The Smiths - Strangeways, Here We Come (1987)

Een geweldige afsluiter is dat. Samen met The Queen Is Dead het allerbeste. Vooral kant A is werkelijk fantastisch.

Prachtige plaat!!!

STRANGEWAYS HERE WE COME 1987

Het laatste album. De zwanenzang van The Smiths.
En op deze kermende wijze sleept Morrissey zich doorheen
de opmerkelijk frisse albumopener.

A Rush and a Push and the Land Is Ours
had volgens mij gemakkelijke een single kunnen zijn.
Ik hoor in de muziek van Johnny Marr vaak folkelementen doorschemeren.

Strangeways Here We Come, het album met de lange titel
en met songs met zo mogelijk nog langere titels.

I Started Something I Couldn't Finish heeft venijn in de gitaren.
Bijna een uitzondering op een album met vooral tragere en rustige songs.

Death of a Disco Dancer is een beauty.
Een song die ik ook singlepotentie zou willen toedichten.
Slepend, kermend en muzikaal zeer onderhoudend.
Maybe in the next world ...

Girlfriend in a Coma was het hitje.
Huppeldepup lovesong met een heel giftig randje.
Kort genoeg ook geen klap in je gezicht te krijgen tijdens het dansen
van het meisje dat je in deze voor ogen had.

Stop Me If You Think You've Heard This One Before
heeft een gevaarlijke titel. Het aantal Morrissey haters
in de vriendenkring nam met de jaren toe. En met zo'n song
vraag je natuurlijk om een reactie. Luister ook eens naar de muziek.

Zit kant 1 perfect en logisch in elkaar,
dan vind ik kant 2 wat ongelukkig samengesteld.

Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me vind ik
een vervelend nummer. Nochtans op single. Maar hier gaat de zanger
ons weer mateloos irriteren met zijn zelfgezocht vrijgezellen bestaan.

Unhappy Birthday is aardig.
Maar niet veel meer dan een aardigheidje.
Het sarcasme van Morrissey kan ik zoveel beter smaken
dan zijn pedante zelfbeklag.

Paint a Vulgar Picture is de overbekende sneer
naar de muziekindustrie. Maar zijn dat eigenlijk onze zaken wel.
Mochten The Smiths niet alles zomaar op single gooien
(zie hieronder), op 33 toeren permitteerden zij zich wel meer.

Death at One's Elbow rockt weer als een oude Smithssong.
Maar weer zo kort van stof dat het nummer me niet weet te grijpen.
Soms krijg je de indruk dat The Smiths hun beste nummers bewaarden
voor de singles en hun albums de opvullers kregen.

I Won't Share You lijkt me het zwakste nummer van de plaat.
Een raar nummer om mee te eindigen. Een afscheidsbriefje ... (ook aan de fans?)
Allemaal iets te pathetische en melodramatisch naar mijn smaak.

Ik heb op mijn zelf gemaakte exemplaar de volgende bonustracks toegevoegd.

11. You Just Haven't Earned It Yet Baby

Dit is de gewraakte single waarnaar zelfs letterlijk verwezen wordt
in Paint a Vulgar Picture. Omdat Rough Trade het niet op single wou,
verscheen het nummer wel als bonus en extra teaser op de onvolprezen
verzamelaar The World Won't Listen (en ook op Louder Than Bombs).

12. Shoplifters of the World
13. London
14. Half a Person

Een single met drie non-album tracks die in de plaats
van het voorgaande nummer werd uitgebracht. Minder hitpotent.
Shoplifters of the World is niet zo catchy als eerdere singles.
Wel een goed nummer. London heeft gierende gitaren en een stevig
rockende beat en vormt zo het perfecte tegengewicht voor Half a Person,
een downsong waarin de slepende zang van Morrissey me wel kan bekoren.

