Marillion - Clutching at Straws (1987)

Het vierde album van Marillion waar ik aan ben begonnen, maar ik ben er nog niet helemaal uit hoor. Lees overal dat dit album gezien wordt als het beste dat samen met Fish voort is gebracht, maar ik ben blij dat ik niet met dit album ben begonnen, want ik vrees dat ik dan niet aan de rest was begonnen.

Na een paar serieuze luisterbeurten begrijp ik nog niet helemaal waarom dit album favoriet is. Ja, de drie openingsnummers hebben me al een tijdje terug weten te overtuigen, die zijn absoluut briljant. Maar daarna vind ik het allemaal zo bijzonder nog niet, met een aardige opleving in Just For The Record. De rest blijft met moeite hangen, Incommunicado doet het nog wel aardig bij me.

Maar ik geef niet op, die hoge score moet toch ergens vandaan komen. Maar momenteel blijf ik Misplaced Childhood toch echt als hoogtepunt beschouwen, Clutching krijgt voorlopig nog een ietwat saai stempeltje. Zal vast nog wel veranderen, want ik ben absoluut fan van de band. Stemmen zal ik nog niet doen, want dat zou zonde zijn voor het prachtige stemgemiddelde hier.

Gezien de 'hoogtepunten' die je noemt ben je waarschijnlijk een liefhebber van de meer uptempo songs en die zijn wat minder vertegenwoordigd op dit album. Met name vanaf 'Torch Song' is het één en al berusting. Het zijn de rustige fragmenten die mij heel erg raken maar 'Misplaced Childhood' heeft wat dat betreft op het einde weer een opleving (halverwege Blind Curve) waarbij dit album meer en meer sluiert. Je geeft het een kans en dat is tof. Hopelijk zul je spoedig ook zo genieten van de teloorgang in ‘Going Under’.

Slainte Mhath is toch stevig genoeg? Was dit jaar nog opener op Fish' soloconcert (en helaas ook een typisch geval van: kom, we zetten de cd nog maar eens op). Verder vind ik The Last Straw zo mooi als het einde van een conceptalbum maar worden kan (hoewel... het was nog beter geweest als aan het einde niet ineens die zangeres erbij kwam).

Al met al een echtere en emotionelere conceptvertelling dan twintig jaar volgende neoproggeschiedenis bij elkaar.

En dat terwijl types als Nick Barett toch erg bevlogen over komen

Het enige leuke aan Nick Barrett vind ik dat hij altijd zo heerlijk gewoon gebleven is.

De Frans Bauer van de progrock?

Het lijkt erop dat veel mensen deze van Marillion de beste vinden. Terwijl bij uitkomst de pers gematigd positief was, met name wat betreft de transparantie (vlakheid) van de teksten. Overigens was dit een van de redenen om de samenwerking tussen Fish en de band wederzijds op te heffen. En ook was er kritiek op het ontbreken van de spanning, de druk die duidelijk voelbaar is in de muziek van de eerste drie platen. Weer een bewijs dat de critici niet altijd gelijk krijgen.
Voor mijzelf vind ik Fugazi het absloute topstuk, vrijwel direkt gevolgd door Script For A Jester's Tear. De complexere muziek en de introverte teksten vol beeldspraak, zwarte romantiek en wanhoop in combinatie met de broeierige productie dragen hieraan bij.
Deze vind ik minder beknellend klinken en de muziek is stukken overzichtelijker evenals de teksten. Dat geeft deze plaat een totaal ander karakter waardoor hij veel makkelijker te verteren is. De band lijkt zijn draai te hebben gevonden en laat meer een eigen groepsgeluid horen, waar Script en Fugazi duidelijker invloeden van Van Der Graaf Generator en Genesis laten horen. Dit geluid is open, licht symfonisch en compact, geolied, tikkie glad en radiogevoelig.
Jammer dat zanger en band later uit elkaar gingen. Ze hadden het samen in artistiek en commercieel opzicht nog ver kunnen brengen.

Onder de magistrale klanken van Warm Wet Circles zal ik nog een proberen een mening te geven over dit album. Ik betrap mezelf erop dat ik toch wel absurd vaak Clutching At Straws opzet de laatste tijd, vooral nog omdat ik die nog immer sublieme opening maar weer eens wil horen. Ongeëvenaard in mijn ogen, vooral de kippenvel overgang naar de tweede track. De manier waarop held Fish de woorden Through the tears of condensation that'll cry through the night tot ons brengt, het gevoel dat hij in die enkele woorden legt, mooier kan niet hoor...

Ook het vervolg is me inmiddels steeds meer aan gaan staan. Going Under zing ik al met m'n meest treurige gezicht mee, om vervolgens lekker agressief I can stop anyday! richting de buren te schreeuwen. As if.

Wat rest zijn zes retestrakke songs die een waardig afscheid zijn van Fish & Marillion op één plaat. Dat ik daar in m'n 25e levensjaar nog zo van moest balen zeg. Marillion zónder Fish ken ik niet, maar een evenaring van dit meesterstuk kan ik me niet voorstellen. Fish, meneer Dick, wat mag ik toch genieten van je allerminst voorspoedige leventje.

Schitterend is trouwens de DVD Live From Lorely, waar veel tracks van dit album worden gespeeld. En dat ene zinnetje uit WWC wordt schitterend in beeld gebracht, en blijkt dat Pete Trewavas deze zin ook kan waarderen. Prachtige beelden!

Vijf vette, schijnende sterren!

Als je dit al met 'Misplaced Childhood' moet vergelijken dan kun je in ieder geval zeggen dat 'Clutching at straws' naarmate het einde in zicht komt steeds beklemmender wordt. Waar 'Misplaced Childhood' op het einde toch een soort van hoop geeft, gaan bij 'Clutching at straws' alle rolluiken naar beneden. I am still drowning.

Na een keer draaien is ie niet zoveel aan echter na een paar keer intensief luisteren vind ik 'm prachtig. Ik denk niet dat ik 'm zoveel vaker zal luisteren, zo lang kan ik m'n aandacht er niet bij houden (minpuntje) maar toch vind ik het een mooi album. 4,0*

Deze plaat doet 't het beste op een grijze, bij voorkeur regenachtige, dag. Net genoeg licht om de teksten mee te kunnen lezen en achterover leunend genietend van de eerste zoete gitaartonen van Steve Rothery tot aan de laatste emotionele vocale uitspatting van Fish.

Prachtige plaat van Marillion. Voor mij samen met Misplaced Childhood hun beste. Favo track Sugar Mice.

Waar slaat de titel "sugar mice" eigenlijk op? Heeft dat in het Engels nog een dubbele betekenis?

Sugar Mice, oftewel onze muisjes (als in beschuit met..) in de regen zou zoiets betekenen als erg kwetsbaar zijn. In de regen smelt het laagje weg wat je voor jezelf hebt opgebouwd....totdat er niets meer over is.
Het nummer gaat over werkloosheid, de man zoekt z'n heil in de kroeg en zn rol als vader en de verantwoordelijkheden wil/kan hij niet meer nemen.
Favoriete zin vind ik wel deze ; "So if you want my address it's number one at the end of the bar
Where I sit with the broken angels clutching at straws and nursing our scars "...

Ok, bedankt voor de opheldering

Sugar Mice in the rain , wat een pracht nummer .

Ayreonfreak @ Ik hoor heel veel Seasons End in dit album, maar door het totaal ander geluid van Fish ten opzichte van Hogarth wordt je op het verkeerde been gezet.

Goed opgemerkt. Ik had bij het uitkomen van Seasons end ook zoiets maar dan andersom. Ik probeerde bij de zangpartijen van Hogarth me voor te stellen hoe Fish het zou hebben ingezongen. Ik kon hem bijna horen. Ik baalde namelijk vreselijk dat hij weg was bij Marillion.

En prachtige plaat van marillion.

Persoonlijk het beste album wat ze gemaakt hebben.

Favoriete nummers voor mij zijn Warm Wet Circles, That time of the night en Sugar Mice (in the rain)

van mij krijgt het 5 sterren

De platen die Fish met Marillion maakte zijn in mijn ogen stuk voor stuk meesterlijk. Op een zwak nummer zijn ze nauwelijks te betrappen en ik vind het nog steeds erg dat ze niet zijn door gegaan in deze bezetting. Neemt natuurlijk niet weg dat Marillion hierna ook nog wel platen hebben gemaakt die de moeite waard zijn maar nergens werd de sfeer met Fish benaderd

Deze plaat gaat nog verder stijgen in mijn top 10. Echt een juweeltje.

Favoriete nummers zijn White Russian, The Last Straw en Slainte Mhath. Hoewel ik Incommunicado live een heel aardig nummer vind is het wat mij betreft op de plaat wel een zwak nummer en het enige nummer dat ik nogal eens oversla als ik deze CD draai.

Wat een opener Hotel Hobbies

Jammer dat ie zo kort duurt.
Schitterende plaat

Helemaal mee eens !

prachtig album , hoogtepunt is nr 8 , 9 , en 10 achterelkaar draaien .
Ik heb de versie zonder die extra nummers , ben wel benieuwd naar die andere versie van Sugar Mice .

Je kan anders eerder benieuwd zijn naar al die andere nummers die nog niet eerder zijn uitgebracht

Ja dat ook natuurlijk , is er iemand die wat over die extra nummers kan vertellen ?

Grofweg: De muziek van Seasons End met de teksten van Vigil In A Wilderness Of Mirrors.

en zo is het!

Beste album uit de sympho top 10.

Geen enkel album ademt zoveel sfeer uit. Wat een plaat! Alles klopt gewoon. Incommunicado is misschien wat minder goed en uit de toom met de rest. Sugar mice is een toppertje. Dit nummer schreef Fish toen die vanuit Milwaukee met z'n dochter aan de telefoon zat. Kippevel...

Incommunicado verbergt muzikaal de tweede laag die in de tekst ligt verankerd. Tekstueel kan ie zo mee met de rest. Van de week weer opgezet trouwens, kippevel.

Toen hij Sugar Mice schreef was Fish nog niet eens getrouwd laat staan dat hij een dochter had... Tara is op 1 januari 1991 geboren dus toen de 1ste keer dat Fish een telefoonconversatie met zijn dochter kon hebben moet het toch minstens 1994 geweest zijn en niet 86/87. Dit nummer gaat ook meer over zijn relatie met drank dan met mensen. Het is zo ongeveer het meest persoonlijke nummer wat hij geschreven heeft. Het is ook zijn persoonlijk favoriet van deze plaat.

Waarschijnlijk ben je tot deze conclussie gekomen door de zin "Daddy took a raincheck" welke betekend dat "daddy" (in dit geval Fish dus) geen intentie heeft om nu of in de toekomst zijn verantwoordelijkheden (al dan niet als vader...) te nemen. Raincheck betekend in deze vorm eigenlijk "nu even niet wellicht later" maar is eigenlijk een nette verwoorde vorm van opsodemieteren.