Ik denk eerder dat meneer khonnor een beetje bekrompen is: Hij accepteert niet dat er mensen zijn die Blink 182 goed vinden. Je mag toch gewoon zelf weten wat je goed vind? En starsailor vind er gewoon niks aan met zijn geweldige avatar, accepteer het gewoon.

Bloom is na meerdere keren luisteren met afstand het beste nummer van het album. Yorke zingt hier gewoon geweldig op en de instrumentatie is ook super. Inderdaad flink wat invloeden van Flying Lotus.

Ik zeg ook niet dat het goed is, maar met die clip erbij heeft het wel wat. Nog steeds vind ik het samen met Mr Magpie het slechtste nummer van dit album

Hier ben je toch zelf mee begonnen? Alleen jij doet het niet bij 1 iemand op basis van een nickname. Maar bij een gigantische groep mensen op basis dat ze dit album wél goed vinden.


Net als jij dat jij het niet zo heel goed vind zijn er mensen die dit wel heel goed vinden. Dat mag toch? Dat heb jij vast ook andersom met iets, ik zou m'n god niet weten wat jij goed vind, maar er is vast iets.

Beter nu weer over het album i.p.v. dit gebekvecht..

Wat andere mensen van dit plaatje vinden kan mij geen ruk schelen. Wat ik wel kwalijk vind is dat bij sommigen, zowel voor- als tegenstanders, het ontbreekt aan empathisch vermogen en nuance. Echt, het gaat nergens over.

-edit: werkwoordspelling, kom op!

Typerend voor de discussies bij zo ongeveer elke radioheadplaat na ok computer, is het radicale in reacties vanuit het kamp dat die band als vanzelve adoreert, tegenover zij die er kritischer tegenover staan, of het gewoon hun ding niet vinden

Dat gezegd hebbende:

Mbt deze plaat heb ik hem toch maar eens binnengehaald om zo objectief mogelijk te bekijken of het ooit nog wat kan worden tussen radiohead en mij, het zou toch mooi zijn, al zal ik nooit en te nimmer de dwaze adoratie ten toon spreiden als van enkelen hierboven

edit, bloom doet me denken aan king crimson, dat is ene compliment

Straks haalt Lotus Flower Codex in.

Kunnen we ophouden met op elkaar te reageren?
Terug naar de muziek van dit album s.v.p.

Als het je 'geen ruk kan schelen wat anderen van dit plaatje vinden' niet mijns inziens. Dan post je niet zoiets en ben je gewoon blij met dat wat je hoort.

Leuk dat het gewaagd is, maar het blijft tot nu toe niet echt hangen bij mij, eerlijk gezegd. De meest interessante nummers tot nu toe vind ik 'Feral', 'Give Up The Ghost', en mijn favoriet na vijf dagen luisteren, 'Lotus Flower'. Wat Maartenn al zegt, de vocalen op die track zijn echt van een bizar hoog niveau, verslavend nummer!

Verder ben ik het overigens eens met de rest van je post.

Ik vind het wel vermakelijk om de discussies hier te lezen. Mensen lijken de eigen mening nog eens extra sterk aan te willen zetten om de aandacht te krijgen. Mooi sneeuwbaleffect op die manier. Het levert geregeld onzin op, maar dat kan ook vermaak zijn

True.

Maar ik weet niet veel meer iets te zeggen over TKOL op dit moment. Behalve dat ie steeds beter wordt in m'n hoofd. En dat er een behoorlijke staart aan zit te komen wat mij betreft..

Klopt, maar had je alhier een hemelse lofzang verwacht? Waar elke user poëtische reviews typte die op elkaar rijmen? Dit blijft een discussie-dingetje. TKOL is een pracht van een plaat wat mij betreft, maar dit soort dingen moeten er ook zijn mi.

Eerste indruk is dat er elementen in de plaat zitten die me bevallen, maar ook die me niet bevallen

Het vele gebruik van echo en het gebruik van niet alledaagse maatvoering,het ontbreken van duidelijk structuur in bepaalde nummers, soms werkt het, soms niet

Yorks stem is eigenlijk radiohead, het maakt amper meer uit wie wat nog bijdraagt en op welke manier, geef de rest van de band een fietsbel, koektrommel en winkelwagen en daar komt ook ene radioheadplaat uit voort, dat kun je positief of negatief bekijken

Zou je york weglaten, dan blijven er mensen over die leuk weten te experimenteren met geluiden, effecten, maar dat zou imo toch eea aan kracht moeten missen

Wel heeft het beluisteren me nieuwsgierig gemaakt, ik lees hierboven mij dat ie steeds beter wordt in Ceriels hoofd, dat wil ik meemaken, dus ik ga de plaat vanaf nu regelmatig beluisteren