Queen - The Game (1980)

Tja, The game.

Ik weet nooit zo goed wat ik met dit album aan moet.

Het werkt niet in zijn voordeel dat hij meteen na de grote zeven verschijnt. (Hoewel commercieel gezien dit natuurlijk een topper was.)

Queen verwerkte altijd wel andere invloeden in zijn muziek, maar dit album was de grootste trendbreuk tot dan toe.

Play the game herinnert nog aan de oude Queen, maar daarna wordt het roer radicaal omgegooid. Van Dragon attack tot aan Don't try suicide grijpt Queen naar niet eerder beproefde recepten om met de laatste drie nummers en dan vooral de twee van Brian May weer iets van het oude Queen terug te brengen.

En toch, elke keer als ik het album luister kan ik geen slecht of zelfs maar een matig nummer ontdekken. Het zal echter nooit een van mijn favorieten worden.

In dezelfde bui als waarin ik Live Magic heb beoordeeld, heb ik deze waarschijnlijk ook meegepakt. Een plaat die in een hoekje hoort te verstoffen op een paar nummers na.

1.5*

Wat een album van Queen is dit! Alweer te lang geleden dat deze in de cd speler zat.

Dit is dé Rock en Roll plaat van Queen!
- Opvallend dat zo'n sterk nummer als Dragon Attack nooit als single is uitgebracht.
- Sail Away valt een beetje uit de toon. Overigens wel een prachtig nummer!
- Hoor eens de fantastische piano in Don't Try Suicide.

Divers album met een aantal goede en paar mindere nummers.Another one bites the dust hoor ik nog steeds graag en ook dragon attack en crazy little thing called love zijn aardig.Maar wel als opzichzelf staande nummers want als geheel vind ik The Game toch een ratjetoe en daar hou ik niet zo van.Minder album van Queen................P.s. De overgang van Dragon attack naar Another one bites the dust is superieur.

De hoes laat nog een Freddie zien zonder snor, maar dit is wel de periode dat die welbekende snor zou gaan komen. Het was bijna 1980 toen dit album werd opgenomen, en dat was de periode van de synths. En ook Queen ontkwam er dus niet aan. Er wordt gemeld op de binnenhoes dat dit het 1e album is waar ze dat istrument ingezet hebben. Ik stoor me er niet aan, ik hou er van. De hoes vind ik wat kitsch overkomen. De zilveren gloed valt nog positief op, maar de 4 leather boys.. what were they thinking? De SM pakjes en leren kleding voerden ook de boventoon in de clips van dit album, dus het zal we een ding geweest zijn toen... (Vermoedelijk Freddie's ding)

1.Play the Game (3:32)
Een intro wat doet denken aan een science fiction film. Dat heb ik wel eens vaker bij Queen songs. Wat het intro betekent is me niet duidelijk. Wat volgt is een mooie ballad, met lekkere zware gitaarpartijen van May. Een goed begin is het halve werk, deze song is absoluut een goed begin.

2.Dragon Attack (4:15)
Een funky track van de band. Lekker gitaar en basloopje. Het nummer was al bekend bij me door de b-kant van Another one bites the dust. De link tussen die 2 is niet alleen daardoor gelegd, maar muzikaal gezien is het beide funky, dus dezelfde stijl. De mix met de Queen rock is een mooie. Ik zit er helemaal in! lekker nummer!

3.Another One Bites the Dust (3:03)
Een van Queens bekendste songs denk ik. Heerlijk basloopje, lekker funky ritme gitaar, Freddie in vorm qua zang. Gewoon een super lekker nummer. Queen goes disco. Die flirt was er op het vorige album al, en blijkbaar beviel dat wel. Ik kan me wel indenken dat ook hier Freddie zijn wens naar uit ging. Michael Jackson schijnt de heren aanbevolen te hebben dit op single te zetten. Dat had ie goed gehoord. John Deacon's succesvolste bijdrage.

4.Need Your Loving Tonight (2:48)
En wat simpel pop/rock liedje. Typische Deacon plaat. De voorganger is werkelijk heerlijk, deze vind ik te gemiddeld en te simpel .

5.Crazy Little Thing Called Love (2:44)
Weer zo'n klassieker. Een erg simpel deuntje, zelfs Freddie kon de gitaar ter hand nemen om de akkoorden aan te slaan tijdens concerten. Maar simpel houdt niet in dat 't slecht is. Het is een erg catchy deuntje, wat nog steeds lekker swingt. Dus knappe song.

