Metallica - St. Anger (2003)

Ik heb me ook ooit laten verleiden om naar de winkel te crossen en als redelijke fan deze maar mee te nemen... sindsdien heb ik die gewoonte toch flink afgezworen... dit is geheel onbeluisterbaar, toch voor mijn oren...

Deze nu ook beluisterd,wat me vooral opvalt is het blikkerige geluid van de drums en de chaos op dit album,het lijkt vooral erg afgeraffeld,en het perfectionisme wat Metallica altijd gehad heeft is op dit album geheel verdwenen vind ik,soms klinkt het dan nog wel aardig,maar dit album word je snel zat vind ik en het is een hele toer om dit in zijn geheel te beluisteren.Misschien wilde Metallica met dit album wel vooral een album voor zichzelf maken en niet voor de fans,want als je honderduizend keer nummers als Creeping Death of Enter Sandman gespeeld hebt dan groeit de behoefte als artiest om eens iets geheel anders te spelen natuurlijk wel.Maar hopen dat het volgende album van hun wel weer voor de fans/muziekliefhebbers gemaakt word want dat word zo zachtjesaan wel weer eens tijd.Met luistergroet,ricardo.

Waar Load / Reload nog goeie songs hadden, kan dit van St Anger niet gezegd worden. Dit is idd volledig onbeluisterbaar.

Ik denk dat st. anger gewoon voor de band zelf belangrijk was om hun zaken op orde te stellen en verdrongen stuff te kunnen uitlaten.

Als ze binnenkort met een killer nieuw album afkomen, wil ik hen deze misstap best vergeven

Als ze nu eens zouden opschieten met dat album... Begin bijna een Chinese Democracy gevoel te krijgen.

for all of us

aaaach in het leven moet je risico's durven nemen. En dat een miskoop je weerhoud om ooit nog iets onbeluisterd te kopen vind ik wat jammer. Niet dat ik het zelf veel doe maar toch...

St Anger blijft voor mij een relatief genietbare cd maar leg hem toch weinig op. Ik vind hem niet barslecht, maar verdwijnt wel tussen het overaanbod.

Ach, tussen deze en Reload zat ook een slordige 6 jaar.

Ja maar toen was ik nog te jong om me daar iets deftig van bewust te zijn... Nu wil ik de nieuwe cd

Be patient my son, he's coming !

Het enige wat ik nog de moeite waard vind aan dit "ding" is het feit dat ik de versie met die dvd heb: daar spelen ze de nummers van St-Anger live met een aantal fans als aandachtige toeschouwers. Op de dvd is Robert bassist en het scheelt al. Dit album hebben ze - voor mijn gevoel - gemaakt om een hoop woede en frustraties kwijt te kunnen. Jammer genoeg is dit ten koste gegaan van de songs, hoewel ik de titelsong wel te pruimen vind. Dit album zal nooit de status van "tussendoortje" overstijgen.

het is heel simpel:
Metallica moet gewoon naar haar oude geluid terug.

alsST. Anger qua productie als the black album had geklonken, was hij al een stuk beter te pruimen geweest denk ik.

Inderdaad, twee zaken blijven voor mij een raadsel aan dit album: het blikken-trommel-geluid en Bob Rock als bassist... Ik hoop gewoon dat ze met het volgende album een stap voorwaarts zetten, in tegenstelling tot St-Anger...

Ik vind dit nog steeds een album dat eigenlijk klinkt als een werk in wording, gemaakt in een tijd dat de band helemaal niet capabel was om een album te maken. Het klinkt als een verzameling demo's met losse ideetjes die ze niet in de vorm van 'songs' kunnen gieten en het komt ook over als een soort van compromis.
Maar het had zoveel beter kunnen zijn als alleen al de drums normaal klonken...

Kaztor, ik moet zeggen; Dit is dé omschrijving voor dit album, wat alle bladzijden met discussies overbodig maakt. Een album wat klinkt als werk in wording...wou dat ik hem had bedacht.

Mooi album en met name dan de songs The Unnamed Feeling, Purify en Some Kind Of Monster. de bijgevoegde studio-dvd-opnames-speel-dinges is ook zeer gaaf. Maar het is een behoorlijk therapeutisch-album vind ik.

The 'tallica Boys" zouden zig moeten schamen voor dit wanstallig Monster....

Wachten op oude tijden die weer zullen gaan herleven.

Live zijn ze gelukkig nog altijd onverslaanbaar. Maar dan spelen ze ook niks meer van dit gedrocht.

Een paar offtopic berichten weggehaald.

@DonDijk: Dank u

Frantic vind ik dan ook het beste nummer omdat het tenminste 'af' klinkt.

Een verschrikking, dit album. Simplistisch en bovenal levenloos.

