Jonathan Jeremiah - A Solitary Man (2011)

Er ziin wel degelijk Nick Drake invloeden op dit album. Invloeden! Niemand heeft het erover dat het exact hetzelfde is. De manier van zingen, de sfeer..... en nee dat is niet op alle nummers het geval maar ook dat zie ik niemand beweren.
Niet zo verwonderlijk dat ook Jeremiah zelf Nick Drake als 1 van zijn invloeden noemt.
De opmerking 'enorm vreemde vergelijking' is dus eigenlijk pas echt vreemd (al helemaal als ik de opmerking 'Het eerste nummer heeft wel wat op met Nick Drake' zie staan en vervolgens lees 'het eens te zijn met de mening van Kos': dat rijmt niet)

In heel veel reviews kom je de naam Nick Drake tegen in combinatie met Cat Stevens of James Taylor. Dan hebben al die schrijvers een slecht gehoor?

Het grote verschil zit hem denk ik vooral in het feit dat Drake meer folk is en Jeremiah er meer soul in stopt waardoor ik zelf bijvoorbeeld ook bij een Tom Jones uitkom met zijn 'blanke soul'.
Nogmaals: het lijkt er niet exact op, maar invloeden zijn toch wel hoorbaar en dan is de opmerking van kos nogal kort door de bocht. Je kan het er zelf misschien niet in horen maar 'een enorm vreemde vergelijking' zou ik het toch niet willen noemen.

Net als Adele wel een beetje muziek voor 'de massa' maar dan is het fijn dat de betere muziek die kans ook nog krijgt

via mijn edit wou ik gewoon een nuance aanbrengen in mijn mening, omdat ik mij goed kan voorstellen dat mensen dit op Nick Drake vinden lijken.

Er op lijken vind ik meer passen bij een artiest als Alexi Murdoch, eenzelfde sfeer ademen en invloeden er in terug horen vind ik beter passen

Ik verbaas me wel over de vrij hoge waardering (ondanks mijn eigen hoge waardering). Ik vind dit echt zo'n album dat grote weerstanden kan oproepen en dat is tot nu toe nog niet echt het geval.
Misschien moeten meer mensen hem dan gaan ontdekken wellicht.

ok, vooruit dan

Ik ken Nick Drake prima en dit lijkt er in de verste verte niet op.

Ik vind het juist muziek die goed in het gehoor ligt, zelfs mijn 86-jarige vader vindt het mooi!

En laat dat het nu juist zijn waardoor dit soort albums zeker op sites als deze het dan niet goed doen

Mijn vader heeft heus een goede smaak

Een aantal namen spoken door mijn gedachten bij het horen van deze -toch wel mooie- muziek. Nick Drake zal daarvan wel het meest hier op Mume genoemd zijn. Zijn stem heeft zeker raakvlakken daarmee, alsook de melancholie in de muziek. Toch heeft zijn stem wel wat meer variatie in klankleuren als die van Drake...maar das in geen geval een verwijt aan het adres van Drake. Wel vind ik de muziek van Drake wat meer eenvormig van geheel en sfeer. A solitary man heeft her en der wat zij uitstapjes, die wat teniet doen aan de sfeer die het album toch ook wel uitademt. De hoes is trouwens van een sprekende schoonheid, al heb ik niets met mannen met baarden, maar het past deze muziek goed. Daarnaast moet ik ook denken aan een Eddie Vedder, de diepere klank, ietwat 'hees', maakt dat ik hoop dat Vedder ook meer zijn ingetogen soloroots gaat uitbreiden. Als laatste wil ik ook nog een Neil Diamond noemen..misschien niet direct voor de hand liggend, maar soms sijpelt er wel wat theatrale voordracht erin en dat i.c.m. het lyrische aspect ervan, zou het ook met gemak door Diamond gezongen kunnen worden. Het komt ook door de variatie in sfeer die Jeremiah erin heeft gestopt waardoor ook een Diamond bij mij om de hoek komt kijken.
Mooie plaat, zeer verdienstelijk debuut en ik hoop nog meer van deze meneer te horen.

A solitary man

Geweldig dit!

Ik snap dus echt he-le-maal niets van de hoge waardering voor dit album. Ik heb het vier keer geprobeerd, maar ik vind het werkelijk afschuwelijk. Dit is muziek voor moeders, muziek voor mensen die muziek 'wel leuk' vinden. De liedjes zijn stuk voor stuk in orde, maar de goede man zingt niets wat ik ook daadwerkelijk geloof.

Dit is een passieloos album, zoals Mumford & Sons in mijn ogen compleet passieloos is. Gestijlde jongens die over liefde zingen alsof ze nog nooit liefdesverdriet gehad hebben.

Nogmaals, de liedjes zijn oerdegelijk, maar ik geloof de beste man gewoon niet. Er komt geen sprankje gevoel bij me boven. Vergelijkingen met Nick Drake, iemand die bij mij juist het tegenovergestelde teweeg brengt, snap ik dan ook totaal niet.

edit: en dan heb ik ook nog wat te zeiken over de teksten. De zoetgevoosde nepromantiek... Ik vind het vreselijk tot een punt dat ik een Nick Drake-vergelijking zowaar beledigend vind.

I, I'd be lost without you baby
I couldn’t go on, it drives me crazy
I, I'd be lost without you baby
So stay right here, stay right here with me

Serieus? Nick Drake? Ga toch weg.

2,5 ster voor de degelijkheid. En verder niets.

