Porcupine Tree - Deadwing (2005)

Ik ben het gedeeltelijk met Tijmennn309 eens. Het boekwerk is inderdaad dof. De inhoud is dan wel weer kunstig en het zal zeker een betekenis hebben. Ook vind ik het ontbreken van de texten een enorm gemis. Op de nieuwste plaat van hun FOABP hebben ze weer een mooi glad boekje erbij gedaan en ook daar staan gelukkig de texten weer in. Dat boekje vind ik ook stukken beter dan deze. Ik vind hem wel kunstig, maar de gebruikte materiaalsoort vind ik gewoon erg jammer en het ontbreken van de texten een enorm gemis.

Wat een heerlijk album! Gisteren aangeschaft en nu al verslaafd!
Het eerste deel (nrs. 1 tot 5) kan me al helemaal bekoren, met het prachtige Lazarus, het op stang jagende Shallow en uiteraard het traag op gang komende, maar beukende Arriving somewhere but not here. Het tweede deel van de cd ken ik nog niet zo goed, maar ik versta de 4,16* als gemiddelde maar al te goed. Raar dat ik dit in de Fnac gevonden heb onder 'metal'. Cannibal Corpse staat daar ook, er is toch wel een verschil hé zeker.

Hmm, hier moet ik me toch nog een plaatje van aanschaffen (aanraders, iemand?). Het hoeft niet per se in de lijn van Deadwing te zijn..

Ik zeg: Stupid Dream.

Inderdaad Stupid Dream, maar natuurlijk ook Fear Of A Blank Planet, m.i hun beste album, samen met Stupid Dream en deze. Het live album Coma Divine is een goed album om de oudere PT te leren kennen. Veel plezier van je PT ontdekkingstocht iig. Ik ken het ook nog maar net, maar er is mij nog niets tegengevallen van hun, zowel de Psychedelische, poppy als de progmetal kant zijn allemaal enorm sterk. Een unieke band is het iig door hun verschillende stijlen die ze op hun div albums gebruiken.

Ik voel een verplaatsing aankomen

ik zeg: In Absentia

Pff, mijn enthousiasme is ondertussen volledig weggeëbd, want dit blijkt niet echt hét voorbeeld van een groeiplaat te zijn. Ik vind het een beetje vlakke muziek, er zit echt niet veel in. Het is ook allemaal zo gepolijst, allemaal zo perfect tot in de puntjes afgewerkt. I hate that. 't Is gelijk Pink Floyd's Wish You Were Here, ook allemaal zo perfect afgewerkt, en dat stak dan ook al tegen na twee maanden. Idem hier dus: geen slechte muziek, maar o zo leeg. Enfin, dat is mijn mening hé.

Je hebt een punt, Zigstar.

Ik ben nooit zo into Procupine Tree geweest, en daar weet ik er niet zoveel vanaf.
Alleen het album In Absentia ken ik ZEER goed, en dat is een pracht plaat.
Alleen in welk opzicht verschilt deze plaats of andere Porcupine Tree platen van In Absentia.
En welk album zouden jullie me vooral aanraden ?

Hier kan ik mij ook wel iets in vinden. Toen ik deze plaat voor het eerst beluisterde was ik ook laaiend enthousiast, alleen na meerdere luisterbeurten had ik deze ook wel gehoord. Ik vind hem nog steeds erg goed hoor, alleen vind ik de houdbaarheid van deze plaat ook niet erg lang. Hij blijft gewoon goed en een topper, alleen niet om hem te vaak te beluisteren want dan word je er snel flauw van. Geef mij dan maar FOABP, want die kan ik niet vaak genoeg horen en die blijft gewoon goed, hoe vaak je hem ook beluisterd.

Grappig, want ik vind FOABP en deze juist weinig van elkaar verschillen, en ik heb persoonlijk meer met deze omdat FOABP in mijn ogen dan ook meer een (weliswaar goede) herhalingsoefening was.

Maar de mening dat er in deze muziek "echt niet veel zit" kan ík in ieder geval niet onderschrijven.

Ik vind dit ook erg goed maar af en toe is het wel wat aan de gladde kant. Te perfect geproduceerd, perfect gespeeld en af en toe misschien iets te overdacht.

Tsja, maar dat is Porcupine Tree vind ik.
Met de bewering dat het lege muziek zou zijn ben ik het ook absoluut niet eens. Zo'n nummer als Arriving Somewhere.... , daar zit toch juist heel veel in? Ik vind dat nu nog net zo goed als toen de cd net uit was.

@horned_reaper:
Ik vind de albums van PT vanaf Signify qua stijl niet zo heel veel van elkaar verschillen, en kwalitatief ook niet.
Vanaf In Absentia duikt er hier en daar een wat meer metal-georienteerd stukje op.
Voor mij persoonlijk geldt In Absentia nog steeds als favoriet, gevolgd door Fear Of A Blank Planet en Stupid Dream.

