The Smiths - Strangeways, Here We Come (1987)

er is ook nog heeeeeel veel briljantie gevolgd...

http://www.musicmeter.nl/artist/9447

Mja, ik doeld enatuurlijk op The Smiths. Maar Morrissey heeft ook nog briljante nummers uitgebracht, inderdaad.

Ik treed Morrissey volmondig bij wanneer hij deze aanduidt als zijn beste CD met The Smiths. Het is moeilijk een passender orgelpunt van een groep in te denken als het magistrale 'I won't share you'.

Zit zeker wat in. Allevier de bandleden vindne inderdaad deze plaat hun meesterwerk.

Dit vind ik, als Smithsfan, de minste van hun albums. Nog steeds erg goed, maar in vergelijking met Meat is Murder en The Queen is Dead net iets minder. Rush and a Push en Girlfriend in a Coma zijn op dit album mijn favorieten.

4,5* (sorry Morrissey, I hope you will be graceful ).

maar toch nog 4,5 sterren!
bij mij wisselt het nog wel eens welke ik de beste vind.

Bij mij wisselt het de laatste jaren niet meer. Meat is Murder vind ik nog steeds het beste album en deze de minste.

Jammer van Death At One's Elbow, maar voor de rest is dit een geweldige afsluiter van een geweldige carriere (4 prachtplaten in iets meer dan 3 jaar!).

Tja, maar ook dat is best een hip nummer. Maar behoort wel tot niveautje 3 (van de drie, waar ik ook Golden Lights zou indelen).

Ik weet nog niet welke van de 2 cd's ik beter vind, deze of The queen is dead. Deze is naar mijn mening wel wat toegankelijker.
Death of a disco-dancer, I won't share you en A rush and a push... vind ik de betere nummers.

Paint a Vulgar Picture is een van hun beste nummers die z eooit gemaakt hebben naar mijnn mening.

Plaat met een alto-jaren-tachtig-sound...Het is hierbij overigens de vraag of dat storend is. Ik vind van niet. Het hoeft niet altijd vernieuwend te zijn. Als het je maar raakt. En dat is wat mij betreft zeer zeker het geval met Last Night, Unhappy Birthday en I Won"t Share You. En zo'n titel alleen al. Kon dat toen het uitkwam niet laten liggen (LP). Draait op dit moment. Fijn hard.

In ieder geval een stuk of vijf a zes goede liedjes. Hun beste album, al zal Morrissey nooit mijn zanger worden.

Qua melodie het mooiste nummer van The Smiths:
Paint A Vulgair Picture (al vind ik 'm wat lang duren).

een waanzinnig album.

het is dat death at one's elbow erop staat, anders was het een 5* geweest. queen is dead kent m.i. niet zo'n missertje en daarom schaal ik die wat hoger in.

morrissey's melancholieke intonatie, marr's immer afwisselende gitaarspel. mooie basloopjes. nee, fijn plaatje

Paint a vulgair picture kan mij nauwelijks lang genoeg duren.

Dit was ook voor Allmusic een argument om een halve ster of iets dergelijks minder te geven dan ze wilden.
Maar de vraag is, waren The Smiths hier wel zelf voor verantwoordelijk? Of kwam dit door hun toenmalige platenmaatschappij?
Ik denk het laatste, omdat, heel simpel, je anders zo'n tekst als die van Paint niet schrijft.
Kan iemand dit bevestigen?

Paint A Vulgar Picture is gericht aan de oprichter/ eigenaar van Rough Trade.

Ik denk dat The Smiths daar weinig mee van doen hebben. Ik denk dat Rough Trade / Warner het uiteenvallen hebben gebruikt om zich de catalogus toe te eigenen qua exploitatierecht.

Juist! Dat wilde ik horen.
Morrissey treft geen blaam. (h)

jammer dat je niet (bijna) alle nummers aan kan stippen. of een 5,5 * kan geven

stop me en death of a discodancer zijn eergisteren nog opgevoerd in mexico!

stop me live. omfg.

omfg?

Oh My Fucking Gemaster

Wat meer toeters en bellen dan bij the queen is dead, maar het pakt goed uit. Nog maar 2 keer geluisterd, maar durf er nu al 4,5* aan te geven.

Als is ik deze cd opzet pik ik meestal 'Girlfriend in a coma' eruit.
Vroeger had ik ook de single van dat nummer met op de b-kant de cover van 'Work is four letter word'.
'I won't share you' is net zo'n mooi nummer als 'Please please please, let me get what I want'. De groep The Dream Academy heeft 'Please ...' nog eens gecoverd en de clip was vaak op Music Box te zien.

Dit was het enige van de vier Smithsalbums dat ik nog niet kende, en na een paar luisterbeurten moet ik andermaal vaststellen dat het maximaal van de punten hier op zijn plaats is. Net zoals op The Queen Is Dead en Meat Is Murder, staan er geen mindere nummers op deze plaat, en is iedere song gewoon een schot in de roos.
Aartsmoeilijk om hier twee favorieten aan te duiden. Elk nummer zit zowel muzikaal als tekstueel prachtig in elkaar.
Om dan toch wat te zeggen: Stop Me If You Think You've Heard This One Before, en natuurlijk Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me.

No hope, but no harm, just another false alarm

5*****

Redelijk album alleen hij in naar mijn inzien wel een stuk minder dan The Queen is Dead. Death of a Disco Dancer, Stop Me If You Think You've Heard This One Before, Unhappy Birthday, Paint a Vulgar Picture, I Won't Share You vind ik echt geweldige nummers. De andere helft van de nummers doet me iets minder tot niets. Ik vind Morrissey wel echt een held. Wat een teksten! Wat een stem! Bij sommige nummers vind ik de muziek wat simplistisch (Girlfriend in a Coma bijv.) maar dat zal ik vast wel weer helemaal verkeerd hebben.

3.5*

Meat is Murder moet ik binnenkort ook maar eens luisteren want van Morrissey kan ik echt geen genoeg krijgen.

Ach, dat mag jij vinden.
Ikzelf vind dat dat kinderlijke, speelse gitaarspel van Marr perfect botst met die geweldige tekst van Moz.

Het onwaarschijnlijk is dat, naar verluidt, de animositeit (lees: ruzie) tussen Morrissey en Marr op het moment van de opnames van Strangeways, Here We Come zover was gevorderd dat ze elkaar amper in de studio hebben gezien.
Los van elkaar werden de stukken door producer Stephen Street vakkundig bij elkaar gemixed om tot deze zeer straffe plaat te komen.
Het toont aan dat The Smiths op enkele jaren al zoveel vakmanschap en songsschrijverskunsten hadden vergaard dat ze ondanks verregaande 'koude oorlog' toch nog een hoger doel konden dienen nl. Songs met een hoofdletter S te schrijven: Death of a Disco Dancer, I Won't Share You, Stop Me, ... stuk voor stuk songs waarvoor menig sufgehypt groepje vandaag een arm of een been zou geven...

Helaas was Strangeways... ook hun zwanenzang... en hoe hard Morrissey en Marr daarna ook probeerden om solo indruk te maken (wat hen bij momenten nog lukte, ook), nooit zullen ze de toppen scheren als met The Smiths....

Ik weet niet welke strijdbijl ze hanteren maar de kloof blijft, tot nader order, té diep.... Shame on Them.... !!