Earth and Fire - Reality Fills Fantasy (1979)

Er was geen vrouw die zo helder symfonische rock kon zingen als Jerney Kaagman.
Ze deed dat met verve op de eerste albums van Earth & Fire.

Maar ze was niet verantwoordelijk voor de sound van Earth & Fire.
Elke groep maakt een bepaalde progressie door, we kennen ook het verhaal van bands als Genesis. Maar daar zat nog een bepaalde rock gedreven achtergrond bij.

Wat er door de hoofden heeft gespookt bij de broertjes Koerts blijft voor mij één van de grootste raadsels in de Nederlandse rockmuziek. Net als de val van Robbie van Leeuwen.

De overeenkomst tussen beiden is dat het niveau van de eerste muzikale jaren nooit meer werd gehaald, als ze er al in slaagden om nieuwe muziek te presenteren.

En meestal werd de glijdende schaal gaandeweg de lopende carriere van een paar jaar steeds meer duidelijk, zoals ook blijkt op deze Reality fills fantasy, waar je je benauwd afvraagt waar toch ooit de gitaarsolo van Maybe tomorrow maybe tonight is gebleven. Aan de stem van Jerney ligt het in ieder geval niet.

Ik denk dan aan Annie Haslam van Renaissance, maar verder kom ook ik inderdaad niet.

Ik kan eigenlijk alleen maar diep respect voor Jerney Kaagman opbrengen.
Ze flikte het toch maar. Heel veel Earth and Fire songs zijn vocaal echt wel uitdagingen. Ze moest vaak behoorlijk de hoogte in en haar stem heeft altijd wel iets onderscheidends gehad.
Patricia Paay was op een bepaald moment in beeld inderdaad, maar respect dat ze dat weigerde omdat ze dat niet netjes vond tegenover Jerney.
Paay deed sessiewerk als zangeres, want ze is naast dat nummer van Kayak, ook te horen op Contraband van de Golden Earring.
Ik denk op het moment dat Bert Ruiter de band kwam versterken als bassist en een relatie met Jerney kreeg of misschien wel al had, er in de groep ook wat veranderde.
Jerney had in hem een steunpilaar en hoe dan ook werd haar rol als frontvrouw meer uitbelicht. Ongetwijfeld ook door de versimpeling van de muziek.

Al in een vrij vroeg stadium kwam Earth and Fire in mijn leven, in de tijd van Song of the Marching Children, hun tweede album en eerste concept LP. Het eerste album is meer een verzameling singles uit de voorgaande tijd.

Jerney had toen nog haar woeste krullenbol een overblijfsel uit de roerige sixties denk ik.
Anyway, ik was zwaar onder de indruk van SotMC, met name van Storm and Thunder kon ik geen genoeg krijgen en tot aan vandaag vind ik het een evergreen, Prachtig gezongen door Jerney Kaagman.
Evenals de uitgesponnen titel track.

Dat brengt mij direct op de discussie die door alle kieren en lagen van de EaF topics naar voren komt, de meningen over de stemkwaliteiten van La Kaagman. Laat ik maar met de deur in huis vallen, ik ben absoluut van het kamp PRO Jerney, ik denk dat haar vocalen, naast haar indrukwekkende voorkomen en geweldige stagepresentatie zeker hebben bijgedragen aan het grote succes van Earth and Fire in de jaren '71 - '82.

Op werkelijk ieder conceptalbum (albums 2 t/m 7) weet zij op buitengewoon indrukwekkende wijze de songs naar een hoogtepunt te brengen met haar heldere vocalen en unieke sopraanstem.
AL de lange uitgesponnen conceptnummers op die albums staan als een huis en hebben de tand des tijds ruimschoots doorstaan. Ik draai hun albums ieder jaar enkele malen met onverminderd plezier.
De composities van de gebroeders Koerts zijn uniek en vormen een prachtige reeks in de internationale muziekgeschiedenis.

De discussie over haar stem ontstonden tijdens de opnames van de single Love of Life en werd eigenlijk;ijk opgestart door de buitenwacht (manager Wim Bosboom en producer Jaap Eggermont) de composities de de tweeling aandroegen pasten niet bij het bereik van Jerney Kaagman, dat leverde soms discussies op en vroeg om andere toonhoogtes. Buiten Jerney om hebben die twee heren de tweeling Koerts tijdens een etentje getracht de tweeling over te halen om Jerney uit de groep te zetten. Gerard Koerts was er letterlijk ziek van….
Bosboom en Eggermont kwamen met het idee van Patricia Paay. Die weigerde inderdaad en liet de persoon die met het idee kwam aanzetten op de drempel staan. Ze was absoluut solidair met haar vriendin Jerney Kaagman. Toen Eggermont het kort daarna tijdens een soundcheck kwam melden aan de tweeling kreeg Jerney pas lucht van wat er speelde. Zij voelde zich vanzelfsprekend verraden. Uiteindelijk is het goed gekomen en werd er gecomponeerd met het bereik van Kaagman in gedachten.

Zelf ben ik erg blij dat die wisseling (rond '76-'77) nooit heeft plaats gevonden, ten eerste omdat ik de stem van Jerney volledig bij het gecomponeerde EaF werk vind passen, maar ook omdat ik Patricia Paay wel een goede zangeres vind maar haar klankkleur en manier van zingen staan echt mijlenver af van de sfeer van het EaF werk. Denk bijvoorbeeld aan de single Malibu die destijds een hit was.

Na de 'stemkwestie' toen het weer ok was binnen de band heeft Jerney nog tal van goede nummers en singles ingezongen, met een voortreffelijk resultaat. 78th Avenue vind ik nog altijd bijzonder!

People Come, People Go (tja what's in a song title ) is ook een van de voorbeelden van hoe goed Jerney is.
Ik hoop zeer dat zij zelf ook met voldoening terug kijkt op hetgeen zij met de band heeft neergezet.

Het is een uniek geluid binnen de Nederlandse popmuziek, met een sfeer en kwaliteit die maar zelden geëvenaard is.

Mooi stuk Roxy6 en ook meer inzicht in de kwestie 'Jerney/ Patricia Paay'.
Jerney was de geschikte zangeres, absoluut. Maar kennelijk was er toch discussie. De Koertsen hadden dit natuurlijk gelijk de kop in moeten drukken.
Patricia Paay had wel een heel krachtig stemgeluid, maar zij was meer een uitgesproken popzangeres.
Jerney kon dat trouwens ook best goed. Ik ben niet heel erg onder de indruk van dit album en wat er na komt, maar Jerney voelde zich prima thuis in het lichtere popgenre.

Helemaal met je eens bikkel2.

Ik vind ook het zwaartepunt liggen van Song of the MArching Children tot en met Andromeda Girl.
Daarna kwam de commercie teveel om de hoek kijken en werd het wat lichtere kost.

Op Phoenix, het laatste groepsalbum doen ze nog wel een poging omstreken voor de dag te komen. er staan een paar mooie songs op, maar kan de vergelijking bijvoorbeeld met To The World of the Future niet doorstaan.

Er is overigens ook helemaal niets mis met het eerste album van Earth & Fire, met Seasons, Wild and exciting en Ruby is the one!

Mee eens!

ook mee eens!

En om nog maar eens een duit in het zakje te doen: helemaal mee eens! Die puurheid had toch echt wel wat.