The Smiths - Strangeways, Here We Come (1987)

Ooh..... wat een juweeltje weer. Er staat eigenlijk geen zwak nummer op deze cd. Mijn favoriet is op dit moment 'Unhappy Birthday', omdat de tekst heel erg goed past bij een situatie in mijn leventje

I've come to wish you an unhappy birthday
'Cause you're evil
And you lie
And if you should die
I may feel slightly sad
But I won't cry


Als enige minpuntje wil ik dan graag iets aanstippen wat ik ergens anders ook al las: Paint A Vulgar Picture is een aanklacht tegen de hebberige platenmaatschappijen. Probleem is echter dat The Smiths 1001 best of compilaties hebben uitgebracht. Ook al tijdens hun actieve loopbaan, dus wat mij betreft is het een beetje hypocriet. Desondanks 4,5 dikke sterren.

The Smiths was een bandje die mij in de jaren '80 eigenlijk vooral opviel vanwege de romantisering die er rondom deze band plaatsvond, alsof we met iets heiligs van doen hadden.
Saint Moz en kornuiten konden bij een klein deel geen kwaad meer doen. Ik benadruk een klein deel, omdat deze band in Nederland nooit echt heel erg groot is geweest.
Maar hoe stond ik daar tegenover dan? Die ietwat overdreven aandacht zorgde er voor dat ik naar de band ging luisteren, mijn nieuwsgierigheid was namelijk gewekt.
Ik ging er mee akkoord dat The Smiths een opvallend goed bandje was, maar de bewieroking had wat minder gemogen.
Dit laatste album van de heren is wel mijn favoriet (waar dat voor het overgrote merendeel meestal The Queen is Dead is voor anderen).
Misschien omdat het net even wat luchtiger klinkt en daardoor ook wat toegankelijker.
Rush And A Push And The Land Is Ours is daar al een goed voorbeeld van. Het is simpelweg een heerlijke popsong. Het stemt alvast vrolijk en 'ik heb er zin an'.
I Started Something I Couldn't Finish valt op door glamrock-gitaar van Marr. Huppakee die zit er gelijk helemaal in. Pop op zijn best.
Death Of A Disco Dancer gaat wel degelijk dieper. Een en al treurigheid. Morrissey jankt lekker door en dat bedoel ik nu eens niet negatief. Het is randje, maar is balanceren op randjes nu juist niet zo enorm uitdagend? Precies.
En dan de vriendin die in coma ligt. Girlfriend In A Coma. Typisch zo'n nummer waar sommigen gillend van wegrennen en waar anderen helemaal leip van zijn. Deze jongen is er dus helemaal weg van. Als je voor de ik weet niet hoeveelste keer dit nummer nog steeds uit volle borst mee wilt zingen en het nog evenveel doet met je als de allereerste luisterbeurt, dan zit het gewoon goed. Laat haar nog maar even in coma blijven liggen zou ik zeggen: knap hoe ze zo'n tekst in zo'n vrolijk deuntje weten te persen.
Stop Me If You Think You've Heard This One Before. Laten we eerlijk zijn: dit is toch gewoon een miniatuur-pareltje? Alleen al Marr op gitaar. Ook vind ik de zang van Morrissey hier op de een of andere manier milder overkomen. Het is wat minder sarcastisch of tegen het randje aan. Het geluid is wat softer. Wederom pop zoals pop behoort te zijn.
Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me is een nummer dat me altijd heel erg heeft weten te boeien. Het komt ook oprecht op me over. Iets waar ik bij Morrissey nooit helemaal zeker van ben. Dit is hemeltergend mooi. Het is elegant, stijlvol en daarmee een absolute Smiths-klassieker.
Nu ben ik bijna jarig, maar ik hoop toch niet dat iemand me een Unhappy Birthday als deze gaat wensen: 'If you should die, I may feel slightly sad, but won't cry'. Slik........ dat klinkt toch behoorlijk vernietigend.
Het sarcastische Paint A Vulgar Picture is wederom die wonderlijke combinatie van venijnige tekst gecombineerd met een geweldige manier van song schrijven. Een op het eerste gehoor luchtige popsong die wel degelijk meerdere lagen bevat en knap in elkaar steekt. Chapeau.
Death At One's Elbow is swingende rockabilly en geeft deze cd een flinke zwieper vooruit. Voor je het weet is het nummer al weer voorbij.
I Won't Share You is voor mij het enige nummer op dit album waar ik niet altijd even goed raad mee weet. Zwak is een term die ik niet in de mond ga nemen, want dat vind ik het zeker niet, maar het is er wel eentje die net even wat minder indruk op me maakt. Gelukkig is het niet zo dat dit nummer me van 5* weet af te houden.
Simpelweg een heerlijke cd en toch zeker wel mijn favoriet van deze band. Jammer dat ze niet meer bestaan? Ach, ik vind veel solo-werk van Morrissey net zo goed. Beter zo dan hierna met bagger aan komen draven nietwaar.