15. Sheila Take a Bow
16. Is It Really So Strange
17. Sweet and Tender Hooligan

Nog een single die tussen The Queen Is Dead en Strangeways uitkwam.
Heel mooie a-kant. Sheila Take a Bow opent zowaar met een fanfare.
Ook tekstueel ene leuke invalshoek: meester vrijgezel ontfermt
zich over de mislukte liefdes zoektochten van een meisje.

De twee andere tracks zijn rechtstreeks van de Peel Sessies geplukt.
Interessant omdat deze nummers nooit meer hernomen zijn in de studio.
Twee stevige songs ook, die de klemtoon minder op de jammerklacht
van de zanger leggen, maar meer op de muzikale competentie van de band.

18. Work Is a Four-Letter Word
19. I Keep Mine Hidden

De b-kanten van Girlfriend in a Coma zijn moeilijk te vinden op CD.
Je hebt er eigenlijk de zeldzame CD single voor nodig. Maar eigenlijk mis je weinig.
Ik vind het met stip twee van de zwakkere Smiths songs. Echt overschotjes.

Wat?
Met alle respect, maar ik vrees dat je dat nummer niet te best begrepen hebt.

Zou kunnen. Wil je het voor me uitleggen?

I Won't Share You is net een bijzonder melancholisch nummer, een contemplatieve balad waarin de droefenis overheerst; elegant en respectvol maar tegelijk ook berustend in de wetenschap van het onafwendbare en definitieve einde. 't Is het orgelpunt van deze plaat en misschien wel van hun ganse carrière. Dit pareltje reduceren tot een "fuck off" lied kan een mens niet anders dan bestempelen als een immens onrecht.

Okee, ik trek mijn woorden terug (aangepast in de recensie).

Ik heb de tekst er ook nog eens naastgelegd,
en begrijp dat het om een soort afscheidsbriefje gaat
aan je geliefde en in het verlengde daarvan wie weet de fans.

Het verhaal van The Smiths is hiermee definitief over.
Muzikaal blijf ik het een eerder mager nummer vinden.
Moet kunnen.

Het is in dit soort melodramatiek dat ik
nogal eens op mijn haat-liefde verhouding met Morrissey stoot.
Ik vind het over the top ... bijna te pathetisch voor woorden ...

Maar ik begrijp nu beter de bedoeling erachter.
Waarvoor dank.

Ik vind dit samen met Well I Wonder van Meat.. juist twee van de sterkste nummers die ze ooit gemaakt hebben.

Volgens Johnny Rogan die het boek Morrissey and Marr, the severed alliance schreef, vond Marr die nummers ook ondergewaardeerd en fantastisch.

Ik vond dat wel aardig om te lezen, want het feit dat een groot gitarist als Marr dat verklaarde was voor mij een soort van bevestiging.

Maar goed, iedereen beleeft een nummer weer anders.

@dazzler: weer met smaak gelezen. Zo kun je de smaak van users weer beter duiden. Over je analyse van twee nummers die hier al genoemd zijn kan ik me ook niet vinden.

'I Won't Share You' altijd de perfecte afsluiter gevonden. Echt het einde van een loopbaan. En 'Unhappy Birthday' ook bijzonder sterk, de juiste balans tussen venijn en zelfbeklag. Toch twee dingen die bji Morrissey overheersen in zijn teksten en hier uitgebalanceerd aanwezig.

Ik zelf vind de 'tweede kant' zelf beter dan de eerste, met als topper 'Last Night...'. Zo zie je maar weer.

Yep. Smaken verschillen.

Nog even over dat boek van Rogan; volgens hem was Rourke door de tekst van I Won't Share You "reduced to tears".

Het was dat of het feit dat hij te lang zonder heroine zat.

Ja, dat kleine verschil in opinie bepaalt
misschien ook het subtiele verschil in sterren.

Ik vind Strangeways een erg goed album,
dat echter wat power en drive mist ... een aantal nummers
neigen naar de tragere, weeklagerige ballad stijl.

In Death of a Disco Dancer en Unhappy Birthday
werkt dat wonderwel. Maar Last Night I Dreamt etc ...
en I Won't Share You vind ik te pathetisch.

En ik zie nu ook dat deze nummers
niet meteen bovenaan in de stemlijst staan.
Misschien songs die vooral de echte fans meer zeggen.
En daar behoor ik dan net weer niet bij.

De plaat heeft er bij mij ook 22 jaar over gedaan, om 5 sterren te krijgen.

Nu vind ik hem per saldo evenwichtiger en ik vind ook dat hij beter de tijd heeft overleefd dan Meat is murder en The Queen is dead.

Geweldig, dat Death of a discodancer, maar vooral ook de tekst van Paint a vulgar picture doet Strangeways here we come in de eredivisie van wereldplaten belanden.

Heb dan nu maar 'I Won't Share You' aangevinkt (al beschouw ik mijzelf zeker ook niet als de échte fan). (kun je ook zien welke ik ervoor heb uitgevinkt? )

Verreweg Smiths' minste van de 5 (ik tel Hatful ook als studioalbum mee). De chemie was weg. Behoorlijk overgeprodueerd, dat had een tikkeltje minder gemogen, vooral Last Night heeft daar last van.
Stop me is weer geniaal natuurlijk.
the Moz sloeg hard terug een jaartje later met Viva Hate, goh waar zou die titel toch vandaan komen.

Dit is juist het beste Smiths album met Death of a Disco Dancer en Paint a Vulgar Picture als hoogtepunten. Een opmaat naar de nog betere Morrissey albums Viva Hate en het nog nooit door wie dan ook overtroffen Vauxhall and I.

Na de prachtige opener A Rush And A Push valt het direct wat terug met I Started en The Death...; uiteraard zoals ik het beleef . Vanaf Girfriend In A Coma Gaat het weer de goeie kant op al vind ik An Unhappy Birtday en Death At One's Elbow niet echt bijzonder; toch geef ik het een ruime voldoende tot goed als afscheidsplaat.

De mistige rook die rond elk Smiths album rondhand is zo langzamerhand aan het wegtrekken. Rush and a Push en Girlfriend in a Coma zijn twee duidelijke en moeiteloos te ontdekken bommen van songs. Liefde op het eerste gezicht was dat.
Maar andere nummers waren niet van dat. Te langgerekt. Niet per sé qua lengte maar vooral qua spanning en 'drive'. Erg moeilijk dus om dan een nummer van maar 5 minuten te kunnen uitzitten. Die intro van Last Night I dreamt... is nog steeds een struikelblok voor mij. Andere nummers hebben me langzamerhand hun schoonheid willen onthullen (een plaat een paar weken links laten liggen kan wonderen verrichten!).
De enige nummers die voor mij nog een mysterie zijn, zijn Death of a Disco Dancer, Last Night I Dreamt en I won't Share You.

4* zijn hier correct en ze zullen nog vaak m'n oren in razen.

alle smiths platen zijn 5 sterren en deze dus ook

draai deze wel het vaakst omdat hij totaal anders dan de rest is

Ik vind dit eigenlijk de minste Smiths-plaat, inderdaad omdat hij een stuk anders is dan de vorige 3. Het is wel zo dat Morrissey en co. hier nieuwe paden verkennen, dus deze had wel eens te boek kunnen staan als een overgansplaat en instapper naar een andere stijl, mocht de band verder zijn gegaan.

Alle lof trouwens voor de titel, die is echt geniaal!

En ik ben het inmiddels juist wel eens met xrockerx. Maar bij mij heeft het ook jaren geduurd, vond het oude werk altijd beter.

Er is een kentering daarin gekomen en nu zit deze van alle Smiths cd's ook het meest in mijn cd speler.

Het werk van The Smiths is te goed, alles daarvan zal de geschiedenis wel overleven. Maar Strangeways here we come heeft iets over zich...... Het is de combinatie van goede songs, instrumentatie en de donkere kant van The Smiths. De nummers zijn doorgroei-nummers en zijn allen sterk, waar eerdere albums van het illustere viertal wel eens één of zelfs een paar steekjes laten vallen.

