Porcupine Tree - Deadwing (2005)

Maar Arriving is veel eentoniger dan bijvoorbeeld Russia on ice (over briljante opbouw gesproken).

Goede plaat natuurlijk, maar voor mij eigenlijk 1 van de minste PT-albums.

ik begrijp denk ik wat je bedoelt, maar eentonig vind ik dan weer niet de goede woordkeuze. Verder met je eens dat Russia on Ice een geweldig opgebouwd nummer is.
Concert gisteren was trouwens geweldig. Vooral Stars Die was een welkome verrassing.

eentonig is misschien ook niet de juiste beschrijving, maar deze kwam het dichtste bij, zeker ook omdat ik een vergelijking maakte. Het woord wat me vandaag te binnen schiet is rechtlijniger.

Misschien morgen weer een andere en het concert van gisteren was ook uitstekend. Stond ergens rechts vooraan dus misschien zie ik mijn lelijke smoel nog wel terug op de DVD.

Ik irriteer me altijd een beetje aan de tekst van Halo, maar de rest en ook Halo (qua muziek) is echt heel erg goed. Van mij ook 5*, als derde Porcupine Tree album trouwens. Komt voor mij nog niet in de buurt van Fear Of A Blank Planet, maar wat niet is kan nog komen.

Fantastisch album. Het beste dat Porcupine Tree tot de dag van vandaag gedaan heeft.

Kan me juist erg goed vinden in de tekst van Halo, mooie sarcastische aanklacht tegen religies die zichzelf beter vinden dan 'ongelovigen'

Althans, dat is hoe ik de tekst interpreteer

God is in my fingers God is in my head
God is in the trigger God is in the lead

God is freedom, God is truth
God is power and God is proof
God is fashion, God is fame
God gives meaning, God gives pain

You can be right like me
With God in the hole you're a righteous soul
I got a halo round me, I got a halo round me
I'm not the same as you
Cos I've seen the light and I'm gaining in height now
I got a halo round me, I got a halo round me
I got a halo round my head

God is on the cell phone God is on the net
God is in the warning God is in the threat

Maar kan me voorstellen dat je, als je zelf bijvoorbeeld religieus bent, dit niet zo leuk vindt als ik

Ik vind het ook wel een sterke tekst en het knalt op het podium, lekker boeiend dat het dan lang niet hun beste nummer is.

nee, ze hebben zat betere nummers maar inderdaad, live is het heerlijk

Open Car is bijvoorbeeld ook niet super, maar live klinkt het ook heel goed.

wat een heerlijke muziek is dit zeg. ik begin deze cd steeds meer te waarderen naarmate ik hem vaker luister. dit is echt van die muziek waar je 'in mee gaat', en het is ook lekker afwisselend.

4,5*

Ik vind dit wel een aardig album, maar ook niet meer dan dan, ik had er eerlijk gezegd een stuk meer van verwacht. De nummers Shallow en Open Car vind ik nog het lekkerste klinken. Ik heb hem 2 keer in zijn totaliteit beluisterd nu, en misschien groeit hij nog wel. Eerst maar even aan dit album wennen voordat ik er nog wat ga bijkopen van PT. Dit schijnt wel hun magnum opus te zijn en hun beste plaat. Als deze dan niet aanslaat heeft het volgens mij ook niet veel zin om je er verder in te gaan verdiepen volgens mij. naar aanleiding van het nummer Blackest Eyes ben ik geintereseerd geraakt in PT, maar volgens mij hebben ze maar weinig van dat soort nummers gemaakt. Ik zou wel een album van PT willen hebben met nummers in de lijn van Blackest Eyes. Dit zal misschien ook wel hun meest hardste en stevigste album zijn denk ik. Ik begin met een 3* dat vind ik voor mezelf nu wel een vrij reele score nu. Dit is een eerste indruk nu na 2 volledige luisterbeurten, als ik het album wat beter ken kom ik er zeker nog op terug. met luistergroet, ricardo.

