The Beatles - Let It Be (1970)

Dit is een onderschat Beatles album, ja dat kan

Eigenlijk maar 1 slecht nummer Maggie Mae, en twee wat mindere For You Blue & 909. De rest zijn gewoon klassiekers van formaat.

Get Back, Let It Be & A.T.U. kunnen alle mee dingen voor beste Beatle nummer.

Zowel One after 909 als Maggie Mae vind ik juist geinige tussendoortjes; John en Paul die even voor wat ontspanning zorgen door wat ouwe deuntjes uit hun Liverpool/Hamburg-dagen uit de kast te halen.

Inderdaad, hoe kan 'Maggie Mae' nu een slecht nummer zijn? Het is gewoon een kort tussendoortje van 40 seconden. Gewoon een plezierig liedje.

One After 909 vind ik zelfs een rocker van formaat. Een feestje !
Maggie Mae , een losbandig volksdeuntje, verhoogt de sfeer .
For You Blue . Het simpele bluesschema wordt op een uiterst originele wijze benaderd en uitgevoerd incl. het verrassende gitaarspel van Lennon.

John Lennon doet op dit hele nummer niet mee, en laat zoals zo vaak in die dagen verstek gaan in de studio. George Harrison's uitroepen tijdens het nummer zoals 'Go Johnny Go!' zijn werkelijk volslagen ironisch bedoeld, ontsproten uit de ergenis die Harrison heeft over de zoveelste keer dat Lennon zijn werk als muzikant voor de Beatles verzaakt. Zo zijn er wel meer ironische uitroepen tijdens dit nummer van Harrison die de mixende technici gewoon hebben laten staan uit sympathie voor de werkende drie Beatles en uit overeenstemming met George Harrison. Op "I,Me,Mine" zijn b.v. ook maar drie Beatles te horen, behalve Lennon dus.

Sterker nog; beide nummers zijn opgenomen in1970, terwijl in augustus '69 de Fab4 elkaar voor het laatst zagen. Een soort van appendix, deze twee tracks...

For you blue is op 25 januari 1969 opgenomen (incl. een prachtig spelende Lennon). Vermeldenswaardig is de in het nummer gedane verwijzing naar Elmore James. Niet voor niets , want George had goed geluisterd naar diens ' Madison Blues'.

I Me Mine is opgenomen op 3 januari 1970 en inderdaad zonder Lennon ( hij was in Denemarken).

George! Je hebt gelijk! Ik raakte in de war met de datums van de mix-sessies die tot januari 1970 doorliepen. En hij was in Denemarken is een eufemisme voor: hij was erg actief samen met Yoko activistische zaken te ontplooien, waaronder haar afknippen voor een goed doel en was in feite geen Beatle meer.

Dat kan iedereen gebeuren een foutje....maar je krijgt wel wat strafwerk......verplicht kijken naar For You Blue uit de Let it be film en je aandacht op Lennon vestigen. Go , Johnny , Go !!!!

Ik kende die clip en toen ik dit de eerste keer zag en hoorde rezen bij mij direct twijfels of die studio solo die je op vinyl in hetzelfde nummer kunt horen ook door Lennon gespeeld wordt. Maar daar geloof ik simpel weg niet in, dit op nieuw gehoord en gezien hebbende. Wat hoor je namelijk in deze clip? Nou, daarin hoor je dat hij diverse fouten maakt op zijn slide-guitar en dat het uiteindelijk op de studio-versie zal ik maar zeggen veel cleaner gespeeld wordt. Ten tweede : wat zie je tijdens de videoclip? Dan zie je dat Lennon direct na het spelen van de solo op z'n slide-guitar uiterst ongemakkelijk de camera inkijkt, zo van : "Dit was het toch niet helemaal!". Op 'Get Back' deed Lennon het weer wel goed. Die versie bleef gewoon staan en werd zelfs een wereldhit.
Overigens werden Harrison's uitroepen tijdens de eerdere sessie nog even overdubbed tijdens de final take van 'For You Blue' en werd Lennon ondertussen gevraagd zich daarover stil te houden.

For You Blue , take 6 - 25 jan. 1969 - is na de mix op het Let it Be album terechtgekomen ( incl. een prachtig ....).
Dit is niet de clip uit de film. Je kunt wel waarnemen op welke manier Lennon het mooie geluid uit 'zijn slide gitaar ' tovert.

Nee, inderdaad , dat is George Harrison die je uiteindelijk op het vinyl hoort.


