Queen - Live at Wembley '86 (1992)

De tour na het beroemde Live Aid optreden. Die “ global jukebox” zoals Bob Geldof het omschreef en waar Queen excelleerde met hun set.
Wat dat betreft zie ik hun Magic tour als een soort vervolg daarop. Het album AKOM en de (video)hit sloeg aan, de band had uiteraard een reputatie als het aankwam op groots opgezette shows vol licht en spektakel. Band on the road waar zij nu hun jukebox gaven aan de honderduizenden kaartjesverkoper, volgens mij raakten de tickets destijds waanzinnig snel uitverkocht. Men wou ( of moest wellicht) Queen live zien.
Dit mede dus in die slipstream van hun Live Aid optreden.
De vhs hiervan destijds grijs gedraaid, evenals de cd en weer later de dvd. Anno nu zie/hoor ik ook liever de oudere shows.
Maar toen de ultieme stadionband, wat dit document dan wel prima weergeeft.

Is het jeugdsentiment? Is het een welkome ondersteuning om weer op te warmen na het doen van de dagelijkse boodschappen in de sneeuw? Wat is het dat ik deze middag buitengewoon, met een grote glimlach, zit te genieten van de dubbel cd van dit concert?

Tijdens het een tweetje van Freddie met het publiek ( ejo, ejo, ejooooooooo, etc etc) werd die glimlach alleen maar groter. Wie kan er tegenwoordig nog zo makkelijk een stadion zijn wil opleggen? En dan na al dat ejo eindigen met F… you! Heerlijk.

Het zal wel het jeugdsentiment van een bejaarde zijn, maar het was een mooi feestje dat vanmiddag weer eens door de luidsprekers schalde.

En dan heb ik nog slechts cd 1 achter de rug. Snel naar deel 2.

Ben blij dat deze dubbelaar tot de verzameling behoort. Overigens met een andere cover dan hier afgebeeld. En mijn album heet live at Wembley Stadium en is de remastered versie uit 2003. Ach, het zijn maar details. De tracklist is dezelfde.

En of Live at Wembley een feestje was! De grote greatest hits show met zelfs een acoustische set met vrolijke rock 'n roll nummertjes uit het verleden en het dragen van gekke hoedjes.
Queen was een grote stadionband geworden en ook visueel hun tijd wat vooruit.
Op bepaalde momenten zet ik 'm wel eens op, maar dan bij voorkeur de dvd, want Queen moet je natuurlijk zien bij voorkeur.
Niet mijn favoriete tijdperk, want ik zweer nu eenmaal bij de mysterieuze vroege jaren 70 Queen.
Niet te vergelijken eigenlijk, want Freddie Mercury nog ietwat verlegen, moest echt nog uitvinden wat goed werkte op het podium (al was dat al snel een uitgemaakte zaak).
Vier jonge kerels, barstend van talent en nog gretig en hongerig, zonder nog al te veel bezig met het scoren van hits.
In "86" waren ze groot, heel groot en met een brok ervaring van heb ik jou daar. Inmiddels was Queen wel een hitband en gingen ze de strijd aan met jongere grote bands uit die tijd.
Wembley is een perfect tijdsbeeld!

Mijn enige issue met dit album. Dan heb je zelf zóveel gave nummers en dan ga je covers spelen. Onbegrijpelijk wat mij betreft...ik weet het, dat deden ze in de beginjaren ook en ook veel andere 'groten' doen het maar toch...ik vind het in 99% van de gevallen zonde van de tijd. Daar hadden ook eigen nummers gespeeld kunnen worden denk ik dan.

Ik ben het in zekere zin met je eens vielip. Enerzijds is het leuk voor de afwisseling, maar de nummers die ze dan vertolken waren toen al behoorlijk gedateerd.
De opzet waardeer ik wel, maar Queen had toen al eigen materiaal wat acoustisch prima zou werken.
"39" bijvoorbeeld, een echte fan song is dat en toen al lang niet meer vertolkt. Crazy Little Thing Called Love had ook uitstekend gekund in die setting. Wat ouder vaudeville spul als Lazing on a Sunday Afternoon of Bring Back That Leroy Brown, dat had toch een leuk feestje kunnen zijn?
Verder prima liveregistratie hoor en ook wel beladen omdat het één van hun laatste shows ever was.

Ja kijk, dat bedoel ik dus met andere nummers! Dat zijn stuk voor stuk nummers van hunzelf die daar prima geschikt voor zijn

Even op AI gezocht waarom ze juist die covers speelden:

• Freddie Mercury hield van rock ’n roll‑klassiekers en gebruikte covers als speels intermezzo.
• Korte covers zorgden voor energie, humor en variatie in de show.
• Sommige covers waren eerbetonen aan artiesten die ze bewonderden (Little Richard, Elvis, Shirley Bassey).
• Ze gebruikten covers soms om overgangen in de setlist soepel te maken.

Soms best handig dat AI. Maar zelf vind ik ze nooit zo lekker om te horen.

Even wijsneusje spelen, die zit in de set

Verder ben ik het ook eens met zonde van die covers, want inderdaad materiaal zat!

Ja klopt Lennon, zoals altijd eigenlijk , maar het had misschien leuk geweest om die ook in dat acoustische setje te doen. Een wat kleiner gehouden versie bedoel ik dan. Na de break(dat ready Freddie stukje) gaat de band weer vol gas hierop.

Ah zo bedoelde je 'm, Ja maar die break en dan het gas erop is juist ook wel weer lekker.. Ach zo is er altijd wel iets te klagen.
Het is anno nu een prachtig document over hoe groot en goed de band was. en tevens ook nog eens de laatste tour speelde (wat we toen nog niet wisten)
Ik wilde destijds in Leiden gaan, maar was 12, en kon dat echt nog niet betalen helaas.

Oh, mee eens hoor. Ik vind deze versie ook prima.
Maar het zou wellicht één van de opties geweest zijn om een acoustisch setje te doen met eigen nummers.
Inderdaad, zo is er altijd wel wat te klagen.
Leiden "86": ik was in die periode niet meer zo into Queen, dus het kwam niet echt bij mij op. Ik heb A Kind of Magic niet eens gekocht toen.
Gelukkig de band in januari 1979 live kunnen zien. Met mijn zus en zwager mee richting Ahoy Rotterdam.
Zeer strenge winter, maar we gingen!
Een onvergetelijke ervaring.

Ik mag nog altijd zeer graag naar dit concert luisteren/kijken. Wat een energie! Kijk eens naar Freddie, die heeft het eerste uur zoveel meters op het immense podium gemaakt. Die staan bij gelijk aan tien rondjes om het Wembley Stadium lopen. Heerlijk.