Jonathan Jeremiah - A Solitary Man (2011)

Ik snap werkelijk niks van het hoog gemiddelde van dit album. Het is in mijn ogen echt een doorsnee album, met 2 aardige singles (die je ook niet vaker dan 3x moet horen) maar verder is het een album wat de doorsnee niet overstijgt en wat tevens over iets vreselijks onorigineels gaat: gebroken liefde.

Nu kan dit onderwerp zeker als een goede inspiratiebron worden gebruikt maar niet op een manier als deze. Vreselijke cliché-teksten, wat totaal diepgang mist met Heart of Stone als hoogtepunt qua dieptepunt.

Tegenwoordig is het verstikkend, de aanbod aan nieuwe singer-songwriters en moet je toch echt met wat meer bijzonders komen dan een album als deze wat nooit spannend wordt.

Drie sterren, ook omdat ik hem van mijn vrouw heb gekregen.
***

Goede teksten in de popmuziek zijn anders zeer schaars en in het huidige aanbod helemaal (Ik kom niet verder dan een handjevol. Een van de weinige is volgens mij Laura Nyro, die teksten van literair niveau maakte)! Muzikaal staat deze cd echter als een huis.

Grappig ik zie hier een hele discussie over wel of niet vergelijkbaar met Nick Drake.

Het bijzondere is dat ik dit allemaal nog had gelezen, de cd met veel plezier zat te beluisteren en meteen aan Nick Drake moest denken. Voor sommig misschien wat moeilijk te begrijpen of te verstaan...laten wij het er maar op houden dat het de mensen zijn met minder gevoel voor ritme of muziek (ik wil daar niemand mee beledigen, maar ik probeer iets duidelijk te maken).

Ik kan me wel voorstellen dat de vergelijk wat aan de zware kant is omdat dit een heel ander genre muziek is, maar als je goed naar de stijl/ techniek van zingen luistert hoor je wel degelijk Nick Drake-achtige invloeden.

Voor de rest een heel mooi album die niet mistaat in menig muziek verzaemlig.

[quote]Bouke schreef:
Ik snap dus echt he-le-maal niets van de hoge waardering voor dit album. Ik heb het vier keer geprobeerd, maar ik vind het werkelijk afschuwelijk. Dit is muziek voor moeders, muziek voor mensen die muziek 'wel leuk' vinden. De liedjes zijn stuk voor stuk in orde, maar de goede man zingt niets wat ik ook daadwerkelijk geloof.

Ik heb het album nu twee keer geluisterd en vind het wel welletjes. Als ik Tom Jones of Engelbert Humperdinck wil horen grijp ik wel in de platenkast. Ik heb respect voor iedere artiest, maar dat houdt niet in dat ik alles mooi moet vinden.
Helemaal eens met Bouke

Engelbert Humperdinck ??

Nah zo gek is die link naar bert den engel ook weer niet..qua klankleur schuurt hij her en der er wel wat tegen aan. Wat muziek betreft is het lang niet zo kazig als die van enge bert. Dit album kan wat minder een uitgesproken muzikale klank hebben en daardoor ook een breder publiek aanspreken, maar dat hoeft niets te zeggen over de kwaliteit ervan.

Persoonlijk vind ik Engelbert Humperdinck een van de grootste gladjanussen uit de populaire muziek. Voordat hier weer commentaar opkomt; dit is mijn mening en meningen zijn subjectief.

We durven niet tegen jou in te gaan.

Op het eerste gehoor een lekker plaatje, maar daar blijft het wat mij betreft ook bij. Het wordt niet sterker naarmate je het meer draait, gewoon uiterst geschikt radiovoer. Jonathan Jeremiah heeft een soulvolle stem, die me niet geweldig raakt. Wel ideale lentemuziek, beetje luchtig, en met een begeleidingsband als de JB's (van James Brown) kom je natuurlijk al een eindje.