Het album als geheel is een tikkeltje saai, daar staat tegenover dat er een aantal bijzonder mooie nummers op staan zoals Deadwing Shallow, Lazarus en Open Car, maar de mindere nummers zoals Halo en Glass arm shattering halen het nivo toch wat naar beneden.

Een beetje heel erg alternative pop/rock-gericht.
Enkele zware metal-riffjes.
Maar dit is muziek voor de massa's.

Neemt niet weg dat het geen slechte plaat is.
Maar het experiment is totaal weg.
Pas met Nil Recurring wagen Wilson en co. zich pas weer aan experiment.

Lazarus is wel een heel erg mooi nummer.

Ik neem aan dat je hier iets anders bedoelt?

Net op tijd.
Nu kan ik mn bericht nog aanpassen. Gracias!

Ik vind dit nog altijd een mijlpaal in de neo-prog. Dit album klopt van begin tot eind en hij veegt de vloer aan met FoabP. De nummers zitten geweldig in elkaar en de productie is top notch. Schitterend album!
5,0

Ik snap niet dat mensen in hun bericht wel een waardering vermelden maar de plaat ansich niet waarderen

Neo-prog? Daar heeft deze plaat toch al helemaal niks mee te maken?

Muziek voor de massa? Wellicht. Maar als ik hoor hoe Wilson op het titelnummer van deze plaat zijn eigen erfenis van psychedelisch-achtige rock met moderne metalinvloeden tot iets eigens weet te brengen (hij herhaalt dit bijna net zo goed, maar net niet helemaal, op (het titelnummer van) de opvolger), dan mag hij van mij nog wel even doorgaan muziek voor de massa te maken.

Cas....

het was ook geen waardeoordeel, enkel een observatie.

Medt deze plaat en In Absentia bereikt Steven Wilson ook in ene het alternatieve rockpubliek.
Veel tieners lopen tegenwoordig met PT, zonder zich ervan bewust te zijn dat er nog een stuk of tien oudere platen zijn.
Ik gun het Wilson absoluut dat hij de Heineken Music Hal volkrijgt.
Maar ik vind PT beter als de nadruk op de muziek en niet op de popriedeltjes en ditto teksten ligt.

Jammer van de metal-invloeden, ik vind die metal-riffs echt saai in Deadwing en Shallow. Waar ik het in Anesthetize echt geweldig vind, daar is de sound meer eigen gemaakt. Lazarus vind ik mooi, maar dit zijn echt meer liedjes. Ik denk dat ik toch meer het oudere werk kan waarderen.

mellotron scratch vind ik erg goed

Op aanraden van Lukk0 ben ik deze plaat gaan beluisteren, de cover sprak me al een hele tijd aan, voor wat het waard is. Ik was dus benieuwd of de muziek mij ook wist aan te spreken.

Deadwing, het eerste nummer wat ik van Porcupine Tree hoor, stevig gitaarspel ondersteund met harde drums. Het rockt heerlijk, daarnaast zijn de woorden waar zanger Steven Wilson mee begint veelbelovend:

"And something warm and soft just passed through here
It took the precious things that I hold dearer
It rifled through the grey and disappeared
The creeping darkness makes the small hours clearer"

Hij heeft ook nog eens een stem die mij grotendeels aanspreekt, minpunt vind ik als hij lager gaat zingen; dan verlies ik mijn aandacht een beetje en neem ik het minder serieus (ik ben dan min of meer aan het wachten totdat hij gaat grunten). Erg jammer dat hij dit doet want anders was dit een van de weinige rockalbums geweest waar ik de zang van top tot teen ook erg mooi had gevonden.

Tekstueel vind ik het erg goed, het zijn een soort van gedichten die verteld worden. Toch spreekt het me niet altijd evenveel aan omdat een onderwerp me niet altijd ligt. Maar als ik niet ga mierenneuken dan moet ik zeggen dat de teksten goed op elkaar aansluiten en een mooie donkere sfeer meedragen.

Verder vind ik de instrumentatie meer dan uitstekend en dat wil ik opvallend noemen. Ik heb meestal niet zo heel veel met hard gitaarspel en gedrum; op dit album vind ik het echter helemaal geweldig. Het rockt heerlijk, daarnaast is de toevoeging van het keyboard en de synth ook nog eens meer dan welkom en geeft dit het album wat extra’s mee.

Maar het zijn toch ook de rustige nummers die van dit album iets bijzonders maken; Lazarus bijvoorbeeld is simpelweg kippenvel. Wat een prachtige instrumentatie en de geweldige, heldere stem van de zanger doet ook nog eens wonderen. Dit nummer is dan ook het absolute hoogtepunt voor mij op deze cd. Andere rustige nummers als Mellotron Scratch en The Start of Something vind ik geniaal. Als alle nummers zo waren had het denk ik zelfs kunnen rekenen op een perfecte score van mij.

