Fleetwood Mac - Say You Will (2003)

Ik hecht er geen gewicht aan. De band was voor de opnamen van dit nummer voor het eerst sinds 1987 weer bij elkaar ( minus Nicks) Dat voelde zo goed dat Mick, John, Christine en de producer van dienst Rob Cavallo, Lindsey konden overtuigen van zijn terugkomst in Fleetwood Mac, met The Dance als gevolg. Ze speelden dit nummer live OMDAT het eigenlijk de aanleiding was voor de hereniging. In enkel DIE zin noemde ik het nummer cruciaal voor de historie van de band. En daarom was het ding live gespeeld voordat hij was uitgebracht op een officieel studio-album. Het nummer betekent dus wat voor HEN.

Maar blijkbaar niet voor jou. So be it.

Ik vind het bloedmooi.

Voor het verloop van hoe alles verlopen is (de hereniging en de "doorstart") heb je gewoon gelijk, shackinup. En over dicussie of Lindsey en Stevie meningsverschillen hadden (te lezen op de Tusk pagina) verwijs ik voor de zoveelste keer naar de dvd Destiny Rules. Musician heeft deze waarschijnlijk nog nooit gezien, anders zou hij toch een heel ander inzicht krijgen. Ik neem aan, shackinup, dat jij de dvd al wel hebt gezien of in bezit hebt. Ik in ieder geval wel. Dat er meningsverschillen waren op artistiek gebied, financieel gebied is al van alle dagen bij Fleetwood Mac. Als je dan ook nog twee grote ego's bij elkaar zet krijg je gewoon clashes. Zeker als die twee op persoonlijk vlak een soort haat/liefde relatie hebben. Ik raad Musician heel erg aan om morgen deze DVD te gaan bestellen, anders zitten we over een tijd nog te bakkeleien over Say You Will en de Unleashed Tour.

De discussie ging helemaal niet over de vraag waarom het nummer op Say you will zou moeten staan, de vraag was of het artistiek goed genoeg was om het op Say you will te zetten als je het album naar 12 nummers zou terug brengen.

Shackinup vind van wel, ik niet, voor mij is het één van de zes afvallers.

Ik ben blij dat je de dvd Destiny rules hebt Ad. Er is alleen wel meer verschenen in de loop van de tijd, daar hecht ik ook waarde aan. Bovendien zegt het ook allemaal niets over hoe goed of hoe slecht een plaat of cd is en daar gaat het hier op musicmeter natuurlijk om.

Nee, maar die dvd geeft wel een unieke inkijk in de totstandkoming op alle gebieden van Say You Will. Tevens krijg je een heel goed beeld over hoe de persoonlijke onderlinge verhoudingen en meningen binnen de groep zijn. Ala we alleen over goed of slecht gaan discussiëren zijn we natuurlijk zo klaar. Ik vind achtergronden en ontwikkelingen van... zeker zo leuk en interessant om te weten. Verder valt er over smaak natuurlijk niet te twisten

Ad, over smaak valt wel te twisten, daar is deze site namelijk voor. Maar verder ben ik het met je eens. Ik had Destiny Rules als illegale download al maanden voor ie uitkwam: echt een prachtdocument. Ik heb hem al lang niet bekeken maar heb er wel weer zin in.

Stevie heeft trouwens in een interview van 18 oktober jongstleden verklaard dat ze SYW haat, de songs verschrikkelijk vind en dat daardoor de tour voor haar extreem zwaar was. En dat enkel de gouwe ouwe songs spelen haar voorkeur heeft.

Zij ontwikkeld echt niet meer door. Dat moet van Lindsey komen en ik hoop eerlijk gezegd dat ie dat maar solo doet, anders krijgen we slappe compromissen zoals de titelsong van dit album. En daar zit deze jongen echt niet meer op te wachten.

Nah, Stevie wat maak je me nou! Van een plaat waarvan je zelf de helft van de songs geschreven hebt, zou je toch verwachten dat je (ik noem maar wat) JOUW helft van de plaat goed vind? Okee, de productie is van Buckingham maar is beter dan veel van de ingeblikte jaren '80 songs die Nicks heeft opgenomen.

