Marillion - Clutching at Straws (1987)

Clutching At Straws was de zwanezang van Fish, en in het nummer "Just For The Record" zingt hij "just for the record, I can stop any day"... sommigen zagen hier de boodschap in dat hij de band zou verlaten..

Van de Fish-periode vind ik dit de beste Marillion plaat, en het is tevens een van mijn all time favourite albums!

De plaat baadt in een nogal donkere, wanhopige sfeer, en dat vind ik er net zo goed aan denk ik..

Over het veelvuldig verblijf in hotels, hotel bars, de verveling die toeslaat, de zaken die door het hoofd gaan, drinking problems...

Het openingsnummer Hotel Hobbies vind ik al meteen een prachtsong, naadloos overgaand in het al even prachtige Warm Wet Circles.

"at that time of the night, your senses tangled in some new perfume, criticism triggers of a loaded room... " ... At That Time of the Night (the Short Straw)... sterke tekst... maar goed; de teksten zijn op de hele plaat heel sterk (en donker)..

Met Going Under wordt het al niet vrolijker op. "is it alright to talk to myself, even when there's nobody else .. ' .. Kippenvelliedje...

Eén van mijn absolute favorieten op dit album is zondermeer Just For The Record, zowel tekstueel als muziektechnisch zit dit nummer goed in mekaar... let op het knappe toetsenwerk!!!

Nog meer prachtige muziek met White Russian.. "where do we go from here... they're boarding up the synagogues .. uzi's on a street corner.." Knap hoe dit nummer is opgebouwd... nog een absolute topper op dit album, maar eigenlijk kan ik van deze plaat sowieso al geen slecht nummer opnoemen!

Dat Incommunicado schitterend is, moet niet meer gezegd zeker? Waaauw!

De Torch Song klinkt precies zo...

dan krijgen we Slainte Mhath, nog zo'n prachtsong...

De finale van het album is ook indrukwekkend: Sugar Mice en The Last Straw: Happy Ending

Ik hou ook erg van "Fugazi", "Misplaced Childhood" en "Script From A Jester's Tear", toch vind ik deze "Clutching At Straws" het beste Marillion album van het Fish-era..

Van de latere periode vind ik eigenlijk hun recentste album ("Marbles") hun beste werkstuk....

Maar "overall" is en blijft vooralsnog "Clutching At Straws" onovertroffen voor mij....

Alles op het album klopt.. de zang.. de teksten.. de sfeer die gevoceerd wordt;. het muzikale vernuft... gewoon een perfecte plaat.. en de CD staat hier dan ook regelmatig op... kan daar maar niet genoeg van krijgen..

5/5

Het lijkt erop dat veel mensen deze van Marillion de beste vinden. Terwijl bij uitkomst de pers gematigd positief was, met name wat betreft de transparantie (vlakheid) van de teksten. Overigens was dit een van de redenen om de samenwerking tussen Fish en de band wederzijds op te heffen. En ook was er kritiek op het ontbreken van de spanning, de druk die duidelijk voelbaar is in de muziek van de eerste drie platen. Weer een bewijs dat de critici niet altijd gelijk krijgen.
Voor mijzelf vind ik Fugazi het absloute topstuk, vrijwel direkt gevolgd door Script For A Jester's Tear. De complexere muziek en de introverte teksten vol beeldspraak, zwarte romantiek en wanhoop in combinatie met de broeierige productie dragen hieraan bij.
Deze vind ik minder beknellend klinken en de muziek is stukken overzichtelijker evenals de teksten. Dat geeft deze plaat een totaal ander karakter waardoor hij veel makkelijker te verteren is. De band lijkt zijn draai te hebben gevonden en laat meer een eigen groepsgeluid horen, waar Script en Fugazi duidelijker invloeden van Van Der Graaf Generator en Genesis laten horen. Dit geluid is open, licht symfonisch en compact, geolied, tikkie glad en radiogevoelig.
Jammer dat zanger en band later uit elkaar gingen. Ze hadden het samen in artistiek en commercieel opzicht nog ver kunnen brengen.

