Marillion - Holidays in Eden (1991)

Wellicht het meest commerciele album wat de band die geen compromissen sluit ooit heeft gemaakt. Desalniettemin, met Splintering Heart en 100 Nights toch een album wat tot de verbeelding spreekt.

Ik ontdekte recent dat het nummer dry land rechtstreeks afkomstig is van Hogarth's eerdere band How We Live. Hun cd heet zelfs dry land. Misschien dat het geluid van deze band op meer nummers doorklinkt. Vandaag maar eens kijken of de drie sterren die ik eerder gaf bevestigd worden.

Marillions slechtste én met afstand... deze poging tot commercieel succes gaat nergens over, wat mij betreft. De meeste nummers schoppen het nog net tot middelmatig, een enkel nummer is nog mooi (Waiting to happen), maar een of enkele mooie nummers redden geen heel album. Het titelnummer is al van een bedroevend niveau, maar van Cover my eyes gaan mijn haren helemaal recht overeind staan. Gelukkig revancheerde de band zich hierna overtuigend met Brave... 1½*

Nou, zo negatief zou ik het niet durven stellen. Dit is Marillion's geforceerde en opgedrongen poging tot het maken van een album dat een wat breder publiek zou aanspreken. Is op zich helemaal niks mis mee als de songs maar van een goed nivo zijn en afgezien van het titelnummer vind ik dat ze dat wel degelijk zijn.

Waar het echter aan schort, en dat bevestigd Mark Kelly ook in het boekje bij de 2-cd remaster, is dat de muziek een bepaalde gelaagdheid mist. Het is nog al vlak en 2-dimensionaal opgenomen. De diepte in de klank (zo noem ik het altijd) is niet zo aanwezig zoals bijv. op de andere albums van Marillion. Wat dat betreft kun je overigens een goede parallel trekken met Fugazi. Zou dat toeval zijn dat het beide het tweede album betreft die ze samen met hun zanger maakten (Fugazi vs. HIE / Fish vs. Hogarth) ?

Tja, ik ben geen audiofiel, dat blijkt wel weer. Hiertegenover vind ik Fugazi namelijk Marillions beste album...

Nou, je bent dan denk ik echt in de minderheid. Ook opvallend dat ze van bijna elk album nog wel eens een nummer live willen spelen maar van Fugazi dus echt nooit meer.

Na 'Afraid of Sunlight' vind ik 'Fugazi' het beste album en in ieder geval het beste Marillion-met-Fish album. Vooral de titelsong en 'Assassing' zijn erg mooi. Ik denk dat dit ook nummers zijn waarbij de stem van Fish een belangrijke rol speelt. Misschien speelt Marillion daarom deze nummers nooit meer live? Van 'Holidays in Eden' vind ik overigens 'Dry Land' het beste nummer.

Misschien tijd rijp op forum voor Marillion-top 5?

Bij mijn weten valt dat ook nogal mee met die minderheid... and if not... so what

Volgens mij is het probleem voor Hogarth niet eens zozeer de *stem* van Fish die te veel een rol speelt bij deze muziek, maar vooral de teksten waarmee hij zich niet kan identificeren.

Overigens speelde Fish op Parkpop afgelopen jaar wél Fugazi!

Ik vind dit op zich best een aardig album, maar van Marillion verwacht je gewoon iets beters. De hoogtepunten op deze plaat zijn voor mij: Splintering Heart, The Party en Dry Land. Al bij al geen slechte plaat, maar inderdaad een van de mindere die Marillion gemaakt heeft.

Bij het uitkomen vond ik dit echt een afgrijselijke plaat. Het stond zover af van wat ik van Marillion verwachtte. Als ik het album nu terugluister valt het best mee. Geen topalbum maar ook niet zo heel erg slecht. Splintering Heart, The Party en de This Town-suite zijn best te pruimen. Daar tegenover staat dat No One Can, Dry land Cover My Eyes gewoon slechte liedjes zijn.

Grote onzin natuurlijk... alle drie perfecte popliedjes, alleen geen progrock. Een veel gemaakte fout door de prog-puristen... als het niet prog is, dan is het k*t...

Ik ben geen progpurist

Ik heb al veel over dit album gelezen maar ik heb nog maar weinig mensen horen roepen dat nummers echt slecht. Alleen dat ze ze vaak een beetje a-typisch voor Marillion vinden.

Ben het ook helemaal niet eens met de gekozen stelling dat het slechte nummers zijn. Zoals al eerder gezegd: het zijn erg goede popliedjes, die alleen verschenen in een tijd dat mooie popliedjes niet echt in zwang waren.