Nou ja, ik zet Running Through The Garden en Thrown Down nog wel een keer op en laat Nicks maar blaten. En als het weer zo'n prachtplaat oplevert, mag ze van mij nog een keer bij haar haren achter de microfoon worden getrokken...

Ook Stevie Nicks is al jaren sterk bedreven in het bespelen van de pers, zij weet ook precies wanneer zij wel of niet wat moet zeggen.

Het is haar manier van de boel op scherp stellen. Juist haar nummers op Say you will, zoals Rumour noemt maar het geldt voor nagenoeg al haar nummers, staan als een huis.

Zoals al eerder betoogd: misschien wel haar beste bijdragen aan Fleetwood mac sinds Rumours. In ieder geval in stevigheid.

Interview en discussie (Ledge)

Als je bovenstaande persbericht leest vraag ik mezelf af waarom Fleetwood mac ten tijde van Say you will weer samen kwam, het was de eerste plaat in 16 jaar (met dit duo), maar blijkbaar was de sfeer om te snijden en het gehele proces van meet af aan gespannen, hetgeen ik aan de plaat hoor, waar de opgefoktheid vanaf spat. Waarschijnlijk was het enige motief toch geld!! Want waarom gingen deze mensen anders weer met elkaar in zee??

Gewéldig, dat interview met Stevie Nicks (zie bij Rumour).

Nogmaals, niets nieuws onder de zon. Stevie houdt graag van afrekeningen in het circuit, ze zijn er bij elke cd geweest.

Het vreemde blijf ik wel altijd vinden, en dat wordt dan nooit gevraagd: ze is er altijd zelf bij geweest. Bij alle opnames van alle cd's.

Om mij tot Say you will te beperken, blijkbaar heeft Lindsey weer helemaal met haar nummers gedaan wat hij wilde, zoals dat al gebeurde vanaf Fleetwood mac (1975).

Nogmaals, ik ondersteun hem hierin van harte (het eindresultaat is voor mij 5 sterren waard) maar Stevie is er zelf bij, ze heeft de nummers zelf geschreven, zelf gezongen en ik neem toch aan dat ze zelf ook helemaal akkoord is gegaan met Say you will, voordat het op de markt kwam.

Ten tijde van het verschijnen van Say you will heeft ze overigens weer hele andere dingen gezegd, maar ook dat proces is constant aanwezig.

Zonder ook maar enige schroom gaat ze nu met Fleetwood mac (na alle concerten) weer de studio in (dat staat al helemaal vast) en zal ik wat voorspellen? Prachtige cd, lovende kritieken, Stevie weer helemaal fris en monter. Nieuwe concerten, opnieuw lovende kritieken. En over 5 jaar geeft Stevie weer eens een interview en dan enz. enz.

Persoonlijk vind ik het uiteindelijk niet zo netjes richting Lindsey en de rest van de band maar die zijn inmiddels ook niet anders gewend. En misschien hoort het allemaal wel een beetje bij een voortdurende act en zitten ze allemaal in het complot.........

Misschien is Stevie Nicks wel een enorme bitch, die constant een gal sfeer neer weet te zetten, nooit tevreden, en daar achteraf andere de schuld van geeft. Want eigelijk klaagt ze al heel wat af sinds het moment dat ze een wereldster is geworden, een knappe maar wel wat zure vrouw

Tja, hoe dan ook levert die spanning wel de beste platen uit hun carriere op. En zoals ze zelf al aangeeft, zonder dat had deze band het nooit zo lang volgehouden (blijkbaar ongeacht of ze zelf tevreden is met het eindresultaat).

Voor mij is dat juist ook een deel van hun aantrekkingskracht. Op SYW komt dat bijvoorbeeld naar voren in Come en Smile At You (mooi na elkaar geplaatst in de tracklisting), waarin de kemphanen/ex-geliefden het venijn over elkaar lijken uit te storten. Heerlijk waarbij ik Smile At You steeds meer ga waarderen. Misschien hoor ik ook gewoon wat ik wil horen, maar het maakt het wel interessante kost.

