Queen - The Game (1980)

Ik ben het helemaal met je eens, Heer Hendrik. 'Dragon attack' is een heel fijn nummer.

Eigenlijk vind ik 'Dragon attack' op dit moment spannender dan 'Another one bites the dust'.

Hele gave drumpartij ook van Roger Taylor.
Soort shuffle met veel stuw.
1 van zijn betere partijen.
De ritmesectie blinkt uit. Ook John Deacon speelt een repeterend fraai loopje.
Fijne Queensong. Jammer dat het er te weinig zijn op The Game.

Te weinig? Ik zie er toch zo'n 10 Queen songs op staan hoor ?

10 fijne Queensongs??

Zit je wel wat laag met je cijfer lennon

Wel jammer dat ze onder die snaredrum break in Dragon Attack gewoon de drumtrack hebben laten doorlopen. Beetje cheap. Wel heel gaaf nummer verder.

Hoe vaker ik hem luister, hoe beter ik dit album vind. Een halfje erbij.

De foto is oud, van de Crazy... single.
Het album zelf werd deels in 1979, deels in 1980 opgenomen (samen met de Flash Gordon soundtrack). Op de binnenhoes zie je dus snorremans. De hoes zelf is trouwens weerspiegelend zilver.

Queen trok onmiskenbaar heel veel nieuwe fans aan, met dit album. Mensen die niets hadden met Killer Queen, Keep yourself Alive en Bohemian rhapsody.
Heel veel andere, trouwe fans haakten af.

Het zal duidelijk zijn, dat The Game in muzikaal opzicht nog maar erg weinig met de eerste vijf albums heeft uit te staan.

Er is veel gesproken over The Game.
Er was inmiddels een hoop gebeurt vanaf 1973.
Waar Queen eerder een samengebalde vuist was en het ene album nog unieker was dan de vorige, is er hier een omslag merkbaar.
De eenheid heeft plaats gemaakt voor meer individualiteit.
Deacon met zijn liefde voor de soulmuziek en Mercury die altijd al was van uitproberen van allerlei stijlen.
Taylor als de componist met nummers die eigenlijk het meest ver af stonden van het Queengeluid( lees meer solowerkjes, waarvan er altijd wel 1 of 2 het album haalden.)
May, de trouwe rocker, die ook wel een ballad schreef.
Die balans werkte.
Queen doet hier in vorm eigenlijk niet veel anders dan de tijd ervoor.
Diversiteit genoeg, maar kennelijk minder kritisch naar elkaar toe en als individue naar zichzelf.
De kracht van een band als Queen was juist de ratjetoe aan stijlen, maar dan wel met stijl en originaliteit.
The Game is uiteindelijk te mager.
Een heel redelijke 1e helft, ach en Crazy Little Thing Called Love is best leuk.
Maar de 2e zijde, is afgezien van Save Me en vooruit Sail Away Sweet Sister( wel in mindere mate) niet goed genoeg in mijn beleving.

Het zwalken begon. Redenen genoeg om te bedenken, maar gewoon een feit.
Het werd zaak om bij te blijven. Kapers op de kust, een nieuwe lichting bands, verandering in het popklimaat.
Queen ging niet kopje onder, commercieel ging het alleen maar beter, maar artistiek bergafwaarts.

Verder gedeeltelijk eens met musician.
Met catchy singles al voor The Game, trokken ze al een breder publiek. Die grote hits waren er niet voor niets.
Vanaf The Game zal dat zeker nieuwe fans hebben opgeleverd.

Ik blijf het een sterk album vinden. De sound is open en fris, nu nog steeds. Coming Soon is echt een hoofdpijnnummer, maar met Play The Game en Save Me herbergt het album twee van mijn favoriete Queen nummers.

Producer Mack zorgde echt voor een breuk met hun oude gewoontes en je hoort dat het de band nieuwe energie geeft. Queen heeft juist heel bewust een nieuwe koers willen varen. Ik bewonder dat.

De eerste die echt minder goed is dan ik gedacht had. Op Jazz kun je al horen dat Queen de muzikale koerswijziging inzet en hier gaat het echt de verkeerde kant op. Een aantal nummers ken ik maar al te goed en de rest is altijd onder de radar gebleven. Volgens mij heb ik dit album onbewust een beetje gemeden. Hits als Play The Game en Crazy Little Thing Called Love zijn nooit mijn favorieten geweest van de greatest hits albums die ik als jonge tiener veel draaide. Another One Bites The Dust en vooral Save Me waren dat wel. Twee goede nummers dus, een paar aardige en verder een aantal behoorlijk matige werkjes. Save Me, waarbij ik ook altijd vermeld hoe prachtig de videoclip is. Achteraf gezien zou ik willen dat dat nummer op News Of The World stond ofzo

Dragon Attack behoort nog tot de betere songs, maar als ik verder kijk is niks meer de moeite waard. Don't Try Suicide lijkt me vooral een kansloze poging om mee te liften op het succes van The Police. Zoiets heeft Queen helemaal niet nodig. Dit soort pop- en funkinvloeden ook niet. Het is ook wel opvallend dat er altijd statements in stonden die maar even benadrukken dat er geen synthesizers op te horen zijn. Grappig dat er hier in het boekje staat dat ze hier voor het eerst gebruikt worden. Dat soort dingen vind ik altijd wel een beetje jammer.

Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Day At The Races
7. Jazz
8. The Game

Grotendeels eens met je RuudC.
Te weinig goede liedjes over de hele linie.
Save Me ( notabene al veel eerder op single uigebracht) is by far het beste nummer van een zeer matige 2e kant.
Ik vind dit hun minste album.
Gelukkig heeft Queen altijd wel een paar sterke troeven, zodat het uiteindelijk geen hele slechte plaat is geworden. Maar oei, vergeleken met de periode tot "77".....

Valt me toch nog enigszins mee, al is de dalende lijn nog steeds gaande. Ben nooit een groot fan geweest van Crazy Little Thing Called Love, maar Play The Game en Dragon Attack zijn erg tof. Eigenlijk bevalt de hele eerste helft me toch wel. Bij Rock It (Prime Jive) begint het goed, maar blijkt halverwege toch dat het nummer eigenlijk te lang is. Don't Try Suicide is een vreemde en mislukte song met teveel stijlen door elkaar om het consistent te houden. Sail Away Sweet Sister is sympathiek, maar uiteindelijk net niet heel bijzonder en Coming Soon voelt ook wat simpeltjes aan. Dan is daar gelukkig wel ineens Save Me, die toch wel hoort bij de betere Queen-ballads. De minste tot nog toe, maar nog steeds vrij behoorlijk.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack
5. News Of The World
6. A Day At The Races
7. Jazz
8. The Game

Ergo, er is van Jazz en The Game één heel aardige cd te maken.

Het megasucces van Crazy little thing called love en vooral Another one bites the dust zet de toon in de uiteindelijke beoordeling van het gehele album. En dat zet de argeloze luisteraar een beetje op het verkeerde been.

Per saldo vallen de overige nummers gemiddeld eigenlijk nog wel mee. Als je redeneert dat genoemde kaskrakers slechts 2 van de 10 nummers betreffen en net zo'n groot aandeel hebben als de rest.
Jazz heeft natuurlijk Bicycle race en Fat bottomed girls waar je niet vrolijk van wordt.

Echt overhouden doet The Game niet maar ik geloof dat per saldo de aardigste nummers van Jazz en The Game kunnen leiden tot één goed album.

Dat is natuurlijk te realiseren via een zelfgemaakt Spotify lijstje en noem het The Gazz. Ietwat dubieuze naam maar ik denk dat de mannen van Queen hem wel zouden kunnen waarderen..

Creatief zijn om zelf iets samen te stellen van de 2 albums kan natuurlijk altijd.
Maar realistisch gezien zou het niet echt werken naar mijn idee.
De twee platen verschillen dusdanig in productie dat het vooral daarom al niet bij elkaar past.
Jazz heeft een wat dun geproduceerde sound en een stuk ongepoleister dan The Game. The Game heeft een nogal betere drumsound bovendien, maar is in totaliteit wel lekker direct. Ik vind het artistiek geen sterk album, maar op de productie van Mack is weinig aan te merken.
Anderzijds werden Crazy Little Thing en Save Me al eerder opgenomen.
Hoe divers Queen echter was met haar liedjes op een album, de productie is meestal heel herkenbaar op een bepaalde plaat.
Zelfs Opera en Races ( vaak gezien als albumbroertjes) zijn in dat opzicht net even anders afzonderlijk.

Ze klinken echt heel verschillend inderdaad. Maar juist The Game klinkt minder gepolijst, zou ik zeggen. Je hoort meer het bandje zoals je het zou horen als je erbij was, Spontaner, meer dynamiek, meer open, echt veel meer een live-feel dan de hier en daar wat merkwaardige productie van Jazz. Drumsound op The Game is inderdaad fenomenaal. Dat was op Jazz wel anders, helaas.