Toen ik een paar jaar geleden de Fish-albums van Marillion ontdekte, kwam ik om de een of andere onnaspeurbare reden tot de conclusie dat Clutching at straws niet het niveau van de eerste drie platen haalde. Toch raar, dacht ik een paar weken terug, waarom zou déze nou opeens zoveel minder zijn?
        Inmiddels heb ik hem opnieuw opgediept, en zoals gezegd kan ik nu eigenlijk niet meer begrijpen hoe ik indertijd tot die conclusie ben gekomen. Het is eigenlijk van a tot z een absoluut superbe plaat, aan de ene kant zeer afwisselend, aan de andere kant met genoeg tekstuele, emotionele en muzikale echo's om er een mooi samenhangend geheel van te maken.
        Een indrukwekkende plaat, maar tegelijkertijd moeilijk om er over te schrijven: óf ik hou het bij een korte (en zeer positieve) waardering, óf ik voel me verplicht om er meerdere kantjes over te schrijven om alle nuances te belichten, want zoals gebruikelijk boort Fish weer een heleboel schrijnends aan (en gebruikt daarbij en passant ook weer een enorm vocabulaire, ook altijd leuk). Muzikaal zo mooi en afwisselend dat je deze plaat vaak kunt draaien, emotioneel zo beladen dat ik echt de momenten moet kiezen om op de onderstroom in te gaan.
        Wederom valt me op wat een enorm verschillende stemmen Fish en zijn opvolger hebben. Kunnen Marillion-kenners mij vertellen of ze bij de audities voor een nieuwe zanger opzettelijk een totaal andere stem zochten, of was Steve Hogarth gewoon de beste kandidaat om de lege plek op te vullen?

Balanceerde Fish voorheen al behoorlijk op de spreekwoordelijke `borderline` hier springt hij er behoorlijk overheen, Uzis on a street corner.
Nee de vorige albums waren al niet vrolijk en Misplaced Childhood klinkt dan wel lekker maar is toch ook erg duister (Bitter suite, Blind Curve en, en).
Na het succes van Misplaced Childhood was het eigenlijk een mooi moment om met een " echt progrock album vol zwierige melodieën en teksten over ridders , draken en vervlogen tijden te komen.
Maar niet bij Fish dus, het werd alleen maar donkerder en ook met minder versiering, de band zet hier alles in het teken van de teksten, maar wat een intense muziek levert dit op.
Tja dat Fish het hierna wel gehad had is bij het terugluisteren eigenlijk niet zo'n verrassing.
Clutching at Straws valt voor mij in de categorie uneasy listening maar wat toch weer een geweldige aantrekkingskracht heeft, zeg maar Unknown Pleasures, Songs of love and hate en Over.

Well the thoughest thing that I ever did was talk to the kids on the phone When I heard them asking questions that I knew that you were all alone
Can't you understand that the government left me out of work I just couldn't stand the looks on their faces saying what a jerk
So if you want my address it's number one at the end of the bar .
Tja Derek de Engelse hebben hier een mooi woord voor, devastating.

Nog steeds mijn onbetwiste favoriet met Fish op zang. In de tussentijd heb ik bij 'mindere god' Incommunicado helemaal door hoe fantastisch de tekst is en de hilarische videoclip maakt het nog een stapje beter. Fish zat er helemaal doorheen op dit moment, maar schreef een paar van de beste teksten tot dan toe (White Russian, Sugar Mice, The Last Straw) en heeft een paar van zijn beste zanglijnen. Die uithaal in Slainte Mhath is voor mijn gevoel een van de meest krachtige tonen die hij ooit uit zijn keel heeft geperst. Ook Rothery heeft een paar van de beste solo's uit zijn carriere die bij vlagen qua intensiteit en techniek meer naar heavy metal neigen.

Waar ik het concept op Misplaced Childhood altijd wat vaag heb gevonden, voel ik hier veel beter de aftakeling en onvrede van de hoofdpersoon. Een voorbeeld van een van de meest tragische zinnen:

So if you want my address it's number one at the end of the bar
Where I sit with the broken angels clutching at straws and nursing our scars

Of wat te denken van:

And if you ever come across us don't give us your sympathy
You can buy us a drink and just shake our hands
And you'll recognise by the reflection in our eyes
That deep down inside we're all one and the same

We're clutching at straws
We're still drowning
Clutching at straws

De eerste twee albums zitten muzikaal wat spannender in elkaar in het opzicht dat ze vooral lekker voortborduren op de vroege Genesis-stijl, maar Marillion heeft toch net altijd wat meer mijn voorkeur gehad. Helemaal op Misplaced Childhood en Clutching At Straws laat men zien hoe symfo/prog op intelligente wijze verwoven kan worden met toegankelijke composities en diepe teksten. Een mooie afsluiter van een helaas erg korte era.