Zal ik het geheel wat nuanceren: Ik(!) vind het gewoon slechte liedjes. En ik hou erg van mooie popliedjes. Maar Cover My Eyes en No One Can doen mij werkelijk niks. Dry Land is dan misschien nog wel te pruimen.
Maar mooie popliedjes maken, dat hebben de heren later veel beter gedaan.

Ik haat dit album. 'Dry Land' en 'The Party' zijn wel degelijk mooi, maar al met al een waardeloos album.

Woorden als "haten" gebruiken en zeker als het maar over een album van een band gaat, vind ik altijd zwaar overtrokken.

Wat moet ik dan zeggen; Ik geraak verdrietig van dit album? Dat zou een understatement zijn. Dit album is te slecht voor de uitverkoopbak.

Opzich ben ik het met jouw kwalificaties oneens, maar wat ik niet snap is waarom je het dan een 2.5 geeft, aan een door jou zo gehate plaat

Over vooroordelen gesproken...

Helemaal mee eens. En 'Brave' is wat mij betreft de beste die ze met Hogarth hebben gemaakt.

'Gewoon een pop album'. Ook bij mij was dat de eerste indruk. Echter na het meerdere keren geluisterd te hebben, begin ik dit heel eerlijk gezegd als een zeer ondergewaardeerd werkje te zien van de heren van Marillion. Echt origineel is het allemaal niet, maar het klinkt zeker goed in het gehoor, met name Splintering Heart. Ik hou het voorlopig nog even op 3,5* , aangezien opvolger Brave wel beter is en er 4* krijgt.

Het nieuwe Marillion...ik word er niet warm of koud van. Anders dan bij Genesis kan de band niet zonder de zanger (Fish) en de zanger niet zonder de band. Brave is leuk, maar dit is wel erg vlak. Na Brave gestopt met luisteren. Heb ik iets gemist?

Zekers, je kunt het alleen beter zien als een nieuwe band... ofschoon de overgang van Clutching At Straws via Season's End naar deze plaat op zich geleidelijk genoeg ging.

Als we wel gaan vergelijken, ben ik van mening dat de Hogarth-albums Season's End, Brave, Afraid Of Sunlight, Anoraknophobia en Marbles zich goed kunnen meten met de platen met die andere zanger. De andere Hogarth-albums (waaronder deze) dus niet.

Tja, als je al niet van Seasons End warm word dan weet ik het ook niet meer hoor... dan is dat zogenaamd nieuwe Marillion gewoon niks voor je en denk ik dat je het gewoon hier bij moet laten.

Tja, het spijt me Chris X...als ik eerlijk ben moest ik er indertijd na clutching at straws weinig meer van hebben. Ouwe stempel Marillion, inderdaad. Toch volg ik het advies van Casartelli op - ik kan het beter zien als een nieuwe band. Ik kom er nog op terug...wie weet vallen mij de schellen van de ogen.

Afgaande op de reacties had ik een veel slechter album verwacht.
Het is inderdaad Marillion's meest toegankelijk en poppy album maar dat betekend nog niet dat het een slecht album is.
Ik vind dat de band in bijna elk nummer een goede balans tussen pop en prog weet te vinden.
Er zitten heerlijke gitaarsolo's in, goede melodien, pakkende refreinen en Hogart zingt geweldig. Er ligt veel emotie maar ook kracht in zijn stem. Naar mijn mening bij lange na niet hun slechtste album.
4*

Dat idee heb ik eigenlijk ook niet

Soort van overgangsplaat onder het motto;Welke richting gaan we op?
Wellicht daarom een wat onevenwichtig geheel.Een mixje van popgerichtere nummers en de bekendere progstijl.
Een hoop Marillionfans gingen na beluistering op hun achterste poten staan en werden de popgerichtere nummers die live werden gebracht,onder een luid protest ontvangen.
Vroeg of laat had zo'n album er toch wel gekomen,en is het alleen maar te prijzen dat de band andere wegen wil inslaan.
Wat wil je dan?net als IQ en Pendragon op save spelen en je eigen muziek maar blijven herhalen?
En over het algemeen valt de kwaliteit van de nummers best wel mee.Ik vind het niet hun sterkste werk,zeker niet,maar kan de koerswijziging goed begrijpen.

Mee eens. En het meest poppy nummer (Cover My Eyes) blijft gewoon een erg lekker nummer.