Radiohead - The King of Limbs (2011)

Hoe kan je Bloom nou niet waarderen? 0_o
Luister anders The Basement variant eens, misschien dat dat je wakker schudt hoe geniaal dat nummer wel niet is

Ik heb de Basement versie gezien. Wekte mijn aandacht wat meer omdat je daadwerkelijk ziet wat er gebeurt, maar nog... Misschien ben ik er nog niet klaar voor

Ik vind de studio versie van The King of Limbs maar matig tegenover de Basement versie.
Hoe ze de nummers zo sterk als band kunnen neerzetten is fantastisch!

Fijn album, en die clip van Lotus Flower

Ik heb het gevoel dat dit album een relatief lage beoordeling krijgt op basis van "de Radiohead standaard" en niet op basis van hoe goed het eigenlijk is vergeleken andere artiesten...

Ik heb het gevoel dat zonder het Radiohead-label The King of Limbs nog steeds rond de 3,64 zou hangen maar dan met 9 stemmen in plaats van 900.

Mee eens, het referentiekader van het oeuvre van Radiohead krijgt (hoewel je er ook niet helemaal aan kan ontkomen, vergelijken is toch menselijk) wel heel erg de overhand bij de beoordeling van veel mensen. Op basis daarvan verdient deze plaat wat mij betreft toch zeker een gemiddelde van 0,10 hoger. Het album is in tegenstelling tot eerdere albums minder op tekst en meer op (herhaling van) een bepaalde sfeer en ritme gericht.

De subtiele ontwikkeling in die zich in die herhaling voordoet vind ik persoonlijk zeer prettig en het versterkt de sfeer. Het zijn op TKOL de drone of semi-drone die de dienst uitmaakt. Het is een songstructuur waar de band al veel vaker gebruik van maakte maar nu hebben ze het verder doorgevoerd en wat mij betreft verder geperfectioneerd. De productie is meer 'in your face' dan alles wat de band eerder heeft gemaakt, en zeker ook meer dan het veelgeprezen In Rainbows. Ook dat schrikt mensen waarschijnlijk af. Het experiment is in tegenstelling tot op Kid A een stuk hoekiger en gevoelsmatig meer electro-achtig. De nummers gaan minder dan op Kid A, ergens heen iets wat de 'liedjesliefhebbers' vaak heeft teleurgesteld. Voor deze mensen lijkt het alsof de nummers doelloos zijn en onaf. Ook daar ben ik het niet mee eens. Ik vind dat je hoogstens bij Give Up the Ghost kunt zeggen dat het experiment tot saaiheid en doelloosheid heeft geleid maar ook dat nummer heeft mij het gevoel gegeven bijzonder te zijn. Het behoort tot de intiemste nummers die de band heeft gemaakt (door o.a. het gebruik van de akoestische gitaar als leadinstrument) en tegelijkertijd voelt het heel afstandelijk (door het geest-element en de zwevende stem van Yorke).

Nogmaals, aan vergelijken valt niet te ontkomen maar probeer vooral niet teveel een standaard neer te zetten van wat jij goed vind aan een band en het nieuwe werk er stelselmatig mee te vergelijken. Zeker bij een band als Radiohead die nogal eens van stijl is veranderd is enige flexibiliteit op zijn plaats. Ik betrap mezelf ook op dezelfde fout maar bij Radiohead heeft de bewustwording hiervan er uiteindelijk toe geleid dat ik eerst Kid A en daarna ook In Rainbows ben gaan waarderen terwijl ik de band na OK Computer in eerste instantie had afgeschreven. In Rainbows staat nu zelfs in mijn Top 10!

Welnee, Radiohead is hier sterk geïnspireerd door artiesten als Flying Lotus, Four Tet, Burial en Caribou, maar haalt bij lange na niet het niveau van de laatste albums van die artiesten. Daarom krijgt het van mij in ieder geval een 3,5*. Ik beoordeel elk album op zijn eigen merites.

