Marillion - Clutching at Straws (1987)

Beste van Marillion ! topper 5* van mij.

erg sterk album van marillion , 4,5 ster
favoriet ; SUGAR MICE ( stereo op 10 )

Gewoon het beste album van Marillion. Elke groep maakt zo nu en dan een topalbum (of niet) die je om de zoveel tijd weer eens op zet en dan denkt van jezus...... wat klinkt dit allemaal waanzinnig goed. EN DIT IS ER ZO EENTJE. Zie je hem liggen bij de koopjes, niet aarzelen en gewoon meenemen naarmate je dit album meerdere malen hoort wordt hij steeds beter.

oh ja vergeet nr.12 t/m 22....

Behalve het puike nummertje Keileigh (Kayleigh ?) ken ik absoluut niets van deze band. Je kunt niet alles kennen, toch ?

EH , dan mis je toch nog iets , schaf Misplaced Childhood en Fugazi en dit schijfje maar vast aan . krijg je geen spijt van , dat verzeker ik jou. Sugar Mice is een bere nummer.

Wat blijft dit een ongelooflijk mooie plaat, wat mij betreft hun beste. Ben met Casartelli eens dat Misplaced Childhood wat overschat is. Ik vind dat een afstandelijke plaat, zeker vergeleken met deze die veel warmer klinkt en geen slecht nummer bevat.

Ja, ik vind dit toch ook wel beter als Misplaced Childhood

Je bedoelt: "ik zie dat deze cd ook met bonustracks verkrijgbaar is, deze heb ik echter nog nooit gehoord. Derhalve kan ik hier geen mening over geven".

En dat terwijl dit nu écht leuke bonus tracks zijn: teksten van Vigil in a Wilderness of Mirrors(Fish) op muziek van Marilion's Seasons End (grofweg dan).

Dat bedoel ik! Essentieel voor de Marillion-liefhebber!

In het begin heb ik Marillion met Fish nooit zo kunnen waarderen. Altijd gaf ik een voorkeur voor Marillion met Hogarth boven Marillion met Fish. Langzaam aan is daar echter verandering in gekomen. Beide soorten Marillion vind ik nu wel even goed. Marbles is bij Hogarth duidelijk de uitschieter naar boven. Bij Fish lijkt Clutching at Straws met die titel er vandoor te gaan. Geweldige plaat die elke keer weer kippenvel bezorgt. Erg somber, hetgeen me altijd wel aanstaat. Met name het laatste nummer is meer dan briljant met een van de allermooiste solo's ooit. Verhoogd naar 5*.

Na 1 keer draaien (nog) niet kapot van dit album. Waar ik Misplaced Childhood gelijk geweldig vond, moet ik toch wat wennen aan deze ('ruigere') sound. Een nummer als Incommunicado ken ik al jaaaaren natuurlijk, die doet me ook niet zoveel meer. Zal het zeker vaker draaien, het kwartje valt nog wel De stem van Fish vind ik uitermate prettig. 3,5*

Trouwens, dit is toch wel de lelijkste hoes die ik tot toe in mijn collectie heb

't Is niet zo'n kleurenpracht als Misplaced Childhood, maar er straalt toch wel een mooie symboliek uit die goed met de thematiek van het album overeenkomt.

Het beste album wat Marillion met Fish heeft uitgebracht. Een mooie sombere stemming zit er door het hele album heen. De drie openingsnummers zijn heerlijk aan elkaar gespeeld. Een waardig afscheidskado van het Fish-tijdperk.

Dit is een collectie nummers met alcohol als inspiratie, die mij niet echt kunnen boeien. Nu is Marillion sowieso geen favoriet van mij, maar ik meende het nog een kans te moeten geven. Na het beluisteren van dit album kom ik weer tot de conclusie dat het mij matig boeit wat Marililion deed met Fish. Al kan ik dit wel meer waarderen dan het recentere materiaal. De teksten zijn nog het leukst van dit album, muzikaal is niets voor mij. Incommunicado moet live wel een feestje op zichzelf geweest zijn.

Geweldig, geweldig. Mijn favoriete Fish-era Marillion album.
Going Under, Just For The Record, Warm Wet Circles, maar met name ook White Russian en Sugar Mice zorgen nog altijd voor kippenvel!
Ik vind White Russian misschien ook wel het beste nummer met Fish - okee, samen met Incubus. Die "hakkende" gitaar in het derde couplet is echt geweldig!

Heb deze CD vlak voor de kerst "op de gok" gekocht. Ken wel veel meer werk van Marilion, aangezien mijn vader er ook helemaal weg van is. Maar het blijkt toch een van de beste aankopen ooit van me te zijn, wat een fantastische CD! absoluut hoogte punt: White Russian!
The Last Straw is ook een heeeeerlijke afsluiter!

Minpuntje blijft Incommunicado, wat ik totaal niet op de cd vindt passen!.