The Unnamed Feeling had nog voor het enige minuscule lichtepunt kunnen zorgen, maar de lengte van het nummer, en dus ook de nodeloze herhaling vernietigen ook dat sprankje.

Als ik juist een nummer uit moet kiezen wat deze plaat tot een drama maakt is het wel The Unnamed Feeling

De twee openingstracks zijn nog best wel leuk, net als Shoot Me Again (I Ain't Dead Yet beste track van 't album)

De rest is gewoon ultiem weinigzeggends.

Laatste nummer: lyrics zijn OK.

Toch wel vreemd hoe iedereen hier z'n giftige pijlen afschiet terwijl Load en Reload toch echt veel slechter zijn.

Nou, zo vreemd vind ik dat niet. Load en Reload hebben nog commerciele meeblernummers zoals Until It Sleeps of The Memory Remains. Kun je van St. Anger moeilijk zeggen (hooguit Frantic). Maar ik ben het met je eens dat Reload slechter is. Load is echter goed om aan te horen.

Tja, "minder slecht dan" maakt dit album niet minder ondragelijk.

mijn theorie:

het overall geluid op deze plaat is ongelooflijk kut en maakt het meteen een stuk minder beluisterbaar

Dáár kan ik het niet met je eens zijn, Kaztor. Ok, het is geen metal meer maar muzikaal zijn Load en Reload (en dat vind ík dan) een klassie of anderhalf beter dan St. Anger.

Smaken verschillen, ik vind Load gewoon goed, ReLoad iets minder, enkele nummers zoals Where the Wild Things Are bvb. wel.

Maar dit vind ik de slechtste plaat, niet alleen van Metallica maar van mn gehele collectie en de reden is niet zozeer dat de nummers superslecht zijn, maar ze zijn hierop zo storend ingespeeld met dat irritante drumgeluid, precies een kind dat op een blikken doos aan het trommelen is(Lars Ullrich is eigenlijk ook een (groot) kind) en dat onhelder demo-gitaargeluid.
Ik krijg er gewoon hoofdpijn van, ik heb indertijd zelfs mijn bass van mijn muziekspeler volledig afgezet, het hielp allemaal niks.

Ik heb even niet meer van Metallica moeten weten na de release, het was een grote muzikale teleurstelling.
Toen kocht mijn moeder ook nog die filmdocumentaire Some Kind of Monster, die heb ik maar half uitgezien ... het lag volledig in lijn met dit album. Een hoopje ellende.

Wat een lieve moeder heb jij.

Dit moet gewoonweg het slechtste album zijn dat ik zelf ooit heb gekocht. "St. Anger" klinkt rauw en eerlijk, maar daar is ook alles mee gezegd. Metallica experimenteert hier met vele tempowisselingen, de gehate blikkerige drums ... maar het belangrijkste hebben ze vergeten: degelijke songs schrijven. Het klinkt zoals kaztor terecht opmerkt als een album in ontwikkeling. Ik heb dit album vele malen beluisterd in de hoop dat het mij zal inslaan, maar buiten de eerste twee nummers en misschien ook "The Unnamed Feeling" is er niets wat ik als song kan bestempelen, temeer omdat de teksten vaak van belabberd niveau zijn en de zang van James Hetfield is hier ook niet op zijn best.
Tenslotte heb dit album verkocht en sindsdien ben ik veel voorzichtiger geworden met de aankoop van CD's, ook van mijn favoriete artiesten.

OK.

ik heb deze plaat in 2003 vluchtig beluisterd en toen vond ik het crap.
Ik ging toen voor donders snel en zat nog helemaal vast in een bepaalde geluids soort, ik was ook een stuk jonger en had al gauw zoiets van:
dit is kut, ajuu.

Nu, toch 5 jaar later, heb ik de plaat een tweede kans gegeven.
En weet je wat?

Ik vind hem eigenlijk behoorlijk goed.
Ik kick ook wel op de vele super strakke en tering harde stops overal.

Tuurlijk moet je de "...and Justice-bril" even afzetten, maar als je dat kan, blijft er wel een lekkere eerlijke en behoorlijke zware plaat over.

De plaat is ook lekker gevarieerd en misschien past dat tegenwoordig ook wel bij me: er mag best ruimte zijn voor muzikaliteit of eens een rust punt.

Misschien moest ik gewoon even klaar zijn voor deze plaat.
Nu luister ik hem sinds gisterenmiddag met veel plezier en heb hem alweer 3 keer achterelkaar gedraaid.

Vet.
Metallica is toch wel nog steeds een superband.

Ik stem nog even niet maar ga nu maar wel weer even heerlijk hard Frantic luisteren met dat brute vette intro met dat mooie dikke Mesa Boogie gitaargeluid!