Misschien heb ik het niet helemaal goed verwoord betreft gepolijst.
Jazz is rauwer en dunner en ik mis wat van de bekende flair die Queen hiervoor wel tentoonstelde. Een volle dynamische productie.
The Game heeft die flair zeker maar is tevens heel direct en lijkt alles meer voor in de mix te zitten. Inderdaad meer een livebenadering.
De band gaat hier duidelijk voor minder poespas en studiofratsen. Een benadering die eigenlijk al op News Of The World wordt ingezet

Wat wordt Dragon Attack ondergewaardeerd.
Ik vind ik toch wel een van de lekkerste nummers die ze hebben gemaakt. Live in Montreal helemaal: de drive van de bas, maar vooral ook het gitaarspel. Maar ook Taylor en Freddie klinken erg FUNKY.. alle 4 blinken ze uit in dit nummer. Daar kun je niet stil op blijven zitten.

Volledig mee eens!!!!!!

Ik zie op bol dat de dvd-a wordt aangeboden voor 99 euro. Ik had m eens op mp staan voor 30, nul reacties (inmiddels heb ik weer een speler die het formaat aan kan)

Ik geloof dat het toch een van mijn favoriete Queen albums is. Acht goeie nummers. Ach, Rock It mag er ook nog bij, dus negen. En tijdloos.

Mijn andere favorieten zijn Queen ll en A Day At The Races. Maar Queen ll zit gewoon te dicht qua sound, en Races.... gewoon net wat te pretentieus, als ik zeer kritisch ben. Ik ben sowieso extreem kritisch hier want het hele jaren ‘70 oeuvre vind ik subliem van de heren.

Maar The Game.... goeie nummers, stuk of drie à vier echte parels, goeie sound. Erg goede Queen plaat. Lekker kort ook, verveelt nooit.

Dan ben ik toch benieuwd welke song je dan niet goed vind. Don't Try Suicide?

Mijn favorieten zijn de twee hits (in het verleden verveelden ze me, maar ze zijn stiekem toch wel goed) en Save Me en The Game. Dus eigenlijk gewoon de vier singles.

En ach kom, Sail Away Sweet Sister en Dragon Attack eigenlijk ook. Volgens mij vind ik deze wel beter dan Jazz. Ik weet het niet meer.

Oh ik doelde eigenlijk op Coming Soon. Daar ben ik niet gek op.

Ik draai deze plaat echt te weinig om Coming Soon voor de geest te halen, erg hè?

Er is op The Game ook funky rock te horen en daar waren niet alle Queen fans even blij mee. Vooral de bas van Deacon kwam wat vaker naar voren in een net andere groove. Als ook liefhebber van funk vond ik het toen al helemaal geen probleem, integendeel, en waarom zou Queen zich niet verder ontwikkelen met hun geluid? Bovendien bleef het klassieke Queen geluid meer dan voldoende in stand op flink wat (steen-)goede songs van deze plaat.

Zo opent het album met wat mij betreft één van de sterkere Queen singles, het erg mooie Play the Game. Direct erna een sterk en klassiek Queen nummer: Dragon Attack. Maar dan: Another One Bites the Dust. Met naast de groovy basloop ook een synthesizer met handclap. Sommigen verfoeiden dit, maar dit is simpelweg erg goede funkrock wat Queen laat horen. Tot slot van de uitstekende kant A van de LP volgt er een Mercury rock 'n roll song, de heerlijke en succesvolle single Crazy Little Thing Called Love. Die single heb ik toen helemaal grijs gedraaid. Op de hoes van ook de LP staat de rock 'n roll band Queen afgebeeld.

Een soort swingende rock'n roll is er te horen op Rock It (prime jive) met sterk gitaarspel van May. Het volgende nummer klinkt als een vrolijke popsong, maar heet Don't Try Suicide. Het pianospel en de gitaarsolo zijn klassieke Queen, net als op het hele nummer Sail Away Sweet Sister. En tot slot van kant B volgt alweer zo'n hele mooie Queen single: Save Me. Voor mij is dit de achtste echt geslaagde LP van Queen, achter elkaar dus. Een topprestatie. Een album met een paar 'Queen gezichten' wat wel weer een mooi geheel vormt.

Zeker geen Queen klassieker, maar het funky geluid van dit album vind ik toch wel heel fijn. Ik vind vooral het eerste deel heel sterk en dan zakt het wat in. Het album sluit uiteindelik wel weer heel lekker af. Dragon Attack is voor mij dé ontdekking van dit album naast de singles. De ritmesectie is daar beter dan ooit tevoren.

Die moet lekker hard!!!!!!!!!

Eerlijk is eerlijk, kant A is best aardig. Dragon Attack is misschien wel één van de meest onderschatte nummers van Queen.
Opmerkelijk dat het al vrij snel uit de liveset werd gegooid.
Prima funkrock en beter dan Another One Bites The Dust, waar Deekie opzichtig de baslijn van Rappers Delight jat.
Jammer dat kant B zo teleurstelt. Taylor zijn bedenksels met name zijn erg matig en Freddie's enige bijdrage redt de boel ook niet bepaald.