Dit album krijgt vooral veel aandacht omdat het een Radiohead-album is, Ik denk dat dit album niet zou opvallen als het door een minder bekende band zou zijn gemaakt. Maar het feit dat dit Radiohead is zal de beoordeling van de meeste mensen niet in positieve of negatieve zin beïnvloeden denk ik. Natuurlijk krijg je met een album waar zoveel aandacht voor is, wat extremere reacties, maar ik denk dat het gemiddelde niet het gevolg van een afstraffing is van fans van eerdere albums.

Ik denk dat het grootste punt dat dit album wat minder scoort de sfeer is.
Het typische melancholische radiohead sfeer dat eigenlijk in ieder album van ze voorkomt is voor mijn gevoel een stuk minder in dit album.
Hierdoor voelt dit album gewoon heel anders aan, en tjah vele willen niet te veel verandering, of dit nou een positieve of negatieve verandering is, daar wordt dit album denk ik een beetje op afgerekend.

Ik denk dat dit album juist weer andere mensen aantrekt dan bijvoorbeeld Kid A, het is veel luchtiger.
Maar zij die het oude radiohead eigenlijk willen horen die geven dit album een wat lager cijfer.

Inspiratie ja, vergelijkbaar nee. FlyLo, Four Tet en Burial zijn djs en dat vind ik eigenlijk niet te vergelijken met een band als Radiohead. Feral en Bloom komen dan nog het dichtst in de buurt, maar de rest van de nummers zijn vooral geïnspireerd op (iets wat je zelfs bij de laatste drie niet echt kan zeggen).

Dat zijn geen DJs hoor. Ok, Four Tet is de laatste paar ook gaan DJ´en, maar die anderen doen dat toch niet echt. Lotus Flower is toch echt wel geinspireerd op Flying Lotus, de naam van de track zegt het al.

Hoe wil je het dan noemen wat Flying Lotus doet? Ik was in 2010 toch echt op Lowlands bij een set van hem en daar heb ik toch echt geen muzikanten bij gezien. Meneer Lotus stond in zijn eentje achter de draaitafel. Natuurlijk gebruikt hij veel samples van instrumenten, die hij waarschijnlijk zelf inspeelt maar maakt hem dat een 'live-muzikant'?

Ik denk dat ie daar wel een liveset deed. Heb hem zelf eind vorig jaar in het Paard gezien en daar deed ie dat in ieder geval. Op basis van zijn studio-albums kun je hem toch moeilijk een DJ noemen.

Het enige nummer wat echt nog een tijdje mee kan is Codex. Wat men in Lotus Flower ziet weet ik nogsteeds niet.

Codex is niet hemeltergend slecht maar 't is toch echt wel één van de meest overbodige nummers die Radiohead ooit gemaakt heeft. Flauw afkooksel van Pyramid Song, op In Rainbows was de generieke piano-ballade (Last Flowers) tenminste nog een b-kantje.
Last Flowers pakt hier niet echt goed uit (te klinisch geproduceerd, zoals wel meer nummers op dit album) maar slaat live wel gensters.

Omdat er ook piano in zit is het een aftreksel? Want voor de rest hoor ik niets wat te maken kan hebben met Pyramid Song, zowel muzikaal als kwa lyrics.

Het is natuurlijk niet krek hetzelfde maar ik hoor toch wel degelijk enige melodische gelijkenis tussen Codex en Pyramid Song. En voor de rest is het willen maar niet kunnen, Radiohead heeft meerdere pianoballads die gewoon beter zijn. Over lyrics gesproken trouwens: die lijken zoals bij wel meer nummers op dit album in 5 minuten neergepend te zijn. Codex lijkt me vooral vaak als vroege favoriet beschouwd te worden omdat het het meest klassieke en daarom meest herkenbare Radiohead-nummer is, maar daardoor is het waarschijnlijk ook het meest overbodige. Op de andere nummers proberen ze tenminste nog iets, al pakt dat iets op met name Magpie-Little by Little - Feral niet echt goed uit.

Het is duidelijk dat de lyrics bij dit album, net als Kid A, ondergeschikt is aan de muziek. Zo heel erg is dat niet. Ik moet eerlijk bekennen dat het een zeer ontspannen gevoel meegeeft.