Eerdere interviews


Geen blah record, dat bedoel ik

Ja hier raak je volgens mij ook de kern van waar het mis ging tussen die twee. Smile At You is echt al een erg oud nummer en is in een vrij indrukwekkende demoversie uit ik dacht 81-82 opgeniomen voor het mirage-album. Onder de echte Nicks addicts bekend als "the Angry version". Door de hardcore fans is dit nummer altijd op handen gedragen en viel de SYW-versie erg tegen. Mij niet omdat het zo prachtig gearrangeerd is. Toch mist het vooral de felheid van het "origineel".

Come daarentegen is een nummer waar Nicks zich enorm van gedistantieerd heeft. Het was een solotrack van Buckingham, en in interviews gaf hij aan dat hij dit nummer schreef naar aanleiding van zijn kortstondige relatie met Anne Heche. Op een Fleetwood mac plaat zou deze tekst echter voor altijd met Stevie geassocieerd worden. Toch drukte Buckingham het nummer door en verkoos het zelfs op te nemen in de liveshows tijdens de SYW tour. (terecht overigens, wat een kraker!). De teaser als hij is, heeft Stevie zelfs uitgenodigd backingvocals in te zingen en live mee te zingen, wat ze begrijpelijkerwijze weigerde.

Veel van haar gif kon wel eens terug te voeren zijn op dit spanningsveld.

Haha wat een eikel

Ik ben blij dat Come er op staat, met of zonder Stevie. Met name die door merg en been gaande gitaarsolo vormt voor mij echt het hoogtepunt van het album. Volume ver open, kippenvelmoment

Mooi trouwens dat Buckingham wél de backing vocals doet op Smile At You. Het is toch wel erg bijzonder dat je een nummer van je ex arrangeert en vocalen verzorgt op wat gemeend tégen je geschreven is:

What you did not need was a woman
Who was stronger
You needed someone to depend on you
I could not be her
I did not want to
My first mistake was to smile at you

Respect.

Wat kan ik hierbij verwachten?
De goede oude Fleetwood Mac of totaal nieuw?

Berichten verplaatst naar Fleetwood Mac

Eigenlijk een totaal nieuwe goede oude Fleetwood Mac.

Oké Proberen maar

Op dit album vind ik Stevie Nicks op haar best. Running through the Garden, Destiny Rules en Everybody finds out zijn zo herkenbaar. De teksten gaan zo diep dat het even duurde voor ik ze begreep. Minder vind ik Smile at you. Vind het een beetje gejammer en dus het minste van haar op dit album.
Lindsey Buckingham doet het lekker in What's the World Coming To en Peacekeeper.
Murrow Turning over in His Grave vind ik gewoon herrie. (Mijn mening!!!) Ook het nummer Come vind ik iets te. Wel een hele verrassing met scherpe teksten.
Daarom een 4,5.

Ja, heerlijk hé? Beste werk van Lindsey in jááááren, in ieder geval sinds Rumours.

Is dit het album waar 'Running through the garden' voor het eerst op verschenen is? Ik weet wel dat 'Running through the garden' al deels geschreven werd midden jaren '80 door Nicks maar het lijkt wel of ik dat nummer al heel mijn leven ken, zou raar zijn als de mensheid het nummer pas voor de 1ste keer hoorde in 2003 .

Het is in ieder geval het beste nummer van het album

Ik heb Running through the garden ook pas voor het eerst gehoord op Say you will. Officieel is het nooit eerder uitgebracht.

Maar het zou heel goed kunnen dat het alweer wat eerder geschreven is, soms blijken nummers al wel langer te bestaan dan op cd uitgegeven.

Bij Stevie Nicks herinner ik mij ook Planets of the universe. De demo-uitvoering van Fleetwood mac staat inmiddels als extra nummer op de digitaal geremasterde Rumours.

Komt dus blijkbaar ook al uit die tijd, maar Stevie Nicks heeft, een overigens prachtige versie, pas officieel uitgebracht op de Trouble in Shangri La cd uit 2001.