Ja ik ben blij dat ik dit album eens heb opgezet. Met name de rustige nummers vind ik geweldig (deze staan er gelukkig ook het meest op). Had niet verwacht dat ik op sommige momenten kippenvel zou krijgen. Helaas is er hier een daar een schoonheidsfoutje te ontdekken, waren deze er niet dan was ik een 5* album rijker, nu begin ik voorzichtig met 4*.

Laat ik het helemaal eens zijn met Rhythm & Poetry, op zijn opmerkingen na over de zang van Wilson. Wat mij betreft is dat ook goed.

Dus voor mij een 4,5 sinds gisteren, toen ik weer helemaal onderste boven raakte van Lazarus en Arriving Somewhere...

Ik heb overigens de normale versie van het album

Rhythmm & Poetry, ik hoop dat je weet dat de lage zang in het lied Deadwing uitgevoerd wordt door de zanger van Opeth en niet door Steven Wilson zelf? Of heb je het in het algemeen over de zang tijdens het ganse album? Ik vind dat Wilson nog redelijk veel aankan, hij heeft absoluut geen stem om te grunten, daar is zijn stem veel te fragiel voor (leid ik af uit hoe hij zingt).

Ik weet het nu , ik dacht dat het Steven Wilson was die een stemmetje aan het opzetten was.

Werkelijk een geniaal album. Na In Absentia en Fear of a Blank Planet de 3e die ik luister. En ik kan ook wel zeggen dat hij er tussen past. FoaBP is net beter, en In Absentia toch wel flink minder... Dit is uiteraard goed nieuws, betekent dat ze aan het groeien zijn naar misschien een ultiem fantastisch album. Het kleine verschil met FoaBP is dat ik dit meer een verzameling nummers vind, weliswaar gebouwd rond dezelfde soort melancholiek, maar toch iets minder een album.

Toch vooral muzikaal geniale stukken. Wat te denken van Arriving Somewhere But Not Here, echt van die stukken die je kunnen laten wegdromen, zoals Yes dat kon, en Pink Floyd bij Echoes ook. Met het aanmerkelijke verschil dat hier een ongelooflijke rockrand aan zit. En wat voor één... Ik krijg zelf de indruk dat het gaat om een ambitieus en intelligent persoon, die voor zijn/haar liefde een hele hoop heeft moeten opgeven: "All my designs, simplified...
And all of my plans, comprimised..." Met deze achtergrond droom ik toch liever niet weg, maar zit ik gewoon heel alert naar de muziek te luisteren. Echt één groot fantastisch nummer; dit live mogen spelen lijkt me echt fantastisch.

Verder is er natuurlijk ook Deadwing. Ik weet niet waar, maar ergens in de melodie (ik denk het tempo) zit een overeenkomst met Arriving Somewhere... Het is net niet de klasse die dat nummer heeft, omdat het iets eentoniger is en minder gedurfd, maar desalniettemin heel sterk. Toch 1 van mijn favorieten; zeker als je bedenkt hoe lekker hij erin beukt als je hem voor het eerst opzet. Wel echt fantastisch opgebouwde coupletten ook: ik weet niet wie het zingt, maar echt heel dreigend komt het over. Zeker bij het stuk "Like a fractured tie, It's the worthless lie, to the public eye". Ik kan helaas gewoon niet met zekerheid zeggen waar het over gaat...

Dan nog mijn emotionele favoriet: Start of Something Beautiful: Hoe Wilson bijvoorbeeld de zinnen "Mother lost her looks for you
Father never wanted you" of "Innocent, the time we spent, forgot to mention we're good friends"... het toont wel aan hoe goed hij kan zingen hoor, zelfs met sound effects. Het is dan ook een heel apart nummer; een liefde die niet bleek te zijn wat het leek, en dus geisoleerd raken. Ik krijg ook de indruk dat dat een beetje het thema van dit album is: melancholie vanwege een geisoleerd en liefdeloos leven. Maar zoals gezegd heb ik er niet echt grip op...

Zo kan je omtrent dat thema ook breien naar aanleiding van Halo (het geloof als excuus om maar niet geisoleerd te raken) en in Lazarus... maar dan wordt mijn theorie heel erg vaag.

In het algemeen kan ik zeggen dat vooral de muziek me hier erg aanspreekt; de zang van Wilson is hier al beter dan op Deadwing (meer gevoel voor emotie en timing) en iets minder metal, dus erg goed gedoseerd. Goede sound dus! Met weer veel mysterie, daar houd ik erg van...

Ik ervaar ook een bepaalde overeenkomst tussen Deadwing en Arriving Somewhere But Not Here, nl. de constante gitaarriff in de verzen bij ASBNH en het (jammer genoeg slechts eenmalig) refrein in Deadwing vanaf 3:50. In Start of Something Beautiful zit ook nog een gelijkaardig stukje, zo rond 2:09 in het (pre?)-refrein.

Ik ga ooit, zoals ik dat gedaan heb bij Fear of a blank planet, nog eens een recensie schrijven voor deze plaat, als ik de tijd vind Want deze plaat verdient het echt zonder meer!