Ja, in dé film, maar tijdens het ultieme studio gebeuren voor het uiteindelijke muziek-album "Let it be" waar Lennon vaak verstek liet gaan, verschijnt plotseling de versie van Harrison. Die hele versie van Lennon die je in de film ziet daar hoor je helemaal niets van op de plaat. Vandaar ook dat Lennon zich koest moest houden wat betreft zijn commentaar omtrent deze beatle song. Het moest voor de fans zodanig overkomen dat het leek alsof het nog steeds John Lennon was die de slide-guitar hanteerde. Ik ben echter niet zo goedgelovig.
Maar goed, maakt allemaal niets uit, "Let it Be" is en blijft een van de meest onderschatte beatle albums.

Met jouw laatste zin ben ik het eens. Ik vind ook dat er te vaak te geringschattend over Let it be wordt gesproken. Geen baanbrekend werk , okee , maar wel een heel sfeervol album met een aantal memorabele songs.
Ik ben overigens benieuwd naar jouw exemplaar van Let it be , want bij mij klinkt Lennon luid en duidelijk sinds 1970.
Dat iemand als Lennon zich koest moest houden om de een of andere reden , lijkt mij heel sterk gelet op zijn karakter. Dit zou eerder vragen om grote moeilijkheden en averechts werken. Lennon was nl. vrijwel niet koest te krijgen. Vrijwel. Yoko , kon het soms....
Voor de fans van John's ' slidespel ' verwijs ik met graagte naar zijn solosong 'John Sinclair'.

Grappige analyse van Argus, doet me denken aan de analyse van het vrijestijl-basspel van John Lennon tijdens The Long & Winding Road. Het vasthouden van het 'geen overdub'-reglement tijdens deze opnames zorgden voor dit soort combinaties en hier viel het erg rommelig uit; de ene verkeerde noot na de andere uitglijer. Voor twijfelaars: er is geen post-1966-track waar de bas zó ver naar achteren is gemixt!

Ja , McCartney met zijn compositie achter de piano en Lennon aan de bas. Dit laatste was niet echt een succes.
McCartney was met name over dit nummer in de uiteindelijke Spector productie zeer ontevreden. Zijn kritiek was vooral gericht op de grootschalige orkestratie , waardoor de piano en de intimiteit van het werk volgens hem teniet werden gedaan.

Het 'schandaal' was natuurlijk dat Lennon bij het mixen/"produceren" van deze track aanwezig was en McCartney zelf niet....redelijk tekenend voor de onderlinge verhoudingen

Wel, ik vind dat Lennon het zéér goed heeft gedaan! The Long and Winding Road vind ik één van de allermooiste nummers ooit gemaakt. Mooier dan Let it Be en Yesterday (wat een klucht, yesterday!). Het grote orkestrale tierlantijntjes heb ik steeds prachtig gevonden! En dan op de Naked-versie...

Ik vindt ook de Spector-productie van 'The Long and Winding Road' veel beter dan de versie op het naked album. Het is de versie waar ik aan gewend ben, maar vroeger vond ik de orkestratie met koor en orkest juist al heel mooi. Het vult gaps in de oorspronkelijke song in en dat is heel secuur en met smaak uitgevoerd.

Even een tegengeluid tegen de voorgaande twee liefhebbers van het Fischer Chöre en de Boston Pops....ik vind wel duidelijk te merken wanneer de subtiele/ondersteunende George Martin aan het werk is geweest of de Ruwe Verfkwast van Phil Spector. Luister maar 'ns naar de begeleiding van Across the Universe en vergelijk dat met de arrangementen van Martin op Abbey Road (The End, Here Comes the Sun, Something).
En -->Lennonlover: weet je zeker dat Lennon hier echt z'n best op heeft gedaan of heeft hij breed grijnzend en met leedvermaak de song van z'n collega met deze orkest-saus heeft overgoten? Ik vermoed dus het laatste

Onsamenhangende plaat, klinkt als een plaat met leftovers. Wel een aantal goede zoals I Me Mine, Get back en vooral The long and winding road. Abbey road vind ik meer een geheel en daarom een betere plaat, ook door de arrangementen. Ik luister liever naar de Anthology deel 1 en 2 dan deze plaat, no offence Beatlefans.

Dit is eigenlijk geen officiële plaat maar een voortborduursel uit de Abbey Road sessies van 1969 en deze plaat komt dus ook eigenlijk niet uit 1970 maar uit 1969, maar de toen de Beatles zich ontbonden, heeft volgens mij Phil Spector ( het kan ook iemand anders geweest zijn) de sessies op een plaat gezet en voila ge hebt let It Be.

