Marillion - Clutching at Straws (1987)

Incommunicado vond ik indertijd een leuke hitsingle. Nu doet ie me heel wat minder.
De hele cd vind ik op zich ook best aardig, maar zeker niet meer dan dat.
Nu ik zo naar mijn eigen beoordelingen kijk van de albums die ik ken merk ik dat ik de periode met Steve Hogarth eigenlijk beter vind dan met Fish.

....Ik heb mezelf er ook op betrapt dat ik de Hogarth periode beter begin te vinden.....Misschien kunnen we de eeuwig durende fish/hogarth discussie weer nieuw leven in blazen

Tja de Hogarth-periode duurt ook wel een stuk langer natuurlijk. Van de albums met Fish vind ik er geeneen echt slecht, en het merendeel is heel goed. Van Hogarth vind ik een aantal geweldig (Brave, Afraid of Sunlight, Marbles) maar een aantal echt veel minder (This Strange Engine, Radiation).

Tja, wat kan je ervan zeggen. Ik kan niet kiezen iig

Ik wil ook niet kiezen en vind dat beide periodes zowel hun goede als matige albums heeft opgeleverd. Dit album is met de jaren alleen maar in mijn achting gestegen en uiteindelijk vind ik het nu het beste Marillion met Fish-album. Alleen al de manier hoe de eerste 3 stukken in elkaar overlopen is werkelijk briljant.

Even uit nieuwsgierigheid hoor, maar waarom stem je amperop dit soort albums ChrisX, want aan je posts kan ik toch zien dat je de albums goed kent.

Vraag me gewoon af wat voor redenen daarvoor zijn, misschien dat je niet kan bepalen hoeveel sterren

Clutching At Straws was de zwanezang van Fish, en in het nummer "Just For The Record" zingt hij "just for the record, I can stop any day"... sommigen zagen hier de boodschap in dat hij de band zou verlaten..

Van de Fish-periode vind ik dit de beste Marillion plaat, en het is tevens een van mijn all time favourite albums!

De plaat baadt in een nogal donkere, wanhopige sfeer, en dat vind ik er net zo goed aan denk ik..

Over het veelvuldig verblijf in hotels, hotel bars, de verveling die toeslaat, de zaken die door het hoofd gaan, drinking problems...

Het openingsnummer Hotel Hobbies vind ik al meteen een prachtsong, naadloos overgaand in het al even prachtige Warm Wet Circles.

"at that time of the night, your senses tangled in some new perfume, criticism triggers of a loaded room... " ... At That Time of the Night (the Short Straw)... sterke tekst... maar goed; de teksten zijn op de hele plaat heel sterk (en donker)..

Met Going Under wordt het al niet vrolijker op. "is it alright to talk to myself, even when there's nobody else .. ' .. Kippenvelliedje...

Eén van mijn absolute favorieten op dit album is zondermeer Just For The Record, zowel tekstueel als muziektechnisch zit dit nummer goed in mekaar... let op het knappe toetsenwerk!!!

Nog meer prachtige muziek met White Russian.. "where do we go from here... they're boarding up the synagogues .. uzi's on a street corner.." Knap hoe dit nummer is opgebouwd... nog een absolute topper op dit album, maar eigenlijk kan ik van deze plaat sowieso al geen slecht nummer opnoemen!

Dat Incommunicado schitterend is, moet niet meer gezegd zeker? Waaauw!

De Torch Song klinkt precies zo...

dan krijgen we Slainte Mhath, nog zo'n prachtsong...

De finale van het album is ook indrukwekkend: Sugar Mice en The Last Straw: Happy Ending

Ik hou ook erg van "Fugazi", "Misplaced Childhood" en "Script From A Jester's Tear", toch vind ik deze "Clutching At Straws" het beste Marillion album van het Fish-era..

Van de latere periode vind ik eigenlijk hun recentste album ("Marbles") hun beste werkstuk....

Maar "overall" is en blijft vooralsnog "Clutching At Straws" onovertroffen voor mij....

Alles op het album klopt.. de zang.. de teksten.. de sfeer die gevoceerd wordt;. het muzikale vernuft... gewoon een perfecte plaat.. en de CD staat hier dan ook regelmatig op... kan daar maar niet genoeg van krijgen..

5/5

Incommunicado is een draak van een nummer vergeleken met de andere Fish area songs. Echt een minpunt op deze plaat. Voor de rest wel erg OK. Voor mij staat Misplaced Childhood nog steeds bovenaan de Marillion lijst en na Clutching trok ik Marillion niet meer, kon niet de moed opbrengen om naar een nieuwe zanger te luisteren. Mijn mening is dat als een zanger vertrekt, moet de band opdoemen of een nieuwe naam nemen.

Pink Floyd (Roger Waters met zijn rare herkenbare vreemde stem)
INXS
Marillion
Queen
Genesis
AC/DC

Ik ken geen band die er op vooruit is gegaan nadat de leadzanger is vertrokken. De sound is dan kassiewijlen.
Dat even ter zijde.

Momentje, Berndy: aangaande Pink Floyd klopt je theorie al sowieso niet, aangezien van in het begin zowel Waters als Gilmour voor de vocalen zorgden. Correctie: in het allerbegin was het Syd Barret!
En aangaande Marillion: in het begin was het ook voor mij wennen aan Hogarth's stem, maar ik kan de Marillion met H ook smaken, als is het een "andere" Marillion..

Genesis: de eerste platen met Collins on vocals waren ook nog goed...

Aangaande Queen geef ik je gelijk.... Maar Jon Stevens vond ik zeker niet moeten onderdoen voor Michael Hutchence bij INXS.

maar goed, terug terzake: ik vind INCOMMUNICADO net heel erg sterk. En de hele plaat, zoals ik hierboven schreef...

Ook een van mijn favoriete albums, Helemaal geweldig!

En dan wil ik er nog ff op corrigeren dat Waters in de beginjaren t/m Dark Side niet eens zo gek veel zong maar het name dus David Gilmour en Rick Wright waren die het meest zongen. Kijk maar eens naar de Pompei video/dvd of uberhaupt naar nog oudere opnames van Floyd (die in erg goede kwaliteit circuleren), Wright zong best veel.

Een van Marillions beste albums, met in elk geval een straatlengte voorsprong op de overschatte voorganger, Misplaced childhood. Deze plaat biedt het beste van twee werelden: concept en songoriëntatie. De openingstrits (Hotel hobbies - Warm wet circles - That time of the night) heeft me al vanaf de allereerste luisterbeurt bij de keel gegrepen. Verder een mix tussen opzwepende pop (Incommunicado, Slainte mhath) en duisternis (White Russian), met een fantastische finale (The last straw). Enige nummers die me wat minder doen zijn Sugar mice en vooral Torch song. Over-all 4½*

Rare definitie van pop heb jij dan. Zeker tot die tijd zat er weinig tot geen pop in het geluid van Marillion (ok, misschien Kayleigh dan) maar de echte popinvloeden kwamen pas bij de entree van Hogarth. Overigens, ik heb daar nooit problemen mee gehad met die popinvloeden. Afraid Of Sunlight en Marbles staan er vol mee en het zijn zo'n beetje mijn favo Marillion albums samen met deze overigens

Ik ben nou eenmaal raar.

Nou is 'pop' misschien een wat vreemd etiket bij Slainte mhath, ik zou daar ook kunnen zeggen dat het een opvallend toegankelijk nummer is (zeer pakkend intro), maar Incommunicado is toch wel echt het commerciële (pop?) nummer van de schijf...

Persoonlijk vind ik dit verreweg het beste album van Marillion . De albums daarvoor, ja dus ook Misplaced Childhood , hadden het eigenlijk net niet . Clutching at Straws vind ik echter briljant. Na dit album verliet Fish de band. Jongens, jongens, waarom zijn jullie toen niet gestopt . Alles wat hierna kwam was vlees nog Fish (heb ik niet van mezelf hoor!) Dit album verdient 4*

Alleen om jouw te plezieren moesten ze stoppen....ik heb het idee dat er flink wat mensen plezier aan Marillion beleven.

