Metallica - St. Anger (2003)

Inderdaad. Die remastered klinkt echt 10x beter

De ik wil een real life soap, maar MTV had alleen maar geld voor een groepstherapie plaat van Metallica.

Toen dit album uit kwam verkeerde heel Metalland eigenlijk in een soort van roes: Het ging wel goed zijn. Terug naar de oude tijd toen Metallica garant stond voor agressieve meesterwerkjes!

Toch slaagde deze plaat er niet in de mindere jaren 90 periode van Metallica te laten vergeten.
In tegendeel, voor mij zakten ze nog verder weg.

Dan toch nog liever Load en Reload, want deit album trekt gewoonweg op niets. Agressie is aanwezig, maar waar zit de ziel?

Voor de liefhebbers niet, voor de bandleden (James, Lars en Kirk) wel. Na een hele poos allerlei problemen (drugsverslaving, ruzie etc etc) hadden ze maar één doel. Alle frustraties die opgekropt waren in de loop der jaren in de muziek gooien. Door dit album konden ze weer verder kijken en het verleden achter zich laten voor zover mogelijk is. Dit neemt echter niet weg dat het een behoorlijke slechte plaat is, waar vooral de productie opvalt. Een logisch vervolg was trouwens wel de uitstekende tournees (Escape from The Studio 06 onder andere), waar het plezier duidelijk terug was en het recente album Death Magnetic.

Gemiste kans voor een geslaagde comeback, iets dat in 2008 wel lukte met Death Magnetic. De belabberde produktie is natuurlijk de hoofdoorzaak voor het falen van dit album, maar de songs missen ook scherpte en zijn te rommelig uitgewerkt. In iedere song zitten wel elementen die goed zijn en bij herhaalde beluistering zit ik vaak te denken "met die en die producer zou het wel tof geweest zijn". Helaas, we zitten nu dus tot het einde der tijden opgeschept met het slechtste album dat Metallica tot nu maakte. De afwezigheid van gitaarsolo's helpt ook al niet. Hetfield is wel goed bij stem, dat mag best gezegd worden. Geen echt slechte songs, maar ook geen echt sterke. Jammer, jammer, jammer.

Ondanks het feit dat ik drie nummers heb aangeduid is er maar een nummer dat ik nog echt goed vind, ''Some kind of Monster'' maar ik mis de solo's , slechte songs, ? nee maar inderdaad een gemiste kans dit album om terug aansluiting te vinden met hun ''metal publiek'' de eerste beluistering viel wel mee, het was eens iets anders, maar na paar keer beluisteren mis ik toch de metallica van ''ride the lighting'' ''master and puppets'' en zo nog steeds

2,5 staat volgens mij voor 'matig'.
'Matig' omdat Frantic sterk is en het titelnummer wat goede elementen bevat.



London Calling?
Singles Going Steady?
Funhouse?
Three Imaginary Boys?
Unknown Pleasures?
Rocket To Russia?

Ik wil wel even doorgaan...?

Speelt Trujillo eigelijk al mee op deze plaat?

Nee

Bob Rock verzorgt de baspartijen op deze plaat.

Metallica - St. Anger (2003)

Om te beginne ik maak er geen al te lang bericht van.

Dit is voor mij het eerste album waar ik echt begon te horen dat Metallica erg was aan het veranderen.

Dus stijltechnisch wijkt het van de voorgaande albums af.

Dit is album leerde ik Metallica kenne, eerst vond ik het een goed album, maar tot dat ik ook kennis ging maken met de oude Metallica, kwam ik er achter dat St. Anger gewoon erg slecht was.

Het punt maak ik niet al te laag, omdat het voor mij wel een redelijk album is geweest.


2.5*

Echt slecht vind ik deze niet, maar van Metallica verwacht ik toch meer. Dat ze het niveau van hun 1ste 4 (of 5) albums niet meer halen is vrij normaal, ze zijn geen 20 meer, maar met hun laatste (Death Magnetic) hebben ze toch wel bewezen dat ze beter kunnen dan dit St. Anger. Het drumgeluid op St. Anger werkt al snel op de zenuwen. Frantic, St. Anger en The Unnamed Feeling vind ik de enigste echt goede nrs, de rest is toch een pak minder dan deze 3, daarom 2,5*

ach ja, uiteindelijk mag iedereen in zijn carriere een baggerplaat afleveren wat mij betreft

dat dat enorm motiveert bewijst death magnetic

'St. Anger' vind ik net iets beter dan 'Load' en 'Reload'. Het is een heel ander Metallica dan we gewoon zijn, en uiteraard klinken ze niet meer zo strak en energiek als op de eerste vier platen. Dat even buiten beschouwing gelaten leveren ze toch geen totale miskleun af, er staat ook wel wat goeds op. In die zin ben ik het eens met nuckelonce, 'Frantic', 'St. Anger' en 'The Unnamed Feeling' zijn de beste nummers, de andere songs lopen een beetje achterop, zijn soms zelfs saai.

3 sterren

Niet enkel; waar zit de ziel? Maar zeker ook; waar zitten de goede songs? Echt dé miskoop van de eeuw voor mij, toen! Gelukkig heeft de band zich nadien herpakt! Ik heb de cd eens weggegeven, gratis, gewoon om er definitief van af te zijn. Was me nog nooit eerder overkomen....