4,5*

Klasse album van deze band , zeker gelijkwaardig aan Misplaced Childhood .
Sugar Mice is het absolute hoogtepunt van dit Muzikale luistergenot .

ja, als ik moet kiezen tussen deze drol en misplaced childhood , ja dan is de laatste een superalbum

wat vind je er zo vreselijk aan?

Ik heb zo iets eigenlijk nog nooit gelezen: dat mensen die MC goed vinden, CAS niks vinden.

Wat mij betreft is het heel simpel: CAS is beter dan MC want die kakt toch echt in de tweede helft best wel in, terwijl CAS mij bij de les houd tot het einde.

En hier staat Sugar Mice ( 1 van de beste songs van Marillion ) op .
Dit album verdiend toch niet 1 ster .

Fish zijn laatste kunstje met Marillion.Het is zonder meer een knap album,waar Fish als tekstschrijver alleen maar is gegroeid.Toch lijkt de rek er songmatig een beetje uit.En dan doel ik niet zozeer op de kwaliteit van de nummers,maar meer hoe de liedjes zijn vormgegeven.De riffs van Rothery,het brede toetsenspel van Kelly,de fills van drummer Mosley,het is her en der wat aan de voorspelbare kant en lijken bepaalde delen in nummers heel bekend.Toch zijn de melodieen weer buitengewoon prachtig en is een nummer als Sugar Mice gewoonweg gemeend emotioneel.
Fish dus solo en Marillion verder met Steve Hogarth.Dit vind ik overigens niet per definitie een achteruitgang.De groep begon toen wel wat meer te experimenteren in hun sound en in de liedjes.
met name Brave en Affraid of The Sunlight zijn geslaagde albums.

Tja, je hebt natuurlijk wel bepaalde old-school progfans die vinden dat prog niet over persoonlijke onderwerpen mag gaan, maar enkel over elfjes, luchtkastelen en tijdreizen of op zijn minst iets anders ondoorgrondelijks. Wat dat betreft was Misplaced Childhood natuurlijk ook al danig borderline, maar dit is gewoon compleet begrijpelijk. Kortom: bagger.

Hear! Hear!

Gelijk heb je! Echt heel jammer dat ze zo verschikkelijk van stijl zouden veranderen. Echt een 5 om een 1 waard want een wereld van verschil...

Prachtplaat. Op de een of andere manier voor mij net iets leuker dan Misplaced Childhood maar dat zal wel zijn omdat ik Kayleigh helemaal uitkots inmiddels. Ik heb de band zien groeien van hun eerste show in Nederland op Parkpop 1983 tot en met de laatste shows in Nederland, de twee Clutching shows in Ahoy in 1987 en ook alle tussenliggende concerten in Nederland gezien.

De shows in Vredenburg in 1984 en 1985 waren uiteraard legendarisch maar op de een of andere manier haalde men pas met deze prachtplaat toch een soort superstatus. Behalve Incommunicado vind ik het echt een dijk van een plaat en mag deze graag opzetten waar ik bij Misplaced Childhood vaak twijfel of ik hem wel wil horen en weer terugzet in de kast.

Zonder meer de beste Marillion plaat.

Mijn favoriet van Marillion. Ik proef bij dit album iets wat lastig onder woorden te brengen is. Laat ik het erop houden dat deze plaat aanslaat op een grijze depressieve zondagmiddag. Als Fish eenmaal bij ‘Going Under’ is aanbeland, ga ik ook kopje onder en dat blijft eigenlijk tot het slot van dit prachtalbum (I am still drowning).

Vind dit album toch tegenvallen, misplaced childhood en fugazi vind ik van betere muzikale kwaliteit en variateit

Geweldig mooi album van Marillion. Hier straalt een donkere herfstachtige sfeer vanaf die zo tastbaar op dit album is gezet, dat is pure magie en vakmanschap. Dit is wat mij betreft ook echt hét overgangs album van Marillion geweest. Niet alleen dat Fish hierna stopt, maar ook zeker qua muziek. Ik vindt dat ze hier een beetje afscheid nemen van "Neo"prog. Absoluut, de invloeden zijn zeker nog te horen, luister bijv maar eens naar "just for the record", en zo zijn er nog een paar echte riedeltjes die daar nog aan denken, maar de nieuwe stijl van de eerste Hogarth albums is hier vergeleken met Misplaced Childhood toch echt te horen. Luister vooral maar naar de partijen van Rothery, die heeft zijn stijl een beetje omgegooid, en ook Mark Kelly heeft met zijn toetsen een andere invulling gegeven aan dit album. Ik hoor heel veel Seasons End in dit album, maar door het totaal ander geluid van Fish ten opzichte van Hogarth wordt je op het verkeerde been gezet.
Qua tracks staan hier zulke juweeltjes op; elke keer weer brengt dit album mij in een rustige sfeer door middel van perfect gecomponeerde muziekstukken die nooit vervelen. Slainte Mhath met daarna Sugar Mice, dat is zooooooooo mooi!
Hij gaat definitief op 5