The Beatles - Let It Be (1970)

Goed album, niet briljant, maar zeker goed. Wat ik vooral mis is de hand van George Martin.

Een groep die op splitten staat en toch nog zo een werk aflevert, het is een godsgeschenk !
Uit al die opnames voor wat "Get Back" zou gaan heten heeft Phil Spector toch nog een consistent album weten te distilleren.

Paul heeft hem dat blik violen dat hij over The Long and Winding Road" heeft uitgegoten nooit vergeven, maar ik vond dat niet erg, dat nummer vraagt daar gewoon om !
4.5 ster voor deze zwane(n)zang !

Sinds de dood van manager Brain Epstein in augustus 1967 bepaalde Paul eigenlijk vaak de richting die de band uitging. Hij zette het Magical Mystery Tour project op en hij kwam ook met het idee voor de "Get Back" LP. De bedoeling was dat de Beatles in de studio een album zouden opnemen en dat dit gefilmd werd. Het hoogtepunt van de film moest een spectaculair optreden worden. Voorstellen van Paul waren een optreden in Stonehenge of in een amfitheater. Uiteindelijk werd het een optreden op het dak van de Savile Row studio's (bekend als de Rooftop Concert).
Glyn Johns werd in januari 1969, amper anderhalve maand nadat The White Album was uitgekomen, ingehuurd als producer voor de sessies van dit album, bekend als de Get Back sessies. George Martin weigerde na de vele ruzies tijdens de opnames van de Witte LP weer te producen.

Van 2 januari tot en met 30 januari gingen de Beatles werken aan hun nieuwe plaat. De eerste helft van de maand zaten ze in de onaangename, koude Twickenham Studios. John had, sinds de White Album sessies, Yoko Ono meegebracht naar de studios. Zij was voortdurend aanwezig. Daarnaast voelde Ringo zich niet meer 100% gelukkig in de band (hij was in de zomer van 1968 veertien dagen uit de band gegaan), en George vond dat er te weinig van zijn materiaal werd gespeeld. Ik denk dat niemand in de band precies wist welke richting men uit moest. Volgens mij volgden de andere Beatles alleen maar Paul, omdat ze zelf steeds meer hun interesse in de band verloren. Getuige daarvan het feit dat vooral George en John regelmatig afwezig waren bij de Get Back sessies. De maand januari bleek een kille maand, vol verwarring en ruzie. Dit werd nog eens pijnlijk op film vastgelegd door de crew van regisseur Michael Lindsay-Hogg, wat de stemming er niet op verbeterde. Legendarisch zijn de woorden van George die gefrustreerd en sarcastisch tegen Paul antwoordt: "I'll play whatever you want me to play or I won't play at all if you don't want me to play. Whatever it is that'll please you, I'll do it." Hij stapte zelfs uit de band op 10 januari en kwam terug op 22 januari. De tweede helft van januari verhuisden de Beatles naar de meer gezellige studio's van Savile Row, waar ze beter konden functioneren.
Het is op zijn minst verwonderlijk dat een band die zo op splitten stond nog zulke geweldige muziek kon voortbrengen, al produceerden de vele dagen in de Twickenham en Savile Rowstudio's zeer veel - het mag gezegd worden - rommel; van saaie improvisaties tot zwakke covers. Maar vooral George, die zich wilde bewijzen als songwriter, en Paul, die zich nog steeds helemaal engageerde voor zijn, zoals hij het noemde, little band, leverden heel wat mooie nummers af. Lennon schreef eigenlijk alleen, op dit album, "Dig a Pony" en "Across the Universe", maar dat laatste nummer dateerde al van 1967. De sfeer werd wel een beetje beter denk ik in de Savile Row studio's. Dit mondde uit in een concert op het dak van het Savile Row gebouw, het leukste moment van de hele sessies. Want mooie momenten waren er zeker ook; het genoemde Rooftop Concert, Paul die het nummer "Besame Mucho" zingt met zijn grappige Elvis imitatie-stem, John en Yoko die samen dansen op "I Me Mine" van George, ...