Dit was het enige van de vier Smithsalbums dat ik nog niet kende, en na een paar luisterbeurten moet ik andermaal vaststellen dat het maximaal van de punten hier op zijn plaats is. Net zoals op The Queen Is Dead en Meat Is Murder, staan er geen mindere nummers op deze plaat, en is iedere song gewoon een schot in de roos.
Aartsmoeilijk om hier twee favorieten aan te duiden. Elk nummer zit zowel muzikaal als tekstueel prachtig in elkaar.
Om dan toch wat te zeggen: Stop Me If You Think You've Heard This One Before, en natuurlijk Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me.

No hope, but no harm, just another false alarm

5*****

STRANGEWAYS HERE WE COME 1987

Het laatste album. De zwanenzang van The Smiths.
En op deze kermende wijze sleept Morrissey zich doorheen
de opmerkelijk frisse albumopener.

A Rush and a Push and the Land Is Ours
had volgens mij gemakkelijke een single kunnen zijn.
Ik hoor in de muziek van Johnny Marr vaak folkelementen doorschemeren.

Strangeways Here We Come, het album met de lange titel
en met songs met zo mogelijk nog langere titels.

I Started Something I Couldn't Finish heeft venijn in de gitaren.
Bijna een uitzondering op een album met vooral tragere en rustige songs.

Death of a Disco Dancer is een beauty.
Een song die ik ook singlepotentie zou willen toedichten.
Slepend, kermend en muzikaal zeer onderhoudend.
Maybe in the next world ...

Girlfriend in a Coma was het hitje.
Huppeldepup lovesong met een heel giftig randje.
Kort genoeg ook geen klap in je gezicht te krijgen tijdens het dansen
van het meisje dat je in deze voor ogen had.

Stop Me If You Think You've Heard This One Before
heeft een gevaarlijke titel. Het aantal Morrissey haters
in de vriendenkring nam met de jaren toe. En met zo'n song
vraag je natuurlijk om een reactie. Luister ook eens naar de muziek.

Zit kant 1 perfect en logisch in elkaar,
dan vind ik kant 2 wat ongelukkig samengesteld.

Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me vind ik
een vervelend nummer. Nochtans op single. Maar hier gaat de zanger
ons weer mateloos irriteren met zijn zelfgezocht vrijgezellen bestaan.

Unhappy Birthday is aardig.
Maar niet veel meer dan een aardigheidje.
Het sarcasme van Morrissey kan ik zoveel beter smaken
dan zijn pedante zelfbeklag.

Paint a Vulgar Picture is de overbekende sneer
naar de muziekindustrie. Maar zijn dat eigenlijk onze zaken wel.
Mochten The Smiths niet alles zomaar op single gooien
(zie hieronder), op 33 toeren permitteerden zij zich wel meer.

Death at One's Elbow rockt weer als een oude Smithssong.
Maar weer zo kort van stof dat het nummer me niet weet te grijpen.
Soms krijg je de indruk dat The Smiths hun beste nummers bewaarden
voor de singles en hun albums de opvullers kregen.

I Won't Share You lijkt me het zwakste nummer van de plaat.
Een raar nummer om mee te eindigen. Een afscheidsbriefje ... (ook aan de fans?)
Allemaal iets te pathetische en melodramatisch naar mijn smaak.