Dat hoor je mij niet zeggen bonothecat! Alleen heeft Marillion zonder Fish voor mij afgedaan. Maar ieder z'n plezier hoor!

Voordat ik dit schreef heb ik nog even naar 'Clutchin at Straws' geluisterd om te kijken of ik mijn mening nu echt moest bijstellen. Maar nee, dat hoeft niet. Het gevoel wat ik altijd al bij dit album had, heb ik nog steeds: het is een muzikaal heel goed album wat in het verlengde ligt van 'Misplaced Childhood'. Maar de teksten zijn zo neerslachtig en cynisch, dat ik er niet vrolijk van wordt.

De cynische tekst van Erasmus, te vinden in het boekje, dekt de lading uitstekend.

Er staan hele mooie nummers op, waarvan 'Suger Mice' mijn favoriet is.
Maar toch .... blijft de produktie wat donker en blijf ik bij 3.5 ster.

Ik ben helemaal geen Hogarth fan, maar 'Brave', 'Seasons end' en 'Marbles' zijn toch best wel goede albums.

"Seasons end" en "Holidays in Eden" liggen nog ergens bij mij op de plank. Dus Flipper, ik ga een nieuwe poging wagen.

Tja en wat Clutching at Straws betreft: ik ben ook erg zwaar op de hand en vaak depressief. Vandaar dat dit album mij zo aanspreekt

Afijn, ik had hierboven ook al geschreven waarom dit zo'n briljant album is. Op punten scoren de Fish-platen bij mij ook beter dan de Hogarth-platen, maar de Hogarth-discografie is inmiddels een stuk omvangrijker en ik vind dat platen als Brave en Marbles dit niveau toch wel evenaren, terwijl Seasons end en Afraid of sunlight er niet ver onder zitten...

Samen met Fugazi is dit de beste plaat uit de Fish-periode.

Het laatste album met Fish, jammergenoeg het laatste... Maar al bij al wel een waardig afscheid van Fish. Wel een erg persoonlijk concept voor Fish, maar dat is natuurlijk zo met elk Marillion-met-Fish album het geval. Een sterk album over de gehele lijn met als uitschieters White Russian & The Last Straw. een 4,5

Misschien wel hun beste album echt geweldig. Ga mijn stem verhogen. Al dat extra is overbodig naar mijn mening.

Uit alles wat Marillion heeft voortgebracht staat "Clutching at Straws" bij mij op nr. 1.

Een album dat ik keer op keer in een adem uitluister zonder te "skippen"

Geweldig.

beste album . (punt)

Dit is werkelijk een briljant album!

De teksten passen heerlijk op de muziek, de songs vormen een heerlijk duister geheel doordrenkt met zelfbeklag, wanhoop en de fles als uitweg.

De openings nummers grijpen dermate aan dat ik de plaat helemaal moet luisteren. Alleen incommunicado valt een beetje uite de toon wat mij betreft.

Favoriet: White Russian

Wellicht de beste Marillion track.

>You can shut your eyes, you can hide away,
>It's gonna come back another day
>
>Racing the clouds home
>
>But where do we go from here

En dan nog het prachtige (Hilton, Vienna) in de lyrics. Zelfs als het niet daar geschreven is, is het pure literatuur

Bovendien is het prachtig thematisch uitgewerkt met hoes en Erasmus' Lof der zotheid.

Het beste werk van Marillion. Vooral het eerste drieluik van deze CD grijpt mij ieder keer weer bij de kladden, terwijl mijn "symfo-periode" al jaren achter mij ligt.

Heel veel emotie, heel veel urgentie.

Komt misschien ook omdat dit de minst symfonische Marillion (met Fish) plaat is

Nou, de eerste drie nummers zijn toch aardig symfonisch. Het is alleen wat minder bombastisch dan veel symfo (geen moddervette kermis-synths), mischien is het hem dat.

natuurlijk is het nog wel behoorlijk symfonisch maar daardoor nog steeds de minst symfonische met ons aller vrind Fish, toch

klinkt vooralsnog erg lekker. 4.0