Ook hier een paar magistrale nummers zoals
Get Back
The long And Winding Road
en met als hoogtepunt
Across The Universe

4,5*

Dit is niet waar. De opnames voor Abbey Road begonnen pas nadat het hele Let It Be(dat eerst Get Back zou heten)-gedoe was afgerond. Een paar maanden later begonnen ze met de Abbey Road-sessies, een paar maanden later waren The Beatles niet meer en een nog een paar maanden knalde Phil Spector de opnames van Let It Be met toeters en bellen op vinyl.

Mijn fout.

Zolang het maar duidelijk is dat het geen echte officiële plaat is

"Geen echte officiele plaat"?
Voor wat betreft de betrokkenheid van de Beatles bij dit product is dit net zo "officieel" als Abbey Road of Revolver. Alleen is dit hun echtscheidingselpee....het hele idee van weer 'ns pure rock 'n roll maken en op den duur een concert geven (Macca's idee) werd al gauw afgeschoten, dan maar een film over vier chagrijnige mannen die er ineens lol in kregen toen ze in de vrieskou op het dak het concertje gaven. Als document interessanter dan als Beatles-album (vind ik)

Theorie: als de 'rooftop'-concert niet zo lollig was geweest was Abbey Road er nooit gekomen!

Een enorm onzinverhaal heb ik dat altijd gevonden. Er werd en wordt een hele hoop onzin over 's wereld populairste band gezegd en geschreven, vaak boeken met van begin tot eind alleen maar interessante quatsch dat alleen maar lekker zal verkopen omdat het nu eenmaal de populairste band is, en conflictueuze situaties daar schrijft men dan vaak het graagst over.


Zou best eens kunnen.

Klopt, omdat het een interessant conflict is! Terwijl Macca in ruimte 1 bezig was met opnames waren Lennon en Spector in ruimte 2 bezig met het mixen van The Long and Winding Road. Als je daarbij optelt dat McCartney altijd erg ontevreden is over Fischer Chöre en het James Last-orkest mag je zelf invullen hoe de 'samenwerking' op dat moment was!

Let it Be (in al z'n versies) is de vechtplaat van de Beatles; de film is een lang en pijnlijk filmverslag van een stel ontevreden muzikanten die elkaar voor de voeten lopen (en de laatste 20 minuten is lollig).

Vraag me af waarom dit Beatles album `n beetje in de schaduw staat van AR , Pepper , RS en Revolver .
Ik vind dit minstens gelijkwaardig met een boel hoogtepunten .
De geluidskwaliteit op Naked vind ik wat beter , en daar staat het geweldige Don`t Let Me Down op .
Het Roof Concert deze week binnen gekregen , gewoon super dat Dak Concert .
dikke 4,5 ster .

Ik zie nu pas dat dit een van de weinige Beatlesalbums is die ik hier nog geen cijfer had gegeven tot nu toe. Dus bij deze dan maar. Of Let It Be Naked nou beter is dan deze Phil Spector versie, of andersom, weet ik eigenlijk niet. Op Let It Be Naked mis ik weer enkele dingen van de originele Let It Be (zoals het einde van Get Back, en de gitaarsolo van George Harrison in Let It Be), en op deze Let It Be vind ik de productie van Phil Spector niet altijd even geweldig. Toch geef ik dit album een 4,0. Want de gitaarsolo van George Harrison in Let It Be op dit album vind ik persoonlijk beter dan die gitaarsolo's op die in de single versie van Let It Be en op LIBN terecht zijn gekomen. De naked versie van The Long & Winding Road vind ik natuurlijk prachtig, maar toch kan ik deze versie met orkest erbij gemixt ook erg waarderen.

Al vind ik persoonlijk toch jammer dat dit het laatste studioalbum van The Beatles is geworden en niet Abbey Road. Want dan hadden we echt kunnen zeggen dat The Beatles op hun hoogtepunt waren gestopt. Nu is dit album een beetje als achteraf uitgebracht

De opnames van Let it Be dateren wel van voor die van Abbey Road.
Misschien troost dat je

Dat weet ik. Maar persoonlijk hadden ze het materiaal voor een album beter meteen uit kunnen brengen vooor Abbey Road. Maar ik weet hoe het is gegaan. Eerst zou Glyn Johns het album produceren, maar zijn versie werd afgekeurd. Waardoor het een jaar op de plank is blijven liggen