Nick Drake bespeur ik er helemaal niet in, zowel in stemgeluid als de manier waarop hij het brengt. Tekstueel vind ik het allemaal wel vermakelijk, maar een beetje clichématig en er blijft me niet veel van bij. Een nummer als 'Heart Of Stone' begint erg lekker, maar dat refrein verknalt het toch een beetje voor mij. 'Happiness' is een degelijke single, die erg goed in het gehoor ligt.

Jonathan Jeremiah is voor mij typisch zo'n artiest die nog moet groeien. Hij heeft met deze plaat een fijn debuut afgeleverd, maar er zit nog heel wat progressie in.

3 sterren

En erg teleurgesteld in deze Jonathan Jeremiah!

Veel van verwacht, zeker als de naam Nick Drake geroepen wordt, maar dit blijkt toch een flinke tegenvaller. Lichtelijk zwak zelfs, jammer. De nummers zijn zo inspiratieloos, redelijk normaal allemaal. Doorsnee. (een woord dat Deren Bliksem al noemde, en waarmee hij deze man prima omschrijft) Maar, nog veel belangrijker - als we de vergelijking met Nick Drake door blijven trekken - deze man mist emotie. Datgene waar Nick Drake goed in is, daar valt deze Jonathan mee door de mand.

Ik geloof de muziek niet, ik geloof Jonathan niet als hij zingt. 't Klinkt aardig allemaal, maar meent 'ie het wel? De muziek van Nick Drake kan je niet alleen luisteren, maar ook vóelen! Ervaren! En begrijpen! Maar dit? Nee, dit hoor ik alleen maar. Ik hoor het, maar ik voel het niet. Het ligt allemaal teveel aan de oppervlakte; het te makkelijk, te catchy, wellicht. Jammer, jammer..

Hij is gezegend met een prima stem, en muzikaal zal 'ie zeker ook wel zijn, maar 't komt er gewoon niet uit. Zonde!

Om nog maar een beetje positief af te sluiten (misschien een positief toekomstbeeld?) zijn er twee nummers die me wel kunnen bekoren op deze plaat. Nummertjes waar ik toch kleine dingen hoor die kenmerken hebben van een muzikant naar mijn smaak.. How Half-Heartedly We Behave is dat, en het titelnummer Solitary Man. Prima liedjes, niet spectaculair, maar toch wel de betere nummers van de plaat. Hij kan het wel, denk ik. Hij doet het alleen niet.

Jonathan Jeremiah raakt me gewoon niet.

Maar, ik weet het: genoeg gezeurd.

Muziek blijft subjectief

Zwak album; inspiratieloos, niets van passie te bespeuren...

Voor mij een 3de rangs Ray Lamontagne

Hoorde in een interview dat hij 7 jaar lang gewerkt heeft aan deze plaat. 7 jaar lang voor wat strijkers, een drum, een stem en een gitaar Niets vernieuwend, niets origineel, is dat niet wat overdreven lang? Ik vond het echt lachwekkend om na 7 jaar met dit te komen. Het duurde voornamelijk zo lang omdat hij altijd kleine baantjes moest nemen om de muzikanten te betalen. Hij had beter een baantje genomen om een repetitiekot te huren om dan met andere muzikanten een tof album te maken. Had misschien origineler geweest, sneller klaar en minder kostelijk.
Ironie!

Zeker gezien bij VillaVanThilt? Ik begrijp trouwens niet wat erop tegen is dat iemand echt kan zingen (en dat kan ik van 3 kwart van de popmuzikanten niet zeggen) en gewoon goeie liedjes maakt. Een vraag : hoe vaak heb je dit album beluisterd (en zonder vooroordelen)?

Graag opbouwende kritiek. En geen opmerkingen in de trant van zwak album. Geef dan op zijn minst aan wat er zo zwak aan dit album is. Loze opmerkingen worden we niet wijzer van.

Maar dan geef ik 't eens aan, krijg ik gelijk een 'muziek blijft subjectief' om m'n oren..