Na januari kreeg Glyn Johns dan de - toch wel - ongelukkige taak vind ik om uit die vele uren/dagen aan tapes een album samen te stellen. Ondertussen werden de twee eerste nummers uit de sessies gereleased op single: "Get Back" en "Don't Let Me Down". Een maand later, in mei 1969, had Glyn Johns het album klaar. De plaat heette "Get Back" en de hoes zou een persiflage zijn op die van het eerste Beatlesalbum (Please Please Me). Deze hoes werd later gebruikt voor de Blauwe verzamel-LP.
De tracklist van Glyn Johns' "Get Back" was anders dan "Let It Be". "Don't Let Me Down" stond er op, evenals "Teddy Boy" (terug te vinden op Anthology 3), het instrumentale "Rocker" en de cover "Save the Last Dance For Me". Afsluiter van de LP was een reprise van "Get Back". En de nummers die wel op "Let It Be" staan, waren andere versies.
Maar omwille van allerlei onduidelijke redenen werd de release van de plaat steeds opgehouden. De release zou vertraging hebben omdat er een boek met foto's en tekst zou bij zitten, de release moest samen vallen met de film die nog niet uit was, de Beatles waren niet tevreden met de tracklist, ...
Glyn Johns moest dus opnieuw een andere tracklist samen stellen. Deze keer liet hij "Teddy Boy" er af en voegde "I Me Mine" en "Across the Universe" er aan toe, omdat deze nummers ook te zien waren in de film en "Teddy Boy" niet.
Nog steeds was men niet tevreden en dus kreeg Phil Spector, die net de single '"Instant Karma" van John Lennon had geproduced, de tapes in handen met de opdracht er een album mee samen te stellen. Het was ondertussen al 1970. Spector stapte - tot spijt van Glyn Johns - af van het concept van deze LP (dat de nummers rauw moesten zijn). Vooral zijn theatrale versie van "The Long and Winding Road" kreeg veel kritiek. Toch vind ik dit wel een mooie versie, ik zou niet kunnen kiezen tussen de Spector of de Glyn Johns-versie. Hij orchestreerde ook "I Me Mine" en "Across the Universe" (dat na al die tijd dus eindelijk gereleased werd). "Dig It" kortte hij in tot minder dan een minuut (Glyn Johns' versie duurde vier en een halve minuut, andere versies op bootlegs duren zelfs meer dan acht minuten).

In Mei 1970 kwam "Get Back" dus eindelijk uit, onder de naam "Let It Be", samen met de film. Tegen dan waren de Beatles reeds gesplit. Met de film kreeg het publiek een (pijnlijke) afscheidsdocumentaire te zien van een band die uit elkaar valt en op splitten staat, en met de LP kregen de fans een prachtig afscheidscadeau. De film is trouwens een zeer grote aanrader voor elke Beatlesfan. In de film zitten ook heel wat nummers die niet op het album staan ("Besame Mucho", "Lawdy Miss Clawdy", ...) Ik snap alleen niet wat de release ervan tegenhoudt. Problemen met de rechten neem ik aan?

Voor wie nog wat dieper wil graven in de "ramp" (zoals het boek "The Let It Be disaster" heet), die de Get Back sessies waren, zijn er vele bootlegs uitgegeven ("The Black Album", of de reeks "Thirty Days", of de originele LP van Glyn Johns), van al die uren aan tape die er zijn. Er zijn zeker nog wat leuke nummers te ontdekken; covers, onuitgegeven versies van nummers op "Let It Be" of Abbey Road", of onbekende nummers geschreven door John, Paul of George die na de Get Back sessies nooit meer gespeeld werden. Mijn favoriete nummers daarvan zijn "Suzy Parker", de cover "Mailman Bring Me No More Blues" (ook op Anthology 3 te vinden), "No Pakistanis" (een parodie op "Get Back") "Child of Nature", en anderen.

Mooi verhaal blijft het toch, ook al is het natuurlijk ook triest. De tapes bevatten inderdaad leuke dingen. No Pakistanis is erg grappig!

Ander leesvoer en geluidsopnamen om te kopen in het Nederlands is hier te vinden: http://www.beatlesmuseum.nl/Dutch/

en hoe hoor je de hand van George Martin? Wat zijn zijn typische kenmerken? help me out here!

Bij het lezen van een paar pagina's terug begon ik zelf ook te twijfelen over wat het laatste album was.
Let it be is dus het laatste uitgebrachte maar abbey road is het laatst opgenomen...??? of hoe zit het nu?

Let it be is laatst uitgebrachte, Abbey Road als laatste gemaakt.

en...de laatste keer dat de 4 Beatles in de EMI studio bijeen waren was op 20 -8-'69 voor ' I want you' . De laatste Beatles opname sessie(zonder Lennon) vond echter op 3 en 4 januari 1970 plaats voor het opnemen van Harrison's' I me mine' en tevens werd toen de laatste hand gelegd aan Mc.Cartney's 'let it be'.