Voorlopige tussenstand:
1. Clutching At Straws
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Market Square Heroes
5. Misplaced Childhood

Clutching At Straws.
Een kleurrijk persoon tussen figuren in zwartwit.
De demonen waartegen Jack Nicholson vecht in The Shining van Stephen King.
In zijn rol als Jack Torrance waarbij zijn alcoholisme wordt weergegeven als vriendelijke geesten.
Geniaal vertaald op het witte scherm, waarbij ik mij afvraag in hoe verre er hier sprake is van Methodacting.
Zijn er raakvlakken met Fish; is hij de hoofdpersoon die symbolisch op de albumhoes zijn narrenpak heeft uitgetrokken.
Moe van de rol van frontman; een duidelijke link naar het alleen verder willen gaan.
Iets minder grootschalig, iets minder op de voorgrond.
Als zanger staat hij los van de overige bandleden, die zijn gevoelens muzikaal omlijsten.
Zij een eenheid; hij er min of meer los van.
Ik heb het idee dat de muzikanten hun voldoening halen uit het samenspel, en Fish dreigt weg te zakken in de teloorgang van de roem, vluchtend in eenzaamheid en drank.
Kijk wat er bij andere iconen uit de jaren 80 is gebeurd; Freddie Mercury, Prince, Michael Hutchence, Michael Jackson en George Michael.
Allemaal zochten ze min of meer troost in middelen die uiteindelijk hun ondergang betekenden.
Seks, drugs en rock & roll.
Clutching At Straws is het verslag van eindeloos touren; de minibar in het hotel, elke avond een andere stad.
De onmogelijkheid om een goede familieband op te bouwen.
Misplaced Childhood was een terugkijk op een niet helemaal geslaagde jeugd, met de hang naar roem en erkenning; gevormd in volwassenheid.
Clutching At Straws is de zware overgang, met alle beproevingen en gevaren.
Fish klinkt hier maniakaler, het lieve en zachte geluid is bijna helemaal verdwenen.
Incommunicado leek in eerste instantie er niet tussen te passen, ook de keuze van eerste single leek een onlogische.
Achteraf gezien is juist dit nummer de uitbarsting; de overgave naar het kwade.
Het moment dat Anakin Skywalker in de vorm van Darth Vader valt voor The Dark Side.
Iets wat Fish waarschijnlijk bespaard is gebleven door solo te gaan.
Maar waarschijnlijk zoek ik er iets groots achter, en is dit gewoon een geslaagde opvolger van Misplaced Childhood, en is het gewoon een mooie interactie geweest, zonder de door mij alle aangehaalde dramatiek.
Fish en Marillion hielden zich ook zonder elkaar prima staande.
Voor mij persoonlijk wel minder dan Misplaced Childhood.

Ik lees veel dat het kwartje pas later valt. Misschien moet dat hier ook nog gebeuren. Hoewel Clutching At Straws een mooi album is, heb ik nou niet het gevoel een klassieker in handen te hebben. De voorgaande albums doen me dan toch beduidend meer. Toch is de receptuur niet veel anders eigenlijk. Het is heel smakelijke eighties prog. Ik geniet nog steeds van de keyboardpartijen, het soleerwerk en de geweldige stem van Fish. Er is in elk geval niks mis mee. Geen gebrek aan energie of vakmansschap. Na dit album wordt het natuurlijk ook wel interessant, omdat ik geen idee heb wat de band voor koers zal varen. Uiteindelijk zal ik deze plaat in de toekomst vaker draaien. Ik hoop dat het kwartje ooit nog zal vallen, maar songs als Incommunicado doen het sowieso wel erg goed.

Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Clutching At Straws
5. Market Square Heroes

Het laatste album van de klassieke Marillion bezetting was "CLUTCHING AT STRAWS". Sinds "FUGAZI" in 1984 bestond de Engelse progressieve rock band uit gitarist Steve Rothery, bassist Pete Trewavas, toetsenist Mark Kelly, drummer Ian Mosley en zanger Fish. Deze laatste vertrok na dit album en werd vervangen door Steve Hogarth, en met hem en de eerst genoemde vier bandleden is dit nog steeds de bezetting van Marillion.

Met "SCRIPT FOR A JESTER'S TEAR" brak de band in 1983 door bij een select, maar wel hondstrouw publiek. Door de die-hard fans werden teksten ontleed en volgden ze de band waar die ook maar naar toe ging. Het grote publiek werd bereikt met het derde album, het in Berlijn opgenomen "MISPLACED CHILDHOOD", waarvan in Nederland de single "KAYLEIGH" de eerste Top 40 hit werd. De onderlinge spanningen groeiden naarmate de band succesvoller werd. Er kwam meer druk op de heren om te presenteren en naar verluidt had dit een negatief effect op de gezondheid van de Schotse frontman. Onder die druk lukte het de groep toch om met een briljante opvolger op de proppen te komen. Misschien zagen ze het einde van deze bezetting aan komen, want de titel vertaal ik als het, ondanks alle verwachtingen, toch proberen vast te houden aan het bekende. Aan strohalmen vastklampen, "CLUTCHING AT STRAWS", en dat is absoluut gelukt...en gelukkig maar. Het album verscheen op 22 juni 1987 en werd geproduceerd door Chris Kimsey, bekend van zijn werk met de Rolling Stones. De cd-versie verschilt van de vinylversie en ik ga hier uit van die eerste.

Elf tracks en ruim 52 minuten muziek gestoken in een hoes van Mark Wilkinson, de Engelse illustrator. En die hoes is iconisch…en prachtig. Dat is het album ook en dat begint al met de opener “HOTEL HOBBIES”, een rustig intro, het bekende gitaargeluid van Rothery en de opbouw naar de eerste meer weergaloze gitaarsolo’s van diezelfde Rothery, die na anderhalve minuut begint. Het nummer is pakkend, heeft een heerlijk tempo en zet de toon voor de rest van het album. “WARM WET CIRCLES” is een nummer dat een hit had kunnen worden, toegankelijk, heerlijk gitaarwerk en een mooie melodielijn. Fish zingt zoals alleen hij dat kan, bijtend, lief, hard, zacht, wat een topper. “THAT TIME OF THE NIGHT (the short straw)” is het op één na langste nummer van “CLUTCHING AT STAWS”. Een rustig intro, pompende bas, weer dat fenomenale gitaarspel en een melodielijn die ergens naar toe werkt. Marillion zoals je het mag verwachten. Als die melodie verandert, het tempo iets anders wordt krijg je een geweldig nummer voorgeschoteld. De tempowisselingen zijn prachtig en de titel van het album komt meerdere malen voorbij, al is het wel iets anders, “Clutching The Short Straw”. Ook de titel van het tweede nummer, “WARM WET CIRCLES” komt terug in dit nummer. Zangeres Tessa Niles, die met talloze artiesten gewerkt heeft, heeft een prachtig aandeel in dit geweldige nummer.
“GOING UNDER” is kort, blijft rustig en ook hier is de stem van Fish leidend. “JUST FOR THE RERORD” vind ik een geweldig nummer. Pakkend ritme, geweldige toetsensolo en een heerlijke melodie. Het langste nummer van het album is “WHITE RUSSIAN” en ook in dit nummer is het bijtende karakter aanwezig. Er moet, voor mijn gevoel, veel gif en ontevredenheid verwerkt worden op het album en dat gebeurt op een prachtige, intense wijze. Dit nummer kent tempowisselingen, een emotionele en overstuurde gitaarsolo en het drum en baswerk van respectievelijk Mosley en Trewavas geeft het nummer de juiste basis mee.

