The Smiths - The Smiths (1984)

Mooie tekst

Bedankt.

Ik ben groot liefhebber van de muziek van The Smiths geworden nadat ik heel wat jaren geleden puur op de gok het album Singles kocht. Dat album staat vol met geweldige nummers, dus werd ik benieuwd naar de afzonderlijke albums.

Ik vraag me af of ik ook zo verliefd op de band was geworden (en me er verder in had verdiept) als ik ooit was begonnen met dit album. Niet dat het slecht is, verre van dat, maar met name kant A van deze plaat is niet de kost waarmee je mij een album 'in' trekt. Waren kant A en kant B geflipt had het voor mij al een groot verschil uitgemaakt.

'Reel Around the Fountain' en 'You've Got Everything Now' zijn typische midtempo Smiths nummers, maar geven hun schoonheid pas laat prijs. Ook ben ik niet zo'n liefhebber van de kopstem van Morrissey aan het einde van 'You've Got Everything Now'. En hiermee kom ik meteen op het probleem van 'Miserable Lie', de tweede helft van dat nummer trek ik gewoonweg niet en het deel daarvoor vind ik te rommelig.
'Pretty Girls Make Graves' en 'The Hand That Rocks the Cradle' vallen in dezelfde categorie als de twee openers, ze zijn mooi maar hebben veel draaibeurten nodig.

Op de CD versie die ik heb (uit de boxset) komt dan het beste nummer uit deze periode, namelijk de single 'This Charming Man'. Die melodie is werkelijk onweerstaanbaar. Mooie zang ook van Morrissey.

'Still Ill' klinkt wat opgewekter dan alle nummers van kant A, waardoor deze zijde wat aangenamer begint. Dit wordt gevolgd door het in mijn optiek sterkste nummer van de oorspronkelijke LP: 'Hand in Glove'. Alles klopt aan dit nummer. 'What Difference Does It Make' is het derde nummer dat ik kende van het verzamelalbum, en geweldig vind. Het aanstekelijke repeterende ritme van dit nummer tilt het nummer naar een hoger plan. Het album sluit mooi af met midtempo nummers 'I Don't Owe You Anything' en 'Suffer Little Children'.

Prima debuutplaat, maar de band liet snel horen dat ze nog meer in hun mars hadden. En zoals gezegd, een groot gedeelte van de plaat is zware kost en daar moet je wel even 'doorheen'.

Mooie recensie rkdev en compleet eens met je bevindingen.

Persoonlijk vind ik dit juist het beste album van The Smiths, met als beste nummer van het album 'Suffer Little Children'

Alvast excuses aan de 9 voorkeurstemmers maar Miserable Lie moet toch wel het slechtste nummer ooit zijn van The Smiths

Eerlijk deze 1e van The Smiths valt me toch wat tegen, gelukkig staan er wel een paar goede nummers op What Difference Does It Make en Suffer Little Children met als goede derde Hand in Glove.
Suffer Little Children doet me aan Long Lankin van Steeleye Span denken, de tekst niet de muziek.

Jaren geleden ooit Singles gekocht. Ik dacht daarmee toch wel het meest essentiële werk te hebben van deze band, maar omdat ik die plaat heb grijsgedraaid toch maar de vier studioalbums aangeschaft.

The Smiths is een fenomenale debuutplaat. 'Reel Around the Fountain' is al een fantastisch nummer met die kenmerkende melancholische sound (ergens klinkt het als een blauwdruk voor 'There Is A Light That Never Goes Out'). 'You've Got Everything Now' is vervolgens wel aardig, 'Miserable Lie' begint prima, maar de tweede helft van dit nummer vind ik helaas slecht te pruimen door die kopstem van Morrissey. Een smetje op dit album. Verder is 'I Don't Owe You Anything' niet meer dan ok. Maar verder alleen klassenummers. Tuurlijk zijn 'This Charming Man', 'Hand In Glove' en 'What Difference Does It Make' hoogtepunten, maar 'The Hand That Rocks The Cradle', 'Suffer Little Children' en vooral 'Still Ill' vind ik misschien nog wel beter.

Dat de band zo kort in hun (toch al korte) bestaan met zo'n debuut op de proppen kwam is toch wel heel bijzonder. Zeker als je bedenkt dat de heren toen niet veel ouder dan 20 waren. Een slechte plaat heeft deze band niet gemaakt, maar The Smiths behoort toch gewoon tot hun beste werk. 4,5*

Haha.. ben t hier wel mee eens. Draai de plaat nu en de kopstem van Morrrissey verkracht echt het toch al niet al te sterke nummer. Ja, dat is behoorlijke misser.

The Smiths, al sinds de jaren '80 behoren ze tot mijn meest favoriete bandjes. Hebben ze ook goed gedaan: vier ijzersterke albums uitbrengen en daarna was het weer over. Ter vergelijk: met andere grote favorieten heb ik meestal wat moeizamere relaties...... Prince (na de jaren '80 werd het toch wel wat minder en rond de eeuwwisseling was ik hem bijna kwijt omdat ik hem een beetje beu was), The Smashing Pumpkins (na album drie werd het rap minder), Marc Almond (ook altijd goed, maar wel een heel groot en gevarieerd oeuvre wat nu eenmaal niet altijd even goed bevalt). Nee dan Morrissey en kornuiten: puntig en nooit teleurstellend.

Nou ja.... die onoverzichtelijke discografie had wel anders gemogen. Te veel losse singles, te veel 'verzamelaars', maar zelfs die zijn enorm goed, dus waarom zeuren?! Altijd goed die Smiths!