Mmmm,
Na The Wall, heeft mijn vader zijn hele platencollectie van de zolder gehaald, zijn pick-up neergezet en aangesloten en er een paar laten horen.
Deze zat ook bij de collectie, alleen ik heb m nog niet geluisterd. Binnen kort maar eens eventjes kijken.

Toon1, mijn compliment voor jouw uigebreid verhaal over de ' Get Back sessions ' . Je hebt je duidelijk verdiept in de materie , je brengt een genuanceerde analyse - kortom ; knap werk , Toon !
Graag zou ik aan jouw verhaal nog willen toevoegen dat de filosofie achter het ' Get Back project ' was , dat The Beatles weer terug wilden naar hun Please Please Me periode of anders gezegd om na hun talloze experimenten terug te keren naar het 'primitieve rock ' roll spel ' en dat het liefst live.

Ik heb weinig 'feitelijks' toe te voegen na het verhaal van Toon1. Het waren eigenaardige sessies die door de veelheid aan bootleg-materiaal zijn vastgelegd. Persoonlijk vind ik dit materiaal van een wat rommelige en droeve kwaliteit. De jongens hebben niet veel zin meer om hun best te doen en dat druipt ervan af. John had nauwelijks songs meer voor de Beatles over (dát was de reden dat George een tijdje dat band verliet) en Paul mocht de zaak draaiend houden. Dat er uberhaupt nog een elpee uit voort is gekomen mag een klein wonder heten.
De toevoegingen van Phil Spector (die hij samen met John tot stand bracht, Paul was een studio verderop aan het werk, maar die werd er niet bijgevraagd, een fraai staaltje van hoe de mannen met elkaar omdraaien; even snel de Fischer Chöre onder Pauls The Long and Winding Road zetten...fijne knul) zijn qua koor en orkest overbodig. De 'live'-tracks zijn best aardig en ik vind de conversaties erg grappig.

"I’d like to thank you on behalf of the group and ourselves, and I hope we passed the audition".

en, Louis, is het er al van gekomen die kennismaking met 'Let It Be' en zo ja , wat vond je er van?

Een erg flauw album dat helemaal niet in de buurt komt van albums als Abbey Road en Sgt. Pepper. Nog een 2* omdat je er gelukkig niet te lang naar moet luisteren.

Erg flauw, een2*?? Nou ja dat slaat echt nergens op!! maar ja je moet het zelf maar weten.

Het is jammer dat ze Don't Let Me Down en een prachtige uitvoering van You Really Got a Hold On Me(die wel te horen was in de film) er niet op hebben gezet.

Tegenwoordig zijn er heel veel manieren om de originele 'Get Back'-opnamen voor de prijs van een CD-R en een vlotte internetverbing...

Ja dat heb ik al geprobeerd maar die uitvoering van You really got a Hold On Me is nergens te vinden.

Heb pas de let it be naked van Let it be voor het eerst gehoord en mijn waardering voor deze songs is gelijk met sprongen gestegen. Let it be was een zwanenzang van een van de meest creatieve bands ooit en dat hoor je beter op de Naked-versie dan op de originele met het Spectorgeluid. Ik ben er bij Let it Be Naked wat diepe op ingegaan

wat ik zo raar vind is dat 'don't let me down' niet op het origineel staat. 1 van de betere nummers van 'naked'.
'naked' spreekt mij overigens meer aan dan het origineel.

Don't let me down is inderdaad een van de betere nummers op Naked. Dit is gereleased als B-kant (van Get back meen ik)
Maar dus later wel op de Naked-versie gezet omdat het uit dezelfde opnamessies stamt als derest van Let it be.
Jij vind de Witte trouwens ook blijkbaar de beste van The beatles. Ik ook

het is lastig kiezen tussen Abbey Road en de witte . . .