Misschien is het ook de sfeer op dit album..... Hoe dan ook, waar eerdere cd's kleine stapjes terug deden, ging Strangeways here we come met een behoorlijke vaart vooruit.

Maar hij is inderdaad ook anders, Arthur noemt het terecht een overgangsplaat naar een 'andere' stijl. Helaas hebben we daar nooit verder van mogen horen....

Ik vind de Smiths hier volwassener klinken dan op vorige albums. Het is een vrij duister album, maar wel mooi. Neem nou zo'n nummer als Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me (geniale titel), met dat spooky intro, echt geweldig.

Toch een tegenvaller. De nummers die ik van The Smiths kende voor dat ik dit album luisterde vond ik ontzettend briljant. Ook hier staan een paar puike popsongs op, maar hier en daar valt het album wat dood. Ondanks dit zeker een dikke voldoende.

Morrissey

Deze komt langzaam binnen. vond eerst The Queen is Dead beter, maar nu is dit mijn favoriet!

Paint a Vulgar Picture is wel heel erg mooi zeg. Ik moet plassen dat ik dit soort spul niet kapot draai. Een verhoging zit er hoe dan ook in!

Het laatste album van The Smiths. Niet zo goed als 'Meat Is Murder' en 'The Queen Is Dead', maar het scheelt niet al te veel. Allemaal lekker in het gehoor liggende nummers, maar als je de teksten erbij gaat nemen, dan merk je dat het helemaal niet zo luchtig is. Net als bij elke plaat van deze band trouwens.

Heb ik ook gehad!. Bij mij duurde het een jaar of 15 maar vanaf die tijd vind ik Strangeways here we come de beste van de Smiths ooit.

Ik vond dit altijd al het lelijke eendje in de Smithsoutput. In nummers zoals 'I started something' en 'Unhappy birthday' lijkt de tekst zo belangrijk dat een goede melodie achterwege is gelaten.
'Girlfriend in a coma' vind ik dan weer te zeemzoeterig, waar is de ironie?

Toch valt er nog voldoende te genieten, met nummers zoals 'Paint a Vulgar Picture' (over de hebzucht van de platenindustrie), 'I won't share you', 'Death of a disco dancer' (over aids) ...

Morrissey is op dezelfde weg als dit album verder gegaan: met hits and misses, niet meer de volmaakte Smiths van hiervoor ...

Hoe kan je nou in godsnaam Girlfriend in a Coma zeemzoeterig vinden? Is qua lyriek net één van morrisseys meest ambigue en ironische songs.

De tekst heeft wel ironische zinsneden, maar het is de melodie en Morrissey's overslaande stem en zijn manier van zingen die voor mij een afknapper zijn. Het melodramatische verhaal doet mijn tenen krullen, heel atypisch the Smiths ...

Het melodramatische verhaal waarin Morrissey stiekem toch hoopt dat zijn 'girlfriend in a coma' het niet haalt? Ik zou toch nog eens de tekst erbij halen want ik vrees dat je het met alle respect niet helemaal correct gelezen hebt, veel cynischer dan dat wordt het toch niet.

Er staan hier trouwens wel melodramatische nummers op: Last Night I dreamed that Somebody Loved me b.v. Maar dat kan je evengoed zeggen van pakweg I Know it's Over op The Queen of Dead. Dat is nou eenmaal part of the deal bij Morrissey.

Als Smithsfan van het eerste uur hoef je me geen teksten uit te leggen. Ik heb alle nummers honderden keren gehoord en kan ze woord per woord meezingen.

Je noemt zelf een aantal voorbeelden waarin Morrissey oversentimenteel wordt, zijn zwakke punt. In 'Girlfriend in a coma' helt de balans voor mij naar de verkeerde kant over. Het lijkt wel alsof je je niet kunt voorstellen dat iemand die deze tekst begrijpt, het nummer niet goed zou vinden.
Newsflash: dat kan dus wel degelijk, excuus als dat shockerend is