Ik kan je wel een gedeelte volgen als het Drake aangaat. Bij Drake ervaar ik ook die bezieling in zijn muziek en tekst. Helaas zorgde diezelfde bezieling in zijn muziek ook voor diens ondergang. Ikzelf ben van mening dat Jeremiah ook passie heeft voor de muziek die hij maakt, misschien gaat het hem wel wat beter af in het echte leven en leid dat ook tot minder tot de kern geraakte teksten...wie weet. Mijn vergelijking met Drake gaat vooral over het gevoel van melancholie, sfeer en de klankkleur in zijn stem.
Begrijp je repliek dan ook op dit album, blijkbaar stoor ik mij daar dan alleen minder aan.
Als vader zijnde vind ik deze muziek 'wel leuk'

Beste Bouke,

Als zéér groot fan van Nick Drake (luister sinds de beginjaren 70 naar zijn muziek, dus ik denk dat ik recht van spreken heb) hoor ik in de muziek van Jonathan Jeremiah wel degelijk invloeden van Nick Drake. Voordat ik tot conclusies kom luister ik een album zeer vaak af (dit album heb ik al ruim 50 x gehoord). Het is toch wel vreemd dat in veel recensies Nick Drake als inspiratiebron wordt vermeld (ook door hemzelf). Het is je goed recht om dit nepromantiek te noemen, maar anderen denken daar anders over.

Volgens mij werd zijn dood door een combinatie van redenen veroorzaakt. De belangrijkste is waarschijnlijk het uitblijven van het commerciële succes van Bryter layter, wat hijzelf als zijn beste album zag. Verder had hij erg veel problemen met het optreden voor een live publiek en het geven van interviews, wat veroorzaakt werd door zijn introverte karakter. Tel daarbij ook nog eens boven op zijn liefdesleven en slapeloosheid en je hebt alle ingrediënten om last van depressies te krijgen.

Ik snap de vergelijking met Nick Drake wel, vergelijkbare stem

Trouwens een lekker album tot nu toe! Vind het wel meer de soulkant op gaan dan de folkkant

Wat een leuke ontdekking, ik kan zeeeeeer hard genieten van zijn wondermooie stem Het heeft iets unieks

Als ik de recente stemmen bekijk, vindt niet iedereen deze cd even mooi

Valt toch wel mee?! Ik tel er maar één.

Zodra een cd hoge noteringen scoort kun je wachten op de tegengeluiden (of beter het ontbreken daarvan door zonder uitleg gewoon zeer lage scores neer te plempen). Ik vind dat tot nu toe nog meevallen.
Ik kan daar ook niet zo veel mee eigenlijk. Wel snap ik een 2,5 stemmer als Bouke die dit gewoon een geschikt moederdag-kado vindt en er daarom niks mee heeft omdat het te 'makkelijke muziek' is geschikt voor de massa maar ook wel erkent dat het niet slecht is (lees: 0,5* of 1*).
Zelf heb ik dat totaal niet. Ik blijf dit met groot gemak opzetten en ik denk dat het mijn meest gedraaide cd van de laatste weken is, iets wat ik zelf niet verwacht had (dacht dat ik het ook snel wel weer beu zou zijn).

Nee, ik had eigenlijk veel meer laagstemmers verwacht dan nu het geval is.

Niet dat ik me er iets van aantrek als iemand het niet mooi vindt, maar dit is gewoon een bijzondere cd. Er komen niet veel cd's per jaar uit die dit niveau halen (helaas!!)

Het zoveelste niets-aan-de-hand-plaatje, dit keer wat leuker gebracht dan normaal gesproken. De beste man kan aardig zingen, blanke soul van een degelijk niveau. Het randje folk zorgt voor wat meer interesse, hoewel het niet bijzonder wordt. Aardige de-zon-gaat-onder-instrumentaties passen prima bij de ik-ga-op-zondag-naar-de-kerk-zanger. Daar is niks mis mee, maar dat zorgt er wel voor dat A Solitary Man geen blijvende indruk achterlaat.

Eigenlijk snap ik Rhythm & Poetry volledig. En bij een andere zanger zou ik net hetzelfde gevoel hebben, maar het heeft iets die cd. Iets dat ik niet kan beschrijven, ik denk dat het zijn stem is.

Het is gewoon een heel goede zanger.

Hij doet me heel soms denken aan de light versie van Tom Jones.

Net voor het eerst deze plaat aan het beluisteren. Een plaat die door veel mensen wordt bewierookt, wat ik wel kan begrijpen als ik de eerste nummers zo beluister. Jonathan Jeremiah heeft een aangename stem (light versie van Tom Jones, dat hoor ik er niet echt in terug), en de strijkers en blazers maken er - soms iets te overdreven, dat moet gezegd - een warm geheel van.

Al doet Jonathan Jeremiah me op het laatste nummer dan weer wel denken aan de light versie van Tom Jones.

Ik vind dit een leuk album, luisterd lekker weg, maar de vergelijking met Nick Drake of Tom Jones is ver gezocht, is mijn bescheiden mening.
Zit wel iets van in, maar meer omdat ik er nu zo naar luister, of ik er iets in herken.., maar dat zou niet mjn eigen eerste indruk zijn..

Een paar luister beurten verder, en ik begin er toch ook nog wel een Tom Jones achtig geluid in te ontdekken, bv het nr See, met het orkest erbij en de langere uithalen, zou een nr van TJ kunnen zijn.
Is overigens een heel erg mooi nummer..

Ik weet het toch nog zo net niet. Vrij hoog gemiddelde, ook al heel wat mensen die deze plaat ontdekt hebben. Ik lees veel positieve commentaren, maar ik hoor het er vooralsnog niet helemaal in. De beste man doet me in sommige nummers ook vreemd genoeg denken aan Tom Smith van Editors.. ('How Half-Heartedly We Behave'; 'A Solitary Man'). Ik zal waarschijnlijk de enige zijn die dit hoort, en er zal waarschijnlijk weer niet veel van aan zijn..