“INCOMMUNICADO” was een Top 40 hit in 1987, zij het een kleine. Pakkende rocker, stevig gitaarwerk, mooi toetsenspel en een heerlijke melodie. Het van Marillion bekende gitaarspel opent “TORCH SONG”. Rothery vond zijn stijl, wat mij betreft, pas echt op het voorgaande album, “MISPLACED CHILDHOOD” en heeft zich die helemaal eigen gemaakt. Het is op alle albums sindsdien van Marillion te vinden en geeft de nummers een herkenbaarheid. “TORCH SONG” is een rustiger nummer, komt nooit echt helemaal los en is daarom, wat mij betreft, één van de mindere tracks van dit schijfje. Het is wel de inleiding tot één van de toppers van het “CLUTCHING AT STRAWS”, het geweldige “SLAINTE MHATH”, oftewel “goede gezondheid” in Schots-Gaelisch. Heerlijke intro, een fantastische melodielijn, gitaarspel van wereldklasse en Fish in absolute topvorm. Hierna volgt het absolute hoogtepunt en één van de vele klassiekers in het oeuvre van Marillion, “SUGAR MICE”. Alleen het intro is al goud waard, gitaar en zang in een hoofdrol en de vaak terugkomende zin “Blame It On Me, You Can Blame It On Me” is pijnlijk, als je bedenkt hoe het hierna vergaan is met Marillion en Fish. De gitaarsolo van Rothery behoort bij de mooiste en meest emotionele die hij gespeeld heeft, kippenvel! De opbouw van rustig naar een steviger deel en dan weer terug naar het geluid van het begin van het nummer, maakt het geheel af. Slotakkoord is “THE LAST STRAW/HAPPY ENDING”. Pakkend tempo, albumtitel die vaak terug komt en de tempowisselingen zijn ook weer goed geplaatst.

Voor mij staat dit album op hetzelfde niveau als zijn voorganger, al is het wel een ander album. Er zit veel meer agressie in de nummers, maar ook meer somberheid. Het afscheid van de leadzanger zou niet lang op zich laten wachten en na een optreden in juli 1988 verliet hij definitief Marillion. Het live-album “THE THIEVING MAGPIE (la gazza ladra)”, dat eind 1988 uitkwam, is een prachtig document met een band in topvorm en is derhalve een mooi afscheid van de man die de band mede zijn gezicht en stem gaf. Steve Hogarth volgde hem op en Fish ging solo. Beiden met enkele fantastische albums, vele live optredens en een ongelofelijk trouw publiek. Zoals het toen, in de jaren tachtig, was zal het nooit meer worden en daar moet je je ook niet aan vasthouden, dat is als het ware “CLUTCHING AT STRAWS”!

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Dat Marillion is wel populair hier zeg. Nog maar eens een album van hun en weer eentje die ik niet ken.
Bij Marillion zijn ze duidelijk niet van de makkelijk behapbare platen en ook dit Clutching at Straws is weer een heel zit. Dat er altijd een duidelijk idee en opbouw in zit moge duidelijk zijn. Heb wel het idee dat dit album wat meer melancholisch is dan het werk dat ik eerder van hun hoorde in deze lijst.

Terwijl de gemiddelde mening hier neigt naar Clutching at Straws boven Misplaced Childhood, ervaar ik het anders. Clutching is een uitstekende plaat, maar mist voor mij de bezieling die ik voelde bij Childhood. Daarnaast hinkt het album op twee gedachten. De start met Hotel Hobbies, Warm Wet Circles, en At that Time of the Night is weergaloos. Marillion pakt de draad op van Misplaced in een concept album set van in muziek en thema aan elkaar verbonden nummers die ook in elkaar overlopen.

Dan wordt de flow doorbroken. We gaan over in ‘normale’ losstaande songs. ‘Going Under’ en ‘Just for the Record’ zijn heerlijke nummers, maar helemaal op zichzelf staand en in sfeer voor mij los van het openingstrio. Zo blijft het dan wat heen en weer gaan. Waarbij ik Torch Song, Sugar Mice, en The Last Straw ervaar als passend in hetzelfde concept als het opening trio, maar een Incommunicado of White Russian net zo goed op een ander album hadden kunnen staan.
Hoe dan ook, Marillion raakt me kwijt gedurende dit album, alhoewel het nergens echt ondermaats is.
Na de laatste tonen van Kant B zet ik snel weer Misplaced Childhood op.

Jammer dat de ziel van Marillion, Fish, de band hierna verliet. Wat mij betreft is de intensiteit hierna nooit meer door de band gehaald.