Fleetwood Mac - Say You Will (2003)

Vriendelijke en makkelijke plaat om te luisteren. Ik zit niet bij elk nummer op het puntje van mijn stoel, maar het geheel is niet slecht.

Everybody Finds Out is een van de allerbeste FM numbers ever...

Wat een plaat is dit zeg! Running Through the Garden, alleen daarom zou je hem al kopen. Fleetwood Mac is zo'n band die ik altijd wel waardeerde, als tiener luisterde ik hun muziek eigenlijk al maar deze kende ik nog niet, meteen ook het beste wat ik van ze gehoord heb. Ik lees in wat reacties dat de plaat wel wat korter had gemogen, ik heb eerder dat ik na het laatste nummer nog wel even verder had gewild. Vreemd dat dit album al die jaren onder mijn radar is gebleven.

Probeer gelijk ook even Buckingham/Mcvie uit 2017 zou ik zeggen, die is een klasse beter dan deze ietwat teleurstellende plaat.

Die kende ik dan al wel, niets mis mee maar dit album ligt toch wel heel veel meer in mijn straatje.

Goed album, maar het is te lang en het mist de ziel en samenhang die Christine McVie altijd aan het geheel wist toe te voegen. Het komt wat over als twee solo albums die samengevoegd zijn om een Fleetwood Mac album te maken. Bovendien lijkt het in muzikaal opzicht ook niet meer te ‘klikken’ tussen Stevie en Lindsey.

En het is opvallend dat juist dit als een ‘band’-album is verschenen en het Buckingham/McVie album, waarop alles wél op wonderlijke wijze als ‘Fleetwood Mac’ klinkt, niet. Dat album vind ik echt een stuk beter dan dit.

Volledig mee eens.

Menen jullie dat nou, joh? Ja, vast wel natuurlijk, maar mijn indruk is juist andersom. Ik vond juist de duoplaat van Buckingham en McVie nogal wisselend van kwaliteit. Dit voelt juist voor mij meer als een groepsalbum, hoewel Christine inderdaad wel node wordt gemist. Ik kan me iets voorstellen bij dat idee van twee samengevoegde solo-albums, maar dat hebben bijna alle Fleetwood Mac-albums wel een beetje, doordat de meeste groepsleden vaker een solo geschreven bijrage aanleveren dan dat ze co-componeren.

Ik vond dit album destijds een aangename verrassing, na de tegenvallende platen die eraan vooraf gingen. Hier worden risico's en avontuur niet geschuwd en dat miste ik een beetje bij die eerdere albums. Te lang? Ja, misschien wel. Het zou een nog sterker album kunnen zijn als er enkele mindere songs vanaf waren gelaten, maar daar heb ik dan weer de programmeerknop voor (op CD tenminste). En ik lees op voorgaande pagina's ook dat MuMe'ers erover twisten welke nummers dan weggelaten zouden moeten worden. Uiteindelijk komt alles neer op persoonlijke voorkeur.

Ik kom er met dit album achter dat ik de stem van Stevie Nicks niet zo geweldig vind. Ter afwisseling met Buckingham en McVie valt het niet zo op, maar hier komt het vocaal vrijwel allemaal van haar en dan valt op hoe eenzijdig, wat nasaal en zeurderig haar stem is. Ik ga naar aanleiding van voorgaande berichten die plaat van Buckingham en McVie uit 2017 eens proberen. Dit laat ik aan me voorbij gaan.

Welke rare taal is dat. Ik verstond je niet goed. Je bedoelt waarschijnlijk dat Stevie haar stem goddelijk is.

Gelukkig kun je Christine nog mee horen zingen op Bleed to love her, die song hadden ze natuurlijk al langer liggen (zie the Dance uit '97), dus wellicht dat deze dan ook al in een eerder stadium op de band is geslingerd.

