Queen - The Game (1980)

Heb vandaag de Japanse remaster gekregen. Het heeft de reflecterende hoes (Iets dat mijn vinyl-versie niet heeft, helaas) en de bas klinkt werkelijk geweldig. Hulde aan Toshiba, die zelfs de jaren '80 Queen-albums op wonderbaarlijke wijze tot leven kunnen wekken!

Play the Game, Another One Bites the Dust, Crazy Little Thing Called Love en Save Me !

Dat zijn 4 argumenten voor dit album. Heb dit album van een vriend gecopieerd - neen dat mag natuurlijk niet - maar ben blij dat het een copie betreft; buiten die 4 singles is er waarlijks niets interessants, geen nummers die in je geheugen blijven hangen, gewoon... omdat het rommel is.
4 goede songs op 11 nummers ? Dat is precies 36 procent !

Queen bewijst me met dit abum dat Jazz het laatste is wat een beetje de moeite was. Vanaf hier was het puur : singles en hitparade, maar moeite doen voor leuke elpees; pffft !
Beoordeling : 2.5 ster ! ** 1/2

Jazz lite, dat vind ik van dit album. Tevens het eerste album wat het verval van het monument Queen in gang zet. Het minpunt is Dragon Attack, niet dat ik dit een slecht nummer vind, maar het staat te ver van het Queen geluid af. Ik las ergens hierboven "de grote 7" en daar sluit ik me bij aan, vanaf hier is Queen een hitparade band....weliswaar een hele goede....maar toch.....
Hoogtepunten die het album zover opwaarderen dat deze toch 4.5 ster scoort:
Prime Jive: geweldige Roger track, de achtergrond zang in het laatste segment (we want some prime jive), is absolute perfectie....
Save Me: Voor mij het beste Queen nummer, voor mij niet te beschrijven hoe mooi ik dit nummer vind....

Het einde van de aftakeling is bereikt. Play the game en Save me zijn een magere herhalingen van Liar, March of the Black Queen, Bohemian Rhapsody en de andere ingenieuze liedjes. De rest - steek maar in mijn ....
Freddy Mercury heeft gewonnen. Hij kan zich vanaf deze plaat ongeremd richten op zijn grote ambitie: een zo groot mogelijk publiek opgeilen.
Maar het interessante is er van af. Natuurlijk zou het allemaal nog simpeler, nog toegankelijker, nog commerciëler en nog goedkoper worden.

wat een hoop onzin zeg

het einde van de aftakeling?

je hoeft er niet van te houden maar je kan niet ontkennen dat het gedurfd is per plaat toch lichtelijk een wijziging van koers te maken

betekend niet dat het per definitie goed werk is , maar dat queen nooit de makkelijkste weg koos , daar is wel wat voor te zeggen

ik vind dit een topplaat

leg het hele ouvre van queen eens op en rij, dat is toch een behoorlijke staat van dienst, en daar zit werkelijk voor elk wat wils bij

als je er niet van houd? niemand dwingt je te luisteren

Hij zegt gewoon zijn mening, is dat soms verboden? ik geef hem trouwens gelijk. Hier staan verschrikkelijke nummers op. Bijvoorbeeld Another One Bites The Dust behoord tot de slechtste nummers van Queen.

ik geef ook gewoon mijn mening..

Queen is een geniale band , die in tegenstelling tot andere bands, telkens weer de uitdaging aanging en zichzelf opnieuw trachtte uit te vinden. Ik vind dat veel artistieker dan een bandje dat steevast moeite doet om artistiek te klinken en eigenlijk gewoon jarenlang hetzelf concept herhaalt. The Gam is een prachtig voorbeeld van Freddie en de rest. Crazy little thing en Another one bites the dus tonen aan hoe veelzijdig die groep wel niet is. Mercury is ongetwijfeld de beste zanger aller tijden. Hij is niet alleen qua klank en stemgebruik uniek. Bovendien heeft hij een ongelooflijk bereik en kan hij tal van stijlen aan. Zo klinkt hij soms ruw, soms zacht, soms met falsetto. Op dit album hoor je dat ook weer terug en dat is toch ook een element dat bewondering verdient. Het zijn niet enkel de songs die de kwaliteit bepalen maar ook de uitvoering.

Nieuweboer heeft natuurlijk groot gelijk.
Vanaf dit album zakt Queen in het moeras van grootwarenhuismuzak.