Blijft toch een zeer matig album dit eigenlijk, waarbij ik In Rainbows nog regelmatig, volle toeren, vol gas draai, draai ik deze eigenlijk nooit meer..

Helemaal mee eens. Ik kan Codex niet draaien zonder aan Pyramid Song te denken.

Voor mij blijven Bloom, Lotus Flower en Feral wel de beste nummers hier, zelfs al is die laatste eigenlijk ook maar een flauw afkooksel van wat Four Tet doet.

Daar ben ik het wel mee eens - Radiohead heeft ooit de grens verlegd, maar doet dat nu niet meer - 't is geen herhalingsoefening- vernieuwend is het zeker niet meer. Wat dat betreft zou ik zeker For Tet willen aanraden - verbazingwekkend hoe iemand zich in zo'n korte periode zo ontwikkelt: voor mij is er tussen Threre's Love in You (2010) en FabricLive 59 (2011) een enorm verschil: en het laatste album is fascinerend.

Daarbij vergeleken is Radiohead imo thans zoals de zuiderlingen dat zo mooi zeggen "klein bier" - Four Tet is wel een halve liter.

Ik heb het album gisteren nog eens aandachtig beluisterd nadat ik het weken links had laten liggen, en het bevalt me nu toch iets beter. Geen enkel nummer vind ik geweldig, maar over het algemeen vind ik het toch niet meer zo saai als in het begin. Een verhoging naar 3,5* zit er misschien wel in. En bij 'Codex' moest ik ook aan 'Pyramid Song' denken inderdaad.

Ben ik de enige die in de eerste helft van dit album inspiratie van Remain in Light van Talking Heads hoort? Thom Yorke heeft in interviews reeds eerder aangegeven dat dat album heel wat betekend heeft voor het ontdekken en verbreden van zijn muzikale horizonten.

Op de eerste helft (dus t.e.m. Lotus Flower) staan volgens mij dan ook de meest interessante liederen. Ik hou van dit soort Radiohead. Daarna komt Codex inderdaad over als een flauw afkooksel van Pyramid Song. En hoewel Give Up the Ghost nog enigszins mooi is, vind ik de laatste liederen niet spannend genoeg om echt te kunnen beklijven.

Inderdaad. De wat snellere, ritmische nummers klinken erg beïnvloed door Remain In Light (geweldig album trouwens). Op In Rainbows hoorde je dat soms ook wel een klein beetje in de drum, bijvoorbeeld in Weird Fishes.

Ik zie The King Of Limbs zelf als een goede aanvulling in het oeuvre van Radiohead. Het is nogal wat je van de band zou verwachten: vaak sterke nummers, het zit goed in elkaar, er is duidelijk veel over na gedacht en de duidelijke mix tussen elektronische muziek en indierock. Hoewel de nummers minder opvallen en het een beetje de grootsheid mist van OK Computer of Kid A, hoor je toch echt wel in elke noot door dat ie gespeeld is door iemand met een hoge muzikaliteit. Daarvoor lijkt mij een beoordeling van 4* wel op zijn plaats.

Acht fantastische tracks. Ik twijfel over het volle pond, grootse overweging is eigenlijk dat dan het verschil met hun nog betere platen Kid A en In Rainbows niet meer uitgedrukt wordt. Ik kan niet wachten tot het 14 oktober is! Yorke en Greenwood live, wat een helden!

Thom Yorke, op dit soort uren - bij het wegkoppen van deadlines, ben je mijn beste vriend.

Berichten over het concert in A'dam verplaatst naar Radiohead

ik snap de kritiek op 'codex' niet. qua trage nummers is dit absoluut 1 van hun beste. heel subtiel heel gevoelig. wel onbegrijpelijk dat ze het dan live zo weinig spelen. gezien een band toch meestal veel speelt van de nieuwe cd.

een beetje radiohead op routine toch. nog steeds muzikaal heel goed, maar het mist echt wel de grootsheid (en memorabele nummers) van vorige cd's. 't is ook zo kort...:)
lotus flower vind ik wél geweldig.