dit lijkt hun 'magnus opus' te zijn omdat veel jonge mensen PT laatste jaren pas ontdekken, mede via dit album. Het krijgt daardoor een waardering die redelijk overschat is, naar mijn mening, in vergelijking met andere albums van deze band.

als dit album je niet geheel kan bekoren zijn er nog altijd genoeg andere mooie dingen te ontdekken van PT

Zoals? een Pink Floyd kloon heb ik weinig oren naar, want dan beluister ik liever Pink Floyd zelf. De meest stevige albums ben ik het meest in geintereseerd, en dan blijven er nog maar 2 over In Absentia en Fear Of A Blank Planet, Die heb ik beiden ook even kortstondig beluisterd in de platenzaak, 30 sec per track, maar denk dat In Absentia meer wat voor mij is dan Fear Of A Blank Planet, volgens mij is die laatste ook weer wat minder hard en stevig dan In Absentia en Deadwing, klopt dat ook of heb ik het mis nu?

Ik dacht dat Fear Of A Blank Planet wat harder was dan In Absentia, maar daar kan ik me in vergissen, gezien ik zelf alleen die laatste heb beluisterd.

Up the downstair en Signify zijn ook al vrij stevige albums maar als je op zoek bent naar een album vol stevige nummers dan ben je bij PT aan het verkeerde adres, of je moet zelf een compilatie maken. Porcupine tree maakt harde nummers, ballads, prachtige opgebouwde nummers waarin de vergelijking met Pink Floyd zich opdoet zonder een kloon te worden. Beluister Russia on ice eens om te begrijpen wat ik er mee bedoel.

Dit album is voor mij niet het magnus opus van PT, staat bij mij op het randje van de top 5 (die ik overigens weer eens drastisch moet herzien) het is een hele lekkere plaat met het prachtige Lazarus, maar het klinkt soms allemaal net wat te makkelijk, in tegenstelling tot Fear of a blank planet, om maar een vergelijkbaar album te noemen, maar ook op Signify klinken de nummers een stuk ingewikkelder en daardoor uitdagender.

@ ricardo: Ik zou zeggen: probeer het gewoon met deze plaat nog een paar keer. Het heeft bij mij ook een tijdje geduurd voordat het kwartje écht viel en de diverse PT-albums zijn te verschillend om met een beetje rondgrazen de hoogtepunten er zo uit te pikken.

Naast FoaBP en deze is In Absentia de minder evenwichtige van de moderne PT, maar ik denk dat je wel in redelijkheid kunt stellen dat daar de 'hardste' uitschieters op staan.

Met uitzondering van het hemelse Lazarus valt dit album mij eerlijk gezegd behoorlijk tegen. Waarom geef ik dan toch de maximale waardering? Dat doe ik, omdat ik genoemde nummer met afstand het beste nummer aller tijden vind. Dit laat ik heel sterk doorwegen in mijn beoordeling van het album in zijn geheel.

Maar Lazarus haalt het niet bij Feel so low van Lightbulb sun, die vind ik nog een tikkeltje mooier.

5* is voor dit album zowiezo geen slechte beoordeling dus je gaat hier zeker niet uit de toon vallen

omdat je dat bij elk album doet waarop je stemt ?

Dat klopt. Ik heb bij het topic stemgedrag op 26 oktober 2008 uitgelegd waarom ik dit doe.

Feel so low is inderdaad een ongelooflijk mooi nummer. Ik ben er nog niet uit of ik het wel of niet mooier vind dan Lazarus. Daarvoor zal ik dit nummer vaker moeten beluisteren. Feel so low vind ik in elk geval veel mooier dan alle andere nummers op dit album. Als ik naar progressieve rock nummers wil luisteren geef ik de voorkeur aan Tool. Bij Porcupine Tree hebben de melodieuze melancholische nummers mijn voorkeur.