Maar dàn staan er maar een handvol deftige tracks op en heeft er iemand hier een vuiltje in zijn oor die Another One Bites the Dust slecht vindt. Je ne le comprends pas, Monsieur!
Another One Bites the Dust is het pensioennummer van John Deacon! Respect voor dit nummer!

Het is natuulijk dan weer wel zo dat Liar, MotBQ en BR de geestenkindjes van Freddie zijn. Mercury was mijns insziens in alle opzichten en periodes, goede en slechte, de drijfende kracht van de band.

Maar goed, de weg die Queen opging ben ik inderdaad ook niet kapot van.

In welk opzicht is Queen grensverleggend? Hoe meer muziek ik ga luisteren hoe vaker ik de oorsprong van hun muziek ontdek. Dit album bijvoorbeeld telt stuk voor stuk overgeproduceerde songs, gedateerde songs ook.

Zelfde vraag als Avdj -> in welk opzicht was Queen grensverleggend. Noem eens één element waarmee ze echt vernieuwend waren. buiten kitscherige optredens?

Berichten over Freddy Mercury's zangkwaliteiten verplaatst naar Queen

vreemde gedachtensprong

iedere muziekstijl heeft zijn wortels, elders, niets mis mee
daar je eigen draai en input aan mee geven is ook niets mis mee, sterker, het gebeurd bij iedere muzikant

overgeproduceerd zeg je, wat je daarmee bedoeld is me niet geheel duidelijk, wel is queen bij uitstek van den beginne af aan een band geweest die er niet voor terugdeinsde ontzettend veel tierelantijnen en kermis toe te voegen aan de muziek, noem het kitsch, het bepalde wel mede het succes

gedateerd, ja kan, is dat een minpunt? geen id, de muziek wordt er niet slechter van

Queen is absoluut niet grensverleggend. De band begon als pure albumband en maakte prima langspelers.
De eerste 7 mogen zowat als klassiek beschouwd worden.

Tot en met Jazz (1978) is dat.

Maar vanaf dit plaatje komt de mot er duidelijk in.
Queen wordt dan voornamelijk een puur rotcommercieel hitparadebandje.
Voor mij was de lol er toen eigenlijk af.
Vanaf 1980 tot de band na Freddie's dood noodgedwongen moest stoppen, ben je beter af met een verzamelplaat.

ook mij bevalt het jaren 80 werk van queen niet echt (overigens zoals de hele jaren 80 muziek me niets doet)

en toch, je kan niet ontkenenn dat ibijv nnuendo gewoon een goede plaat is, je kan ook niet ontkennen dat het niveau van het werk na de game 'over all gezien' nog steeds behoorlijk is, ook al staat het je niet aan, het steekt nog steeds goed in elkaar

Hier ben ik het mee eens, al bespeur ik vanaf Day at the Races al een lichte, zeer lichte neergang. Het is niet zo, dat Queen van het ene album (Jazz) naar het andere album plotseling dat rotcommerciele hitparadebandje werd. De elementen zaten (behalve op Queen II) er vanaf het begin al in.
Queen was op zijn best, toen er een evenwicht was tussen Mercury's behaagzucht en May's intellectualisme.

It's late roept nostalgie op naar een roemrijk verleden, maar is toch eigenlijk een herhaling van eerdere ideeën.
Vergis ik mij, of kunnen Queen-fans in twee groepen verdeeld worden? Die van voor 1980 en van na 1980? Ik behoor tot de eerste groep. Of zijn er, die alles vanaf het debuutalbum tot het einde even hoog waarderen? Dat zou ik graag willen weten.

ik behoor tot geen enkele van die 2 groepen

sommige muziek van queen vind ik dik ok, sommige muziek ruk, en meer is het niet, of het van voor 80 of na is zal me een zorg zijn

niemand dwingt mij om naar slechte muziek te luisteren

Ik vind dat de jaren'80 zo slecht niet zijn als soms wordt aangegeven. Uiteindelijk heeft iedere band momenten waarop het minder gaat en zolang de songs degelijk zijn en er op ieder album wat interessants te rapen valt , is het mijns inziens dik in orde. Ik vind dat men bij Queen meer dan met andere bands scherp de scheiding maakt jaren '70 -jaren '80 en doet alsof in de jaren 70 alles goed was en in de jaren '80 alles slecht. De waarheid is iets genuanceerder.

