The Red Hot Chili Peppers - One Hot Minute (1995)

Voor mij hun minste album. De 2,5* komt toch echt door My Friends, Warped, en het werkelijk fantastische Tearjerker. De rest van het album is gewoon onder de maat.

Vreemd dat One Big Mob niet zo goed wordt gewaardeerd. Voor mij één van de hoogtepunten van een prima album.

Genoeg goede nummer! Volgens mij liggen Flea en Navarro elkaar goed, dat hoor je vaak niet en dat is eigenlijk de bedoeling. Spel in Aeroplane, Tearjerker en Transcending vind ik echt buitengewoon plezierig klinken. Zang van Kiedis moet ik soms even doorheen, maar ik vind het meestal leuk (uit de laatstgenoemde): "You are my God, you are my Dog." Ik snap de lage beoordeling dan ook niet helemaal, maar wel een beetje.

Gelukkig is dit geen Blood Sugar sex magic deel 2 geworden. Wat zonder Frusciante niet helemaal had gegaan maar de verleiding was misschien groot na het enorme succes daarvan.
One hot minute is heel anders, een heel ander geluid en een hele andere sfeer. De invloed die Navarro gelijk kreeg is opvallend maar werkt wel. One hot minute is eigenlijk non commercieel, typisch en soms behoorlijk weirdo. Wat de plaat spanning en power geeft. Iets wat ik bij de band bij alles wat hierna kwam miste. Kortom, one hot minute is hun meest onderschatte plaat en hun laatste waar commerciele successen niet de grootste drijfveer was.

Ondergewaardeerd en misschien in het geheel iets lastiger voor de doorsnee luisteraar na BSSM. Maar toch gewoon weer erg goed. Favo: Walkabout. Lekker, die non-stop background fuzz gitaarsolo.

Dit album na jaren weer eens in het laatje gelegd en dit is echt hun meest onderschat album, geloof me nou.

Warped, Deep Kick en One Big Mob zijn mijn favorieten, die swingen als de oude Peppers. Alles wat hierna komt, is pulp maar hier waren ze creatief en zochten ze meer hun muzikale grenzen op.

En Tearjerker, man. Mooi. ?

Dave Navarro vind ik een mooie eigen sound hebben. Eigenlijk vind ik hem beter dan Frusciante. Liefhebbers van dit album raad ik het werk van Jane's Addiction aan.

Eens! wellicht omdat het de opvolger van het BSSM was, omdat Frusciante er niet meer was of omdat het zo lang duurde na BSSM; maar ik herinner het me dat dit album als een teleurstelling werd ervaren. Terwijl het wel degelijk een prima album is. Mijn uitschieters zijn Walkabout, Deep Kick, Warped. Het is anders dan hun voorgangers, maar zoals Deren Bliksem al zegt; ze zochten hun muzikale grenzen op. Hierna hebben ze volgens mij alleen maar hun muzikale midden opgezocht...

Voor het eerst in jaren weer eens in z'n geheel beluisterd. Dit was vroegâh een van mijn eerste favorieten die ik op eigen initiatief had uitgezocht. Dit album heeft de tand des tijds een stuk beter doorstaan dan sommige andere andere dingen die ik luisterde...ahum, al is dit ook m'n smaak niet meer. Toch nog een stuk beter dan wat de Peppers de afgelopen 15 jaar hebben uitgepompt.

Inkmaster Navarro past zich gemakkelijk aan de ontoezeggelijke Peppers style. En hoewel het muzikaal een prima rock album is wordt het nergens zo spannend als op de voorganger. Geen enkele single chart in Nederland wat bij een band als de RHCP nogal meespeelt voor de bekendheid van een album. De albumhoes en 2 mislukte compilatie albums (commercieel gezien) voorafgaand aan deze worp werkt natuurlijk ook niet mee. Nu heb je liefhebbers in alle soorten en maten maar bij mij zijn de up-tempo songs favoriet. Vooral de I'm With You fans hebben hier behalve My Friends en (het matig gezongen) Tearjerker weinig te zoeken. Hou je wel van een "ruw" randje her en der dan is het een fijn ongecomliceerd plaatje.

Destijds de cd op de dag van de release gekocht. Toen vond ik het al een wat mindere plaat.

Warped beviel me wel, maar wel destijds een verrassende single, want totaal niet toegankelijk.

My friends, coffeeshop, walkabout, tearjerker en aeroplane kunnen er nog mee door maar halen allen het niveau van de voorganger nooit.

Ook krijg Flea wat meer vocale vrijheid. In Pea mag hij zelfs soloren. Grappig nummer hoor, maar de man kan echt niet zingen. Laat hem maar lekker bassen, daar is ie veel beter in.

De toevoeging van Navarro vond ik nog niet zo'n hele gekke, ergens had ik wel willen zien waar dat heen had kunnen gaan, maar deze plaat is een valse start.

Ik twijfelde om dit album op vinyl aan te schaffen, maar ik hou t bij de cd versie, die nu weer voor een jaar of 20 de kast in gaat om stof te happen.

Ondergewaardeerd album. Geluid is in lijn met de voorganger. Minder sterk, maar absoluut heel lekker.

Het laatste echt goede album van de peppers. Een stuk beter dan alles wat ze hierna gedaan hebben.

In 1995 kreeg ik deze cd mee in een hoes van Lenny Kravitz. Eerste drie keer dat ik het draaide echt gedacht dat het Lenny was, maar met de nodige twijfel. Mijn verbazing was misschien nog wel groter toen ik er achterkwam dat het The Peppers waren, maar toen was ik al verkocht. Heerlijk album. Voor mij veruit hun beste, al ken ik ze niet allemaal.

In mijn ogen nog steeds de beste van de heren. Dat is mede vanwege de inbreng van gitarist Dave Navarro, in de periode daarvoor (en erna) snarenplukker bij Jane's Addiction.
Zijn spel kan mij erg bekoren en in mijn ogen een gemiste kans dat het voor Navarro alweer over en uit was na One Hot Minute.
Een groot liefhebber van de Peppers is alleen niet aan mij verloren gegaan, van de zang van Kiedis - hoewel een eigen geluid - ben ik nooit fan geweest. En de platen maken allemaal op zijn minst een erg wisselvallige indruk.
Toegegeven; Blood Sugar Sex Magik bevat ook wel degelijk een aantal aardige tracks maar ook toen hadden de heren al de neiging om de maximale lengte van een cd te benutten.
One Hot Minute duurt voor mij ook te lang voor het muzikaal gebodene, de plaat is alleen wel gevarieerd, afwisselend en het is ook grofweg de laatste worp waarbij de heren hun muzikale grenzen aan het aftasten waren.
Warped, Aeroplane, en My Friends blijven kleine oorwurmpjes zonder uit te groeien tot parels.
Toegegeven; ik ben niet meegegroeid met de muzikale ontwikkeling van de band, als puber vond ik de Peppers ronduit 'cool', hierna verflauwde mijn aandacht voor de heren flink.
Mother's Milk, BSSM en One Hot Minute zijn de enige platen waar ik nog enthousiast voor kan worden, hierna was de koek op.

Dave Navarro drukt zijn stempel op dit album dat somberder en minder funky klinkt. Zoals ik eerder zei zeker geen slecht album maar zeker niet het beste Peppers-album, daarvoor is het songmateriaal wat wisselvallig (met name de tweede helft van dit album).
Opvolger Californication is voor mij het ultieme en meest veelzijdige RHCP-album, By the Way is ook nog prima, nadien hebben ze dit peil (en ook die van de albums voor One Hot Minute nooit meer kunnen behalen.

Toch nog een halfje erbij. Lekker album.