De enige echte Let it Be van The Beatles, i.pv. let it be...naked die een paar jaar geleden verscheen. Veel critici vinden dit maar een redelijk plaatje, dan vraag ik me af hoe een plaat met klassiekers als Let it be, get Back, the Long and winding road en across the universe redelijk kan worden benoemd, met daarnaast ijzersterke nummers als I've got a feeling, two of us, dig a pony en een George die met For You blue en I,me,mine ook wederom een erg belangrijke bedrage leverde. Gezien de geschiedenis is dit geen pepper of Revolver maar het geeft blijk dat deze groep ondanks de erbarmelijk sfeer waarin Let it be tot stand kwam tot de laatste snik op top niveau wist te presteren. Tuurlijk was deze plaat geen concept maar heeft een live gevoel en dat was precies wat ze nastreefde. Het dakconcert op de Abbey road studio werd tijdens de opname van deze plaat gegeven en is legendarisch, nu maar hopen dat de film snel op DVD uit gaat komen!

Op het dak zijn er op 30 januari 1969 alleen negen nummers op genomen. Ik denk niet dat deze ooit op een seperate DVD terecht komen, mischien wel als aanvulling op een DVD realease van "Let It Be".

Tracklist van het "Rooftop Concert":

Get Back
Get Back
Don't let me down
I've got a feeling
One After 909
Dig A Pony
I've got a feeling
Don't let me down
Get back

Helemaal mee eens, het is misschien dan niet een van de vernieuwendste platen van de Beatles maar toch zeker een van de lekkerste. Met hoogtepunten als Dig a pony ( dat lennon zelf een waardeloos nummer schijnt te vinden!? ), I've Got a Feeling en Let It Be.

Staan gewoon veel erg goeie nummers op vind Let It Be Naked iets beter maar niet zoveel om een andere beoordeling te geven. Mensen die dit album afdoen als slecht of minder dan de vorige albums moeten toch echt herluisteren. Nummers als "Across the Universe", "Let It Be" " The Long and Winding Road" & "Get Back" zijn gewoon allemaal klassiekers.

Let it Be, Get Back, I've Got a Feeling, Two of Us, Dig it, Long and Winding Road...
Dat zijn er precies genoeg voor een EP...
Let it Be is m.i. de enige "Niet-Essentiele" post 1965-elpee; Magical Mystery Tour tel ik voor het gemak niet mee.

Mooi essay van Toon1 trouwens, vooral het altijd interessante gebroei tussen de heren Paul, George, John en ene mevrouw Ono.
George viel een keer pittig uit tegen Yoko toen ze een paar Digestives ontvreemdde uit zijn rol koekjes. De foto's van die sessies zijn geweldig; verveelde en starende blikken, een veel wijzende en actieve Paul.
Overigens blijf ik twijfelen aan de kwaliteit van het niet-uitgebrachte materiaal. Dit is natuurlijk de meest uitgekauwde Beatles-sessie ooit; van elke dag in deze maand is materiaal bewaard gebleven van meestal lauwe, verveelde en hangerige kwaliteit.
Uitzonderingen zijn de rooftop-opnames (vooral Don't Let me Down) en een leuke versie van Two of Us.

Get back staat niet op de originele Let it Be. Wel op let it be naked. Vreemd genoeg eigenlijk, want waarom is let it be naked niet uitgebracht met alle gestripte nummers van let it be, maar staan er een paar nummers niet op en andere wel die niet op de gewone let it be voorkomen?
Ik heb ook niet de indruk dat Get back op de naked-versie afwijkt van de originele die op single is uitgebracht. Het was immersal een tamelijk "kaal" nummer, dus wat voegt de naked-versie nou toe?

hoezo staat Get Back daar niet op?

"Get Back" staat gewoon op het originele door Phil Spector geproduceerde vinyl, hoor. En 't klinkt nog steeds erg goed.
Let ook even op de gitaarsolo op de titelsong 'Let it be', die is op de albumversie met een meer overstuurde distortion sound, terwijl die op de single versie een meer flangerachtige sound gebruikt. Oorspronkelijk wilde George de beide gitaarsoli allebei door elkaar op het nummer opnemen maar de andere Beatles waren daar tegen. Op de single versie is nog wel een grotendeels weggemixte distortionsound van zijn gitaar af en toe te horen.

Dat meende ik altijd al te horen! Het is tegenwoordig vast wel mogelijk om postuum en achteraf alsnog de twee solo's door elkaar te laten galmen, toch?
En natuurlijk staat Get Back op deze LP, inclusief "Thanks, Mo!" en de speech van John!

Sorry, get back staat inderdaad ook op de oorspronkelijke let it be. Had ik ff een black out schijnbaar.
Ik ben overigens ook heel erg gecharmeerd van Paul's laatste memory almost full. En speciaal het dvd'tje daarbij, met onder andere een prachtige uitvoering van Drive my car.