Ben het eigenlijk volledig met je eens, gaucho; album voelt net wat te lang (CD als format was niet altijd een zegen), maar het experiment werd niet geschuwd en daar kunnen we natuurlijk bij Lindsey Buckingham eigenlijk altijd wel op rekenen. Mijn favoriete track van het album (met afstand): Red Rover!

Dit album - dat zeker hun laatste is en dat is al 22 jaar geleden - nog eens beluisterd. Veel beter dan de twee vorige Buckingham-loze albums maar wat langdradig, ik mis zo'n beetje de samenhang van de vroegere FM-albums al klinkt het overduidelijk als Fleetwood Mac. De meeste songs zijn zeer sterk en sommige kunnen wedijveren met de FM-nummers in hun glorieperiode maar er staan ook enkele richtingloze nummers zoals 2, 6 en 9. Als die mindere nummers geschrapt werden zou het album een stuk beter zijn geworden. De stem van Stevie Nicks is wat dunner geworden waardoor ik kan begrijpen dat zij voor sommigen zeurderig overkomt.
Say You Will is geen Rumours of Tusk maar zeker een goede aanvulling bij hun indrukwekkend oeuvre.

Met alle respect, een mooie volle stem heeft mevrouw Nicks natuurlijk nooit gehad. Eerder "knauwerig, lelijk Amerikaans" zal ik maar zeggen...

Stevie Nicks heeft een zeer herkenbare stem die zij in haar glorieperiode ten volle wist te benutten (zoals in Sarah). Maar halverwege de jaren ´80 geraakte zij verslaafd aan cocaïne en dat heeft haar stemgeluid aangetast.

"Een herkenbare stem" is niet hetzelfde als een mooie stem.. Ik hoor liever Christine McVie zingen op de Fleetwood Mac albums.

Buckingham schuwt het experiment niet en levert zijn best gitaarsolo's sinds Rumours, vooral terug te vinden in het weergaloze Murrow turning over in his grave, What's the world coming to en Come.
Het zijn a-traditionele Fleetwood Mac songs maar daarom niet minder fraai.

Niet alle experimenten zijn geslaagd, zo had Red Rover, veel te lang, geen solo's, van mij niet gehoeven.
Veel van waar Buckingham mee bezig was is terug te vinden op de eerder dan Say you will uitgegeven bootleg Gift of screws uit 2000.

Feitelijk heeft hij, net als op Tango in the Night zijn soloprojecten op Say you will ondergebracht.
Niet alles is even consistent. Miranda en Peacekeeper zijn geweldig maar tracks als Bleed to love her en Steal your heart away vind ik vrij bloedeloos en veilig.

Ook van het Stevie Nicks gedeelte weet Buckingham grotendeels spannende songs te maken. Nummers als Thrown down, Say you will, Running through your garden en Everybody finds out doet je op het puntje van je stoel zitten.
Vocaal is Nicks echt op dreef. Die verhalen over haar cocaine-verslaving, net als haar borstvergroting, kloppen wel maar hebben relatief gezien maar een korte periode geduurd. Ten tijde van Say you will was Nicks allang van beide af. Dit soort zaken is uitgebreid gedocumenteerd.

Maar ook bij haar songs wordt helaas bij een aantal nummers gas teruggenomen en dat is ronduit spijtig te noemen. Wellicht kan de boog niet altijd gespannen staan. Maar ik had in dit geval even doorgezet of mij beperkt tot de traditionele setlist van 12 tracks. Had een wereldalbum geworden, in ieder geval het beste sinds Rumours.

Murrow Turning over in His Grave en Come zijn weinig geslaagde experimenten, ik mis vooral een degelijke melodie, Red Rover is mij ook te langdradig. Steal Your Heart Away vind ik ook vrij bloedeloos. Maar de meeste andere nummers zijn zeer sterk.
Linsdey Buckingham had die mindere nummers moeten schrappen en zich beperken tot zo'n 13 of 14 songs.