Voor een album met gewoon véél te véél (soms erg matige) songs kan ik onmogelijk ***** geven, maar je doet maar hoor, musician, als je dit zo'n leuk album vind..
Dit is toch pakken minder dan bijvoorbeeld Rumours of zelfs Tango in the Night?
Hier staan prima songs op (Ilume, Miranda, Say You Will, Running Through the Garden), maar helaas ook enkele draken, ik blijf Murrow Turning... kompleet onbeluisterbare NOISE vinden die muzikaal geen enkele richting uit gaat; gitaarrammen, maar dan gitaar waar geen melodie in zit, ik word zelfs agressief hiervan, ik MOET dit skippen, vreselijk kutnummer, de Mac of niet de Mac!

Neen, ik blijf 3 een méér dan billige score vinden voor dit naar mijn gedacht toch maar half geslaagd album dat wel zijn momenten heeft, maar daat men gerust een 25-tal minuutjes had mogen inkorten.
Ik blijf een cd van 1.17 vreselijk te lang vinden, zeker in dit geval hier.

Neen, echt gecharmeerd door dit plaatje ben ik niet, of echt blij maakt deze me niet meer, ik grijp wel naar ouder werk terug.

Het is dat ik je wat beter ken Father, anders had ik nog gedacht dat je met het verkeerde been uit bed was gestapt!

Ik heb Murrow turning over in his grave met liefde genomineerd voor onze eigen musicmeter top 2000 voor het jaar 2010 want het is een gewéldig nummer. Wat kan die Buckingham compromisloos gitaar spelen, ongehoord gewoon!

Maar ik geef toe, daarom noem ik het ook gitaar spelen zonder compromis, het is voor sommigen misschien te neurotisch.

Het is rock (trouwens ook van de zijde van Stevie Nicks op deze cd) met een geheel eigen gezicht, grotendeels ver van veilige middle of the road nummers. En dat is niet alleen bijzonder vanuit Fleetwood mac oogpunt bekeken, als jarenlange representant van AOR-muziek, het is ook opmerkelijk als je kijkt naar de leeftijd van de vier leden (nu 60, 61, 64 en 67).

Dan ligt de discussie inderdaad al snel op het punt dat je heel erg van die 'noise' houd of juist niet.

Ik kan geen genoeg krijgen van Murrow turning over in his grave. Het spel van Buckingham (en de begeleidende mokerslagen van Mick Fleetwood) op dit nummer kent zijn gelijke niet in de geschiedenis van de rockmuziek.

Maar ik ben het wel met je eens inzake lengtes van een cd. Ik ben zelf ook voorstander van maximaal een minuut of 45, 50. In z'n algemeenheid. En als een band meer muziek heeft, dan koop ik het jaar daarna nog wel een cd.

Tja, het zijn zeker niet de hapklare brokken van Rumours en Tango die Buckingham je voorschotelt. Wat grilligheid betreft heeft het dan ook meer van doen met Tusk en zijn solowerk. Nummers als Murrow, Red Rover (op het eerste gehoor een rommeltje) en Come hebben wellicht óf meerdere luisterbeurten nodig om hun schoonheid prijs te geven, óf ze liggen je gewoon niet.

Ik heb een zwak voor het gladde Tango, maar het ongelikte van Say You Will wint voor mij uiteindelijk met een straatlengte.

Berichten verplaatst naar Fleetwood Mac. Voor iedereen die wil weten hoe oud ze zijn. Of niet zijn.

Helemaal mee eens. Lindsey vergeleek deze plaat in 2003 ook in vrijwel elk interview met Tusk. Die vergelijking gaat wat mij betreft wel wat mank, maar het is duidelijk dat hier meer experiment op te vinden is dan op Rumours of -het voor mij veel te gladde en povere- Tango, al snap ik eenieder die er ook weer een zwak voor heeft, want het is wel akelig goed gemaakt, soundwise.

zeker geen voltreffer van fleetwood mac , nee zelfs een zeer matige plaat van een groep die veel beter kon dan dit resultaat , peacekeeper , illume en silver girl zijn de beste tracks , maar de rest een stuk minder , geen aanrader !

Oei, wat een aframmeling Michel ondanks al het prachtige gitaarwerk van Lindsey Buckingham.

Ik begrijp nog niet goed wat precies de kritiek is?