Ziel? Ik mis op dit album eigenlijk geen ziel. Dit album ademt best sfeer, als je het maar wilt proeven.
Het typerende drums geluid, de laaggstemde gitaren, James stem. Die kenmerken maken voor mij dit album iets om toch van te genieten.
Misschien was het wel je te hoge verwachting of in het algemeen de te hoge verwachting van een terugkeer naar oude glorie waardoor mensen dit album niet waarderen. Jammer want het album heeft toch best wat leuke nummers te bieden.

Mijn stem is trouwens verlaagd naar 3*, ik vond 3,5* toch wat te hoog, omdat het album nou niet echt als totaal iets is om lekker naar te luisteren. Na een tijdje is het wel weer mooi geweest met die drumkit/container.

Ik ben veel naar dit album gaan luisteren omdat ik zelf met veel frustaties zat, ik herkende mezelf in veel texten en ook de agressieve muziek sprak mij aan. Een rede waarom ik dit album goed vind is dum omdat het me geholpen heeft in die periode. Het album is nog regelmatig terug te vinden in mijn cd speler

De beste nummers zijn:
-franctic
-st. anger
-invisible kid
-shoot me again
-sweet amber
-the unnamed feeling

Shoot my again, i aint dead yet!

nja, ik vind het wel een mooi album, ja oke vergeleken met de andere zoals kill em all en master of puppets iets minder..

Ik vind het niet verkeerd 4*

Die ziel hoor ik hier meer dan op Death Magnetic: naast de afschuwelijke naam is het daar meer makkelijk teruggaan op de oude sound, zonder echt geweldige songs te schrijven. Nu staan hier ook geen echte knallers op (m.u.v. de eerste twee singles en het door Rick53 aangehaalde Shoot Me Again), maar hier durven ze tenminste een nieuw eigen geluid te laten horen, wat ze hiervoor 10 jaar niet hebben laten horen.

Helaas weet dit album door enkele miskramen en een povere productie niet helemaal te overtuigen, maar ik waardeer de opzet in het geheel wel.

St. Anger vind ik een goed nummer (prachtige clip ook). Verder zijn Some Kind of Monster en Frantic de beste tracks. Het is dan misschien niet het beste album van Metallica maar waarom die lage score?!

Zogenaamde vernieuwingsdrang of gewoon achteloos op band gemieterde rommel onder het mom van: het volk koopt het toch wel?
Los van wat aardige ideeën links en rechts is dit album een ontzettend vermoeiende zit.
Het lijkt wel alsof er nog helemaal niets af was op het moment van opnemen. Sommige zinnen worden tientallen keren herhaald bij gebrek aan tekstuele inspiratie. En daar bovenop dan ook nog eens het belachelijke idee om geen solo's te spelen. Dat maakt voor mij St. Anger als een release onwaardig album.
Dan hoor ik toch liever een band die in de geest van de hoogtijdagen nog wat aardige deuntjes weet te bedenken. Gelukkig had men dit zelf ook rap door. Want nooit werden er meer dan twee stukken van St Anger in één set geplaatst.

Oke, ja dat kan. Ik zelf vind zelf ook niet alles goed van dat album want een zesje is niet echt heel hoog. Maar ik vond meer dan de helft van het album toch wel goed. Niet erg orginele songteksten inderdaad. De drums vond ik wel weer fantastisch klinken. Dus zo ongeveer kwam ik uit op een 6.

De drums vind ik wel het meest verschrikkelijke van dit toch al zo abominabel slechte album . 1 ster voor de moeite en nog een halve voor de spaarzame goede elementen die in het titelnummer te ontdekken zijn.

1 van de beste albums van metallica

En gezien z'n stemmenlijst nog wel een fan van de 80's Metallica. Ongekend.

Met deze plaat wilde metalica hun sound verjongen, om zo het nieuwe millenium in te stappen. Dit vond ik indertijd toen ik het nieuws hoorde al een dom idee, toen mijn broer mij achteraf nog eens de plaat liet beluisteren, wist ik dat ik gelijk had.

Wat was er gebeurt met de sound van Metallica, niet alleen veranderden ze de sound van de band veel te drastisch, maar Lars Ulrich leek van langst om meer op een Metaalwerker in plaats van een begenadigd drummer. Ik hield het de eerste luisterbeurt geen 2 liedjes uit, wat was me dat een verschrikking.

Metallica was verandert in een grommend, agressief monster een waar je eerder van wegloopt dan dat je er naar wilt blijven luisteren. Waar waren de lekkere gitaarriffs met goddelijke drums, waar was de cool gebreven die deze band doorheen hun platen toch bleef uitstralen?

Achteraf bleek je dan van de band te vernemen dat interne conflicten aan de grond lagen van deze nieuwe verandering, Metallica was een monster geworden en niet meer de band vrienden die samen rockte.

Nuja is het de waarheid of is het een leugen we zullen het nooit weten, maar ik ben er nog altijd van overtuigt dat deze nieuwe sound vooral te wijten is aan een mid-life crisis, willen jong klinken terwijl al wat ouder wordt. Geef mij maar andere bands die waardig ouder worden en daarmee niets van hun klasse verliezen.

Onbewust wisten ze het zelf ook al wel getuige de titel van het nummer en de gelijknamige film:Some Kind Of Monster.

Ja, dat wel er waren wel twisten, maar daarom verander je toch niet onmiddelijk van sound, en toch zeker niet zo drastisch?

like i said, iedere band heeft in de carriere recht op een volstrekte miskleun

das deze in geval van metallica