Porcupine Tree - Deadwing (2005)

O ja, de dreigende zang in het lied Deadwing is trouwens van Mikael Åkerfeldt, zanger/gitarