Queen - The Game (1980)

Save Me vind ik waarlijk subliem. Ik vergeet altijd dat ie hierop staat. Bij Greatest Hits realiseer ik me altijd de pracht van deze song.

Save Me is een heel fraaie song. Mee eens.
Geen heel grote hit voor de band, maar een beladen song in de oude Queentraditie. By far de beste track op kant 2 en wat mij betreft samen met Play The Game en Dragon Attack het beste v/d The Game.

Zeg, je hebt toch wel mijn review gelezen?
Valt best mee hoor die B-kant. Om nou een onvoldoende aan deze plaat te geven? Maar ja, ik vind de helft van de nummers dus al erg goed.

west, ik waardeer je enthousiasme en je stukjes, maar The Game als totaalpakket vind ik voor een band als Queen te mager. Ik kan er echt niets anders van maken.

Eigenlijk wel gek dat ze op de hoes gewoon de Crazy Little Thing foto gebruikten, terwijl Mercury in de video Play The Game, die eerder uitkwam dan de elpee, al met snor tevoorschijn was gekomen. Redelijk zwak hoesontwerp, waar nota bene twee versies van bestaan. Niet hun slechtste hoes, maar wel in de top 3.

Lekker belangrijk verder.

Maar De buurman, het is wel één van de weinige foto's waar John Deacon niet schaapachtig op staat te lachen.

Nu je 't zegt, ja. Die hoesfoto van de Crazy-single -die maar liefst een half jaar vooruit liep op de LP - was ook gelieerd aan de videoclip van het nummer, waarin de Queen-leden rondliepen als rock 'n' rollers uit de jaren vijftig: met Freddies vetkuif en leren jekkies. Zo bezien is die foto niet erg van toepassing op het gehele album, zeker niet als je bedenkt dat Freddie in de tussentijd een snor had aangekweekt. Bovendien toonde de LP-hoes die foto ook nog eens in zwart-wit (of eerder in een soort metallic-grijs), terwijl de single een kleurenfoto had.

Het was me eigenlijk nooit eerder zo opgevallen, maar dit wekt toch wel heel erg de indruk van een snel in elkaar geflanste hoes. Dat had stukken beter gekund...

Overigens ben ik het niet met beide heren hierboven eens. Deze metallic zilveren rock 'n roll retro hoes, bij voorkeur de versie met glans erover, vind ik juist heel mooi.

Mee eens met West.
Het was in 1979 al de bedoeling dat er een album zou komen (zoals vermeld in The Complete Works). Het is gewoon zo dat de band het opnameproces van albums anders aanpakte na de niet naar tevredenheid stemmende opnames voor Jazz met Roy Thomas Baker.
Losse opnamesessies tussen tournees door, frisse ideëen direct op de band knallen als het uitkwam zonder teveel gefrutsel, dat was het hele idee erachter. Dat Freddie dan besluit om z’n snor te laten staan is verder dan niet zo belangrijk in mijn opinie.

Wie de eerste albums van Queen lief heeft, kan niet anders dan constateren dat de mannen bij The Game toch wel heel erg van het oorspronkelijke pad zijn afgedwaald.

Je kunt waanzinnig van de band houden, wat ik deed, zeker in die tijd, maar daarom hoef je uiteindelijk nog niet alles voor zoete koek te slikken en alles maar mooi te vinden.

Er staat op The Game niets dat zelfs maar in de buurt komt van Bohemian Rhapsody, Brighton rock of White Queen.
Dat is bij deze band toch evident, ik begrijp de hele discussie niet.

Je ruilt The Prophet's song in voor Crazy little thing called love en dan moet je werkelijk gaan reageren met "geweldig, wat een ontwikkeling!!"??

De progressie van de band is heel ver te zoeken. Er kan nog worden geredeneerd dat ze probeerden mee te gaan met de tijd. Maar inzake "oude Queen" en The Game gaat het in vergelijken helemaal nergens (meer) over. En dan moet Hot Space nog verschijnen.

Ook Queen ging overstag naar meer compactheid en minder overtolligheid in de zin van overdubs, productionele hoogstandjes en langer uitgesponnen epic tracks.
Het was nu eenmaal geen 1975 meer.
Wat kaztor al treffend aangaf; Op de band knallen zonder frutsels.
Maar anderzijds The Game heeft een schrijnend gebrek aan goede songs over de hele linie.
Ik ben nooit een fan geweest van de kille funker Another One Bites The Dust, maar je kunt de groep dan weer niet verwijten dat ze stijlen probeerden die ze nog niet gedaan hadden. Idem voor Crazy Little Thing Called Love.
Het punt is denk ik dat Queen wat beter weg kwam met zijsprongen die ze op de oudere begin albums deden.
Het was wat creatiever, speelser en spontaner en volgens velen beter.

Of je het Queen echt kwalijk moet nemen vind ik dan weer een ander verhaal.
Ze waren lang niet de enige die na een indrukwekkende reeks albums een mindere periode aan gingen. Je kunt nu eenmaal niet steeds dezelfde stijl hanteren, zeker niet in een periode waar het muzikale landschap behoorlijk veranderde in korte tijd ( zo ging dat toen nog).
Queen ging een soort van volgperiode in. Het unieke raakten ze wat kwijt.

Deden dat al die grote bands dat niet zo'n beetje?
De Beatles, de Stones, Coldplay, M. Jackson, Pink Floyd etc etc?
In normale beroepen is het blijkbaar makkelijker jezelf beter te maken door ervaring op te doen. In de muziek schijnbaar niet. Daar moet je volgende 'daad' aanzienlijk beter zijn dan de vorige. Zo niet, word je tot op de veters afgefikt. Ik doe altijd mijn best een album onafhankelijk te beoordelen. Los van de geschiedenis. Lukt niet altijd, maar ik doe wel altijd m'n best.

Al is het in de muziek het een stukje makkelijker te doen waar je zin in hebt dan in het 'normale' leven. Gelukkig .

David Bowie, Bruce Sprinsteen, ELO, Tina Turner, Dire Straits, Neil Young, Kansas, ja welke artiest gooide nou niet het roer om in de jaren 80. Het gaat vaak toch om the fame & fortune. Queen was geen groep vrienden ofzo, brood op de plank (als in champagne en kaviaar)
Ik vind het een leuke afwisselende plaat dat tot mijn verbazing relatief tot eerder en later werk weinig stemmen trekt alhier.

- Quote of the year !

Tja. En hoeveel daarvan deden het ook muzikaal beter?
David Bowie? Heroes werd Let's dance. Bruce Springsteen? Born to run werd Born in the USA. ELO? Out of the blue werd Balance of power. Tina Turner? Baby get it on werd Private dancer. Neil Young in de jaren 80? Haha. Harvest maar ruilen voor Landing on water? Kansas? Left overture wordt Drastic measures? De titel spreekt boekdelen.

We kunnen nog wel even doorgaan, Styx, Fleetwood Mac, Genesis, Rolling Stones, Yes, The Alan Parsons project, Paul McCartney, Chicago, Rod Stewart, Golden Earring, kijk de cijfers en de beoordelingen er maar op na: dat gaat artistiek allemaal niet de goede kant op, die overstap van de jaren '70 naar de jaren '80. Kleine uitzonderingen daargelaten, een man als Chris Rea hoor je zichzelf goed ontwikkelen in de jaren '80 en verder.

En ik ben van menig genoemde band fan, daar ligt het niet aan.

Veel artiesten hebben later nog aardig revanche genomen voor hun magere jaren '80 prestaties, daar niet van.
Maar "omdat het nu eenmaal zo is" of "omdat het nu eenmaal om Queen gaat" of "omdat elke andere artiest het deed" is geen argument om het dan maar goed te vinden.

De songs zijn gewoon niet goed genoeg, vaak te wijten aan het systeem dat er elk jaar een nieuw album moest verschijnen. De grote bedragen, ondanks de negatieve reakties in die tijd, werden toch wel binnengehaald met de verkoop van LP's. Dat maakte ze nog extra gemakzuchtig.

True, je hoeft het daardoor niet goed te vinden, dat zul je mij niet horen zeggen. Het was alleen onvermijdelijk onder invloed van de toen geldende omstandigheden om uberhaupt nog wat airplay te vergaren. Gemakzuchtig geldt wel voor een paar songs inderdaad, de reden geef je zelf ook al aan. Maar op Jazz stond ook al geen prophet song meer, dus die vlieger zie ik zo snel niet opgaan.

Mij konden ze niet meer bekoren. Te poppy allemaal.

Sterker nog, de Prophet' Song zelve stond al gebroederlijk naast het überkwijlerige Love Of My Life en het irritant huppelende Death On Two Legs op één album.

Queen was een ontzettend eigenwijze band. Werkelijk alles grepen ze aan om door de Queenmolen te halen. Dat zal nooit iedereen aanspreken. Het dwingt wel respect af.

Slaat echt totaal nergens op. Andere songwriters, andere tijd. Dan kun je ook The Invisible Man wegzetten tegen Save Me.

Beide vind ik te gek!

Zeker, dat is wat we hier doen. Albums vergelijken en beoordelen.
Of is de fanboy dat inmiddels vergeten?

Andere songwriters (binnen de band), andere tijd, maakt echt helemaal niks uit of nummers of hele albums goed zijn of niet.
Daar kun je alle toekomstige bagger wel mee goed praten.

geen top QUEEN album maar toch zet ik deze geregeld weleens op. De singles hiervan zijn toch wel goed. Save Me i& Play the game zijn bijvoorbeeld nummers dat ik luidkeels kan blijven meebrullen. Another One is a-typisch Queen , maar toch sterk.

Twee willekeurige nummers van verschillende albums noemen, en aan de hand daarvan beweren dat er geen sprake kan zijn van ontwikkeling, omdat jij liedje a nu eenmaal beter vindt dan liedje b. Sommige muzikantjes hebben het redenatievermogen van een kind van 4.

Tuurlijk was er wel ontwikkeling. Sommigen vinden dat een verbetering en sommige niet.
Het is een never ending discussie kennelijk dat 70's bands ( Genesis en Yes zijn ook vaak voer voor dezelfde soort discussie) het liefst dezelfde stijl bleven hanteren. Maar dat is gewoon niet realistisch.
Ik vind dit geen sterk album, maar dat heeft voor mij met name te maken omdat ik het songmateriaal op een aantal kleine uitzonderingen na, niet bijster sterk vindt.
Niet zozeer omdat ik geen White Queen of Brighton Rock hoor.
Dat vergelijken heeft geen enkele zin. Andere tijd, andere insteek, andere gedachten.
Radio Ga Ga bijv. vind ik Queen ten voeten uit. Uitstekend nummer en prima in 1984 passend. Electro, so what. Daar hadden ze meer mee moeten op The Works. Nu is het toch een plaat geworden die nogal op twee gedachten hinkt.

Ik vind de periode tot News Of The World absoluut Queen's sterkste, maar op echt dramatische albums nadien heb ik de band nooit kunnen betrappen. Zelfs het zwaar bekritiseerde Hot Space heeft prima momenten.
Als ik er dan echt eentje moet noemen is het The Cosmos Rocks. Maar die tel ik gemakshalve maar niet mee.

Ik denk dat de mannen van Queen zelf ook allerminst de behoefte voelden om anno 1980 nog steeds met lange, epische stukken te komen. Ze wilden graag hun succes uitbreiden en nieuwe wegen vinden. Simpeler, toegankelijker misschien, en minder “zwaar”. Volstrekt legitiem.

Als ze hun oor hadden laten hangen naar wat de fans van het eerste uur van ze hadden gewild, hadden ze precies hetgeen gedaan wat níet bij hun paste. Eigenlijk wat ze met The Works deden.

Met The Game maakten ze een waanzinnig succesvol album. To the point, fris en spontaan klinkend. Eigenlijk de best mogelijke opvolger voor het wat overdadige en pompeuze Jazz.

Ik ben groot liefhebber van hun jaren ‘70 werk. Mijn bewondering voor The Game zit ‘m er deels in dat ze de moed hadden om te vertrouwen op het oordeel van een relatieve buitenstaander (Mack) en een afslag te nemen.

Ach, de gemiddelde cijfers inzake beoordelingen van Queen albums spreken voor zich.

Of alle Queen leden het overigens eens waren met de ingeslagen wegen, valt sterk te betwijfelen, daar is heel wat over gezegd.

Natuurlijk moet elke band verder. Queen heeft later gelukkig ook aangetoond beter te kunnen dan The Game en Hot Space.

Met compromises sluiten heeft menig band te maken.
Queen was een democratische band, maar wel met vier sterke persoonlijkheden.
Hot Space was bepaald geen Taylor en May aangelegenheid. May, gentleman zoals hij is, verdedigd het nog enigzins, maar Taylor is er nog altijd niet over te spreken.
Verder is er weinig tot niets bekend over onvrede over de te volgen koers die werd ondernomen.
We mogen er dan vanuit gaan dat Queen als band volledig achter hun gemaakte albums staan. Misschien met enkele kritische kanttekeningen, maar toch.
En natuurlijk zullen ze afhankelijk van elkaar hun favoriet hebben.

Zoals gezegd, ze waren geen band om in herhaling te vallen en ze probeerden dingen uit.
En dan krijg je uiteraard gemengde gevoelens bij liefhebbers/ fans.
Dat is nu eenmaal zo.

De verdeeldheid gold ten aanzien van Hot Space. En bij mijn weten niet ten aanzien van The Game.

Ik vraag me ook af welke beoordelingen bedoeld worden. Die hier op MuMe?

Makkelijke 1000 lemmingen kaart trouwens. Als we naar de verkoopcijfers zouden kijken, zou er weer niets mis mee zijn.

En waarom zijn de stijlverschillen op Opera wel heilig en de wissels op de latere platen weer niet?

Is dat ook niet wat al te ijverig achter een bepaalde meute aanlopen?

Daar ben ik ook wel benieuwd naar.