Een kwaliteit die vele jaren '80 muziek van Queen zeker heeft , is dat het heel erg catchy is: bewijs daarvan is het succes van nummers als I want to break free, another one bites the dust, radio gaga , a kind of magic,... Nu is het eenieders recht te zeggen dat ze die nummers zwak vinden maar uiteindelijk zitten die toch ook nog goed in elkaar zoals joy zegt. Vele van die nummers worden ook gedragen door de stem van Mercury die een matig nummer kan verheffen tot en hit.


Wat dit album betreft: ik vind het hun sterkste album van de jaren'80 met veel werk dat een bravo verdient. Crazy little thing called love en another one bites the dust zijn toppers, save me is een rockballad die een mooie opbouw kent die live nog beter tot zijn recht kwam. Dragon attack heeft fantastisch drum en bas werk. Dit album is trouwens mijn favoriete basalbum van Queen. ieder nummer heeft leuke baslijntjes zoals bv ook dat loopje in Crazy little thing.
Sail away sweet sister vind ik goed maar de roger songs zijn maar 6 op 10 waard en dus vullertjes.

En Queen is op tal van vlakken grensverleggend geweest: niemand klonk zoals hen, niemand zag eruit zoals hen en niemand schreef nummers zoals hen(vooral de typische FM compositie zoals bohemian,millionaire waltz,killer queen,we are the champions,.;)

Die cd's zijn inderdaad geweldig. Ik heb er een 5tal en ben van plan ook de rest aan te schaffen. Wel 20 euro per cd dus niet echt goedkoop voor materiaal dat je al eens hebt. Maar het geluid is adembenemend goed. Na je post nog eens naar Queen II geluisterd, magie!

4,6,7,8,9 ik tel vijf vullertjes. deze kunnen absoluut niet tegenop toppers als Crazy little... Another one.... Play the game. Drie zeer goede nummers, twee redelijke en 5 vullertjes maken dit tot een doorsnee 3* album. na deze werd het lange tijd alleen maar minder.

Don't try suicide , rock it en sail away sweet sister en vooral dat laatste dan vind ik toch ook erg goede nummers. Niet van het niveau van dust , crazy of play the game maar degelijk.

Uiteindelijk is dat met alle albums. Er staan altijd dingen op die iets minder zijn. Ik heb daar geen probleem mee. Moest er geen minder werk bestaan , dan zouden er ook geen toppers bestaan:-)

€20,-???? Ik haal ze gewoon van Ebay af, variërend van een € of 9 tot 15 ofzo...
De versie van A Kind Of Magic kon ik eens van Bol.com plukken voor €7,50!!

Ik neem aan dat Dragon Attack tot de 'redelijke' nummers behoort...?
Laat ik dat nou net een knaller van een hoogtepunt vinden, veel beter dan Crazy en Dust. Die 2 nummers zijn behoorlijk suf gedraait (vindt ik dan, dus).
Daarentegen vindt ik Save Me en Play The Game 2 supersingles die ondergewaardeert zijn.

Als je wat dieper graaft, vooral in het alternatieve sfeertje, dan waren de jaren '80 stiekum toch wel vrij briljant.

Ik bekijk Queen niet op die manier. Ik ben een fan van goede popsongs, en die hoorde ik ; Killer Queen, Now I'm Here, You're My best Friend, Don't Stop Me Now...
En die eerste albums bevatten - naast de betere hits - ook prima album tracks.
Ben niet zo'n geweldige fan, of zeker geen onvoorwaardelijke fan. Ben een kritisch fan, en als een artiest, hoe goed ik die ook vind, een stinker maakt, dan lezen jullie het hier altijd op deze site.
Ben grote fan van Neil Young, maar wat ik van zijn stinkers vind, dat zie je vlug. Zo ook van Queen, Led Zeppelin en Pink Floyd.
Vind het zo jammer dat iemand als Rudiger (Mark Knopfer en Dire Straits fan tot in het absurde) zich zo totaal onkritisch opstelt en zelfs zijn top tien uit niets anders dan zijn superidool laat bestaan, begrijpe wie begrijpe kan...

Dat moest ik weten!!dank u

Graag gedaan!

Toch echt geen flauwe plaat dit. Gewoon even wat anders dan de queen die veel mensen kennen. Moet kunnen toch?
Ook in 1980

IJzersterk album met alleen maar topstukken. Alsof ik naar een 'Greatest hits' - album luister.