Ik heb op mijn zelf gemaakte exemplaar de volgende bonustracks toegevoegd.

11. You Just Haven't Earned It Yet Baby

Dit is de gewraakte single waarnaar zelfs letterlijk verwezen wordt
in Paint a Vulgar Picture. Omdat Rough Trade het niet op single wou,
verscheen het nummer wel als bonus en extra teaser op de onvolprezen
verzamelaar The World Won't Listen (en ook op Louder Than Bombs).

12. Shoplifters of the World
13. London
14. Half a Person

Een single met drie non-album tracks die in de plaats
van het voorgaande nummer werd uitgebracht. Minder hitpotent.
Shoplifters of the World is niet zo catchy als eerdere singles.
Wel een goed nummer. London heeft gierende gitaren en een stevig
rockende beat en vormt zo het perfecte tegengewicht voor Half a Person,
een downsong waarin de slepende zang van Morrissey me wel kan bekoren.

15. Sheila Take a Bow
16. Is It Really So Strange
17. Sweet and Tender Hooligan

Nog een single die tussen The Queen Is Dead en Strangeways uitkwam.
Heel mooie a-kant. Sheila Take a Bow opent zowaar met een fanfare.
Ook tekstueel ene leuke invalshoek: meester vrijgezel ontfermt
zich over de mislukte liefdes zoektochten van een meisje.

De twee andere tracks zijn rechtstreeks van de Peel Sessies geplukt.
Interessant omdat deze nummers nooit meer hernomen zijn in de studio.
Twee stevige songs ook, die de klemtoon minder op de jammerklacht
van de zanger leggen, maar meer op de muzikale competentie van de band.

18. Work Is a Four-Letter Word
19. I Keep Mine Hidden

De b-kanten van Girlfriend in a Coma zijn moeilijk te vinden op CD.
Je hebt er eigenlijk de zeldzame CD single voor nodig. Maar eigenlijk mis je weinig.
Ik vind het met stip twee van de zwakkere Smiths songs. Echt overschotjes.

De mistige rook die rond elk Smiths album rondhand is zo langzamerhand aan het wegtrekken. Rush and a Push en Girlfriend in a Coma zijn twee duidelijke en moeiteloos te ontdekken bommen van songs. Liefde op het eerste gezicht was dat.
Maar andere nummers waren niet van dat. Te langgerekt. Niet per sé qua lengte maar vooral qua spanning en 'drive'. Erg moeilijk dus om dan een nummer van maar 5 minuten te kunnen uitzitten. Die intro van Last Night I dreamt... is nog steeds een struikelblok voor mij. Andere nummers hebben me langzamerhand hun schoonheid willen onthullen (een plaat een paar weken links laten liggen kan wonderen verrichten!).
De enige nummers die voor mij nog een mysterie zijn, zijn Death of a Disco Dancer, Last Night I Dreamt en I won't Share You.

4* zijn hier correct en ze zullen nog vaak m'n oren in razen.

Één van de minste albums van the Smiths volgens mij.Dit komt vooral door het gebrek aan aanstekelijke gitaarriedels van Johnny Marr en de af en toe wat gezapige nummers.Natuurlijk er blijft genoeg te genieten over maar het feit dat ik Strangeways, here we come van alle Smiths albums het minste draai is voor mij toch een teken aan de wand.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Nog niet eerder hoorde ik dit album van The Smiths, ik weet wel dat ze een heel populaire band zijn op deze website. In eerste instantie moest ik heel erg wennen aan het tegen het valse aan zingen van de zanger. Sowieso een beetje een kikker in z’n keel. Het heeft naar mijn idee wel een typische 80’s sound. Of dan toch wel wat ik met de 80’s associeer. Best prettig om naar te luisteren, zonder dat ik nu heel bijzonder vind. Misschien vind ik het zangtechnisch daarvoor soms iets te theatraal (al is dat ook misschien niet helemaal het goede woord). Favoriete nummer is Girlfriend in a Coma.