En hier zeg je nog dat het met afstand het beste nummer allertijden vind

Deze plaat heb ik nu 7 keer in zijn totaliteit gedraaid nu, maar vind het eigenlijk een erg mooi samenhangend album met een wat beklemmende sfeer erin die eigenlijk nooit verveeld. Ook met de ballad Lazarus blijft dezelfde sfeer behouden. ik vind het toch echt een sterk album nu na meerdere luisterbeurten, en eigenlijk wel 1 van de betere aanschaffen die ik afgelopen jaar gedaan heb. ik vind dit trouwens ook meer een plaat voor in de herfst en in de winter dan voor in de zomer, maar dat is gewoon zoals ik het voel meer niet. die rare 3* maar even veranderen in 4.5* nu, want dit album is echt goed.

Geweldig album vind ik het inmiddels, welke zou nu de beste keuze kunnen zijn als je deze plaat nu erg goed tot zeer goed tot uitmuntend vind. Zou ik beter voor In Absentia,of voor Fear Of A Blank Planet,of voor het oudere werk kunnen gaan, ken deze band nog niet zo goed, en een goede gids kan ik nu wel gebruiken aangezien ik niet van downloads houd, en de org albums vrij prijzig zijn nog.

Ik zeg: Stupid Dream of Lightbulb Sun. Meer in de lijn van Lazarus, zeg maar.
Van de twee die jij noemt zou ik voor Fear of a Bank Planet gaan. Erg sfeervol en constant van kwaliteit. Dat laatste is bij In Absentia niet echt het geval, wel genoeg goede nummers maar ook minder geïnspireerde momenten.

edit: Om het nog wat verder toe te lichten. Fear of a Blank Planet is een conceptalbum met een donkere sfeer en erg cynische ondertoon.
Lightbulb Sun en Stupid Dream laten vooral hun meest melodieuze kant zien waarbij ze smaakvolle popsongs met hun eigen herkenbare geluid proberen te combineren. Allebeide zeer geslaagd. Ook is hierop nog hun oude drummer te horen.
Mijn voorkeur gaat uit naar de laatste twee, maar in eigenlijk kan elk album vanaf Stupid Dream (behalve misschien in Absentia) als topper bestempeld worden.

Wat geweldig de super harde beuker Shallow die daarna afgewisseld word door het supergevoelige en sentimentele nummer Lazarus. Grotere verschillen kun je niet vinden binnen PT volgens mij. Het goede van die 2 enorm verschillende nummers die achterelkaar gezet zijn, vind ik dat ze in beide nummers dezelfde sfeer hebben kunnen blijven creeren, waardoor ze eigenlijk perfect bij elkaar passen. dit is toch echt een band voor mij, 'echte' metal vind ik vaak te hard, en softere bands als Coldplay en Radiohead zijn vaak ook niet aan mij besteed. Nee bij deze band is alles zo goed in balans, zowel de hardere als de zachtere nummers, er zit vaak enorm verschil in de div nummers, maar ik vind dat het toch een perfect geheel blijft. ik dacht eerst van dat overgehypte altijd van PT hier op mu.me, maar dat is echt niet zo, ik vind het ook echt een geweldige band.

Beetje een late reactie:
Nee dat is het niet, ik vind die herhaling gewoon niet zo geweldig en het nummer is in zijn geheel ook niet het beste dat PT gemaakt heeft, dus dat draagt er ook aan bij. Het is vooral het verschil in opvatting denk ik. Jij hebt het idee dat het een sarcastische aanklacht is, ik heb het idee dat ik naar een strenge christen zit te luisteren (no offence) en dat vind ik niet zo geweldig.

Ik las de tekst van dat nummer voordat ik het hoorde, en dat kwam goed over moet ik zeggen. het hele boekje ziet er trouwens piekfijn uit, niet zo "schokkend/provocerend" als FoabP maar wel mooier.

Ik vind het boekje van Deadwing echt lelijk. Echt een heel vaag boekje. PT heeft altijd een beetje rare artwork. CD covers van Signify en On the Sunday of life zijn echt ugly ass!