6.Rock It (Prime Jive) (4:32)
Het begin van dit nummer vind ik echt zo mooi. De zang van Freddie bezorgt met kippenvel. Helaas is die vreugde maar van korte duur. Want het intro is totaal anders dan de rest van de song. Roger Taylor neemt over, en wat volgt is een zwaar teleurstellende song. Jammer.

7.Don't Try Suicide (3:52)
Ook dit intro belooft weer een lekker nummer. Gelukkig wordt ik nu niet zo teleurgesteld als bij de voorganger. Het nummer klinkt wel iets te vrolijk voor de titel vind ik. Ik ken de achtergrond van de tekst ook niet. Wellicht is het een reactie op de verschrikkele Rock it, en hopen ze dat de luisteraars er niet zo depressief van worden, dat dit advies nodig is? Het is geen hoogstaand nummer, maar de Rock 'n roll vibe die erin zit klinkt lekker.

8.Sail Away Sweet Sister (3:32)
Mooi nummer van Brian May! Zijn bijdrages zijn veelal wel sterk. Ook al klinkt zijn stem wat breekbaar op de rustige zingmomenten. Als Freddie inhaakt hoor ik eindelijk ook weer eens zo'n typische en mooi Qeen koor. De begleidende spaanse gitaar brengt een mooie sfeer in de song. Ik hoor dit nummer erg graag.

9.Coming Soon (2:49)
Helaas weer een slappe bijdrage van Taylor. Zijn nummers zijn vaak wel wat rauwer, wat ik graag hoor, maar het is zo simpel. De stem van Mercury redt dit nummer nog enigszins.

10.Save Me (3:42)
De afsluiter laat een bekend en veilig gekuid horen. Een Queen nummer zoals ik ze ken. Mooi intro, mooie song. Dus een waardige afsluiter van de plaat. Knap hoe Queen van die krachtige nummers maakt. Je wilt altijd je vuisten ballen en in de lucht steken op de momenten dat de gitaar inzet op het refrein. Daar was de band "King" in.

Weer geen slechte plaat, maar deze draai ik eigenlijk erg weinig. Net als bij de voorganger mis ik de echte knallers, als zijn Save me, Play the game en Another one bites the dust wel knallers, maar niet in de manier waarop ik het bedoel. Pas op Queen - The Miracle (1989) zou ik weer van dat soort songs tegen gaan komen.

De nummers één voor één beoordeeld:

1. Play the Game (3:32)
Een sterke opener, de synths vind ik hier zeer goed bij passen en vullen op een positieve wijze het gitaargeweld aan. Mooie samenzang ook.
Cijfer: 8,5

2.Dragon Attack
Ligt tussen funk en rock, maar écht bekoren doet het nummer mij niet ondanks de gitaarsolo, ik mis een aanstekelijke melodie.
Cijfer: 6

3.Another One Bites the Dust
Queen die op de discotoer gaat waarbij de (sterke) baslijn een beetje gejat is van Chic. Toch wel prima uitgevoerd.
Cijfer: 7,5

4.Need Your Loving Tonight
Een wat steviger rocker deze keer met sterke melodie en gitaarsolo hoewel vrij simpel maar de tekst is te banaal.
Cijfer: 6

5.Crazy Little Thing Called Love
Heb ik altijd een prima rock-a-billy-nummer gevonden, leuk ritme en prima gitaartje. Maar het was een eerder uitgebrachte single.
Cijfer: 8

6.Rock It (Prime Jive) (4:32)
Begint aardig maar verzandt dan in een banaal en weinig geïnspireerd rocknummer die snel verveelt. De zang had Roger Taylor beter aan Freddie Mercury overgelaten.
Cijfer: 4

7.Don't Try Suicide (3:52)
Misschien goed bedoeld maar het komt mij te knullig en niemendallerig over en mist een sterke melodie.
Cijfer: 3,5

8.Sail Away Sweet Sister (3:32)
Best mooi nummer mede vanwege de Spaanse gitaar al heb ik de indruk dat meer had ingezeten.
Cijfer: 6,5

9.Coming Soon (2:49)
Hier denk ik ook weer: dat hebben ze eerder en beter gedaan. Matige compositie.
Cijfer: 4,5

10.Save Me (3:42)
Waardige en typische Queen-ballad - een beetje verwant met de opener - maar minder niveau, ik vind het toch wat gewoontjes voor hun doen.
Cijfer: 6,5

De eerste die echt minder goed is dan ik gedacht had. Op Jazz kun je al horen dat Queen de muzikale koerswijziging inzet en hier gaat het echt de verkeerde kant op. Een aantal nummers ken ik maar al te goed en de rest is altijd onder de radar gebleven. Volgens mij heb ik dit album onbewust een beetje gemeden. Hits als Play The Game en Crazy Little Thing Called Love zijn nooit mijn favorieten geweest van de greatest hits albums die ik als jonge tiener veel draaide. Another One Bites The Dust en vooral Save Me waren dat wel. Twee goede nummers dus, een paar aardige en verder een aantal behoorlijk matige werkjes. Save Me, waarbij ik ook altijd vermeld hoe prachtig de videoclip is. Achteraf gezien zou ik willen dat dat nummer op News Of The World stond ofzo

Dragon Attack behoort nog tot de betere songs, maar als ik verder kijk is niks meer de moeite waard. Don't Try Suicide lijkt me vooral een kansloze poging om mee te liften op het succes van The Police. Zoiets heeft Queen helemaal niet nodig. Dit soort pop- en funkinvloeden ook niet. Het is ook wel opvallend dat er altijd statements in stonden die maar even benadrukken dat er geen synthesizers op te horen zijn. Grappig dat er hier in het boekje staat dat ze hier voor het eerst gebruikt worden. Dat soort dingen vind ik altijd wel een beetje jammer.

Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Day At The Races
7. Jazz
8. The Game

Valt me toch nog enigszins mee, al is de dalende lijn nog steeds gaande. Ben nooit een groot fan geweest van Crazy Little Thing Called Love, maar Play The Game en Dragon Attack zijn erg tof. Eigenlijk bevalt de hele eerste helft me toch wel. Bij Rock It (Prime Jive) begint het goed, maar blijkt halverwege toch dat het nummer eigenlijk te lang is. Don't Try Suicide is een vreemde en mislukte song met teveel stijlen door elkaar om het consistent te houden. Sail Away Sweet Sister is sympathiek, maar uiteindelijk net niet heel bijzonder en Coming Soon voelt ook wat simpeltjes aan. Dan is daar gelukkig wel ineens Save Me, die toch wel hoort bij de betere Queen-ballads. De minste tot nog toe, maar nog steeds vrij behoorlijk.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack
5. News Of The World
6. A Day At The Races
7. Jazz
8. The Game

Er is op The Game ook funky rock te horen en daar waren niet alle Queen fans even blij mee. Vooral de bas van Deacon kwam wat vaker naar voren in een net andere groove. Als ook liefhebber van funk vond ik het toen al helemaal geen probleem, integendeel, en waarom zou Queen zich niet verder ontwikkelen met hun geluid? Bovendien bleef het klassieke Queen geluid meer dan voldoende in stand op flink wat (steen-)goede songs van deze plaat.

Zo opent het album met wat mij betreft één van de sterkere Queen singles, het erg mooie Play the Game. Direct erna een sterk en klassiek Queen nummer: Dragon Attack. Maar dan: Another One Bites the Dust. Met naast de groovy basloop ook een synthesizer met handclap. Sommigen verfoeiden dit, maar dit is simpelweg erg goede funkrock wat Queen laat horen. Tot slot van de uitstekende kant A van de LP volgt er een Mercury rock 'n roll song, de heerlijke en succesvolle single Crazy Little Thing Called Love. Die single heb ik toen helemaal grijs gedraaid. Op de hoes van ook de LP staat de rock 'n roll band Queen afgebeeld.

Een soort swingende rock'n roll is er te horen op Rock It (prime jive) met sterk gitaarspel van May. Het volgende nummer klinkt als een vrolijke popsong, maar heet Don't Try Suicide. Het pianospel en de gitaarsolo zijn klassieke Queen, net als op het hele nummer Sail Away Sweet Sister. En tot slot van kant B volgt alweer zo'n hele mooie Queen single: Save Me. Voor mij is dit de achtste echt geslaagde LP van Queen, achter elkaar dus. Een topprestatie. Een album met een paar 'Queen gezichten' wat wel weer een mooi geheel vormt.

Ik denk dat een zekere Freddie Mercury het niet met je eens zou zijn. In interviews begin jaren ‘80 was hij van mening dat Queen zichzelf in het verleden een beetje te serieus nam.

Hoewel ik hou van het oudere werk, begrijp ik denk ik wat hij bedoelt. Heb The Game net nog eens goed hard gedraaid. Fijne plaat, uitstekende nummers, goeie sound. Nergens pretentieus.

Of het nou de koortjes in Crazy Little Thing zijn, de gitaarsolo in Sail Away Sweet Sister of de emotie in Save Me... In mijn oren hoor je overal de kwaliteit, maar het wordt nergens over the top. Balans lijkt het codewoord op The Game.