BobbieMarley, tim-r geeft toch geen loze opmerkingen? Hij geeft toch aan wat hij zwak vindt aan het album: inspiratieloos, niets van passie te bespeuren.

De vergelijking met Nick Drake maakte mij ook erg benieuwd, net paar nummers gehoord en ik vond het niet zo geweldig. Ik heb eigenlijk hetzelfde als Masimo.

Muziek blijft gevoel, dit album vind ik wel ok, maar niet bijzonder. Maar soms is het lastig te begrijpen als je een album zelf helemaal geweldig vindt. Herken ik soms ook wel bij mijzelf. Maar goed, het blijft toch altijd subjectief. Das t mooie.

IJzersterke opening dankzij nummers 1 t/m 4, daarna vlakt het een beetje af.

Ja natuurlijk, hij kan zeer mooi zingen, dat betwijfel ik niet en ik luister ook erg graag naar hem. Maar snap je, ik kan nog 1000 anderen vinden die ook mooi kunnen zingen en liedjes maken met hun akoestische gitaar en er dan nog een hoop strijkers bij smijten... Ze moeten zelfs niet bekend zijn. 7 jaar werken aan 11 liedjes in een stijl dat je al tien keer voorgedaan is nu niet bepaald indrukwekkend, geniaal al zeker niet. Daarom ook de 6 op tien. Een aangename, lekker in het oor liggende artiest, meer niet. Niets vernieuwend, niets origineel, niets geniaal. Moet ook niet, deze man kan nog evolueren Hopelijk doet hij er nu wel geen 7 jaar over XD

Welke artiesten in het huidige aanbod zijn nog wel vernieuwend??

Mount Kimbie, Interpol, Arctic Monkeys, Scuba, James Blake, Jamie Woon, Magnetic Man, Nero, Burial,

En dat is na 5 secondjes denkwerk. (Bon Iver)

Ook steekt hij amper emotie in zijn zang. Een mooi voorbeeld is hoe hij het refrein zingt in 'Never Gonna':
'And you never gonna give me up,
Cuz i'm never gonna let you down
And you never gonna walk away
Cuz i'm always gonna be around.'

Hoe hij dit zingt is even emotievol als je het zou zingen in de muziekles op school. Je zingt het omdat het moet :/

Om te kunnen beoordelen hoe de man live is : 8 juli North sea jazzfestival.

Wat een prachtige song is 'happiness' toch,al een 30-keer op de radio gehoord en ik geraak het niet beu.
De eerste keer dat ik het nummer hoorde moest ik direct aan Roger Whittaker denken,zowel de warme stem als het genre muziek.
Ben benieuwd hoe de hele cd is.

Ken alleen de single, maar ben erg benieuwd naar dit album.. al vrees ik dat het niet mijn ding is verder... Ga het toch proberen

Toen ik een tijdje geleden de single Happiness op de radio hoorde, was ik meteen verkocht!
Zijn stem deed me erg denken aan Cat Stevens (die ik enorm bewonder).

Lost valt me ietwat tegen maar Heart Of Stone vind ik een heerlijk zomers plaatje!

Toch een beetje een tegenvaller. Ik kan me goed vinden in de berichten van Masimo, R&P en Deren Bliksem. Dit is geen singer-songwriter à la Nick Drake, maar dit is er een (zoals de titel al doet vermoeden) zoals Neil Diamond. Compleet met strijkertjes erbij.

Het is wel professioneel en degelijk gedaan. Op de achtergrond (in een melodramatische bui) is het ook best aangenaam, en de mix tussen soul en folk heeft best potentie. Ik hoor echter geen oprecht gevoel. Het is me te gemaakt, te gelikt. Nu is Jeremiah niet zo'n eersteklas acteur/aansteller als Neil Diamond, maar de associatie blijft door m'n hoofd spoken.

Ik hoor dat deze man talent heeft, maar ik houd meer van 'Southern Man' dan van '(A) Solitary Man'.