Dat gevoel had ik in de jaren '80 iets minder (ik was 14 toen dit album uitkwam). Het begon eigenlijk langzaam op te bouwen vanaf de verzamelaar The World Won't Listen uit 1987 en dan moet je bedenken dat het toen al weer bijna gedaan was voor de band.

Dit debuut was dan ook niet mijn eerste kennismaking. Uiteraard kende ik de singles (This Charming Man is pas op een latere reissue toegevoegd).
Het heeft moeten rijpen in de loop der jaren want het is allemaal wat ruwer dan het latere werk (en ik was wel een liefhebber van de poppy Smiths hits).

Als ik uitga van het oorspronkelijke album, dus zonder This Charming Man, dan vind ik dit ook één constante trip, daar waar ik op de laatste twee albums wat meer onderscheid in sfeer ervaar.
Ze zijn gegroeid in de albums en singles die volgden, maar als je nu luistert naar dit debuut uit 1984, gemaakt door nog jonge, gretige gasten, dan besef je hoe ongelooflijk sterk The Smiths was. Nergens heeft de tand des tijds toegeslagen en dan kan er maar één heldere conclusie worden getrokken: klassiekertje!

De meesten vinden 'Miserable Lie' hier de grote misser. Ik vind het eerlijk gezegd wel een lekker nummer. Goed, die kopstem pakt misschien niet helemaal goed uit, maar met de emotie die er in is gepompt zit het wel snor.

Deze versie van 'Pretty Girls Make Graves' vind ik overigens beter dan de versie op de single 'I Started Something I Couldn't Finish'. Hier swingt het meer.

Dit is met afstand het beste album van deze geniale band. Still Ill is niet alleen het hoogtepunt van dit album maar tevens van hun hele magistrale oeuvre.

Misserable Lie wordt hier nogal afgekraakt. Ik snap dat wel. Maar ik zet hem graag af en toe op. Het nummer is lekker eigenzinnig en heeft overal schijt aan.

Voor de liefhebbers Misserable Lie live: The Smiths, 18 May 1985 - Miserable Lie - (8 of 10) - YouTube
Hoe Morrisey dat kopstem gedeelte "zingt" is gewoon een top prestatie!

leg me eens uit hoe je dat ziet? Want ik vind het echt verschrikkelijk, en niet om aan te horen.

Kwestie van smaak denk ik. Ik kan dat niet uitleggen.

Nou ja, in elk geval is het qua zuiverheid, waar het toch regelmatig aan ontbrak, dik in orde. Bovendien gaat hij er met gestrekt been in, en dat werkt tamelijk enthousiasmerend.

Ik vind t juist heel erg vals klinken.

Ik vind 'the smiths' maar niks. Sorry, mijn mening.

Bedoel je dit album of de band?

The Smiths is voor mij een beetje een wisselvallige band, ondanks het geluid dat op alle albums zeer herkenbaar is. Naar mijn gevoel zat hun carrière in stijgende lijn. "Strangeways, here we come" vind ik een geweldig album. "The Queen is Dead" kan ik ook goed waarderen. Maar dit debuutalbum trekt me dan eigenlijk weer een heel stuk minder...

Misschien moet ik hem nog wat meer luisteren, maar voorlopig zijn er weinig nummers die me echt pakken. Enkel de opener blijft bij, de rest is naar mijn gevoel iets te veel inwisselbaar. Als geheel is het zeker niet slecht, maar er ontbreken vooral nummers die ik ook los van het album zou willen draaien.

Ook de kopstem van Morrissey die hier toch veel meer aanwezig is dan op latere albums, steekt me eigenlijk wel tegen.

3*

Ik denk dat dit album na Strangeways mijn favoriet is, hier staat uiteraard de parel This Charming Man op. Ook What Difference Does It Make is erg goed. De rest is overigens ook prima, op een paar nummers na misschien.

This Charming Man staat er juist niet op

Dit album destijds gekocht van mijn zuurverdiende centjes toen dit net uitkwam, vooral om de hoes en omdat dit na beluisteren op niets leek wat ik kende. Het is wat een rommelig geheel maar als debuutalbum wel heel bijzonder. Dit is niet mijn favoriete Smiths album maar het is wel een prima start naar wat er daarna nog uit zou komen. Hatful of Hollow wat datzelfde jaar uitkwam was voor mij helemaal een home-run en tot op heden nog steeds een van mijn favoriete albums aller tijden.

heerlijk album, fantastische sound, tijdloos.

Heb deze nu op vinyl, maybe wel het beste werk van de smiths

Prachtig album dit, houd van deze band.

Rust in vrede Andy

R.I.P. Andy...

Vanaf nu definitief nooit meer een reünie...

Ik hoor nog altijd niet het geniale in The Smiths dat door vele MuMe gebruikers wel gehoord wordt. Dat geldt voor dit debuut meer dan voor latere albums. Ik vind dit bijna saai en dat komt vooral door de zang van Morrissey.
Wie weet volgt er meer waardering de komende jaren, maar nu kan ik er niet meer dan 3 sterren aan kwijt.

The Smiths met een van de beste debuut platen ooit...ook de meeste sombere en vlakke betreft productie.

Ik kies meestal de andere releases maar als ik echt door de grond wil gaan pak ik deze op.

Reel around the fountain en still ill zijn mijn favorieten

Voor mij de beste band ooit...damn wat zou er zijn gekomen als ze langer bij elkaar waren gebleven aangezien de kwaliteit van de gehele discography zo hoog is...en zelfs Morrissey's debuut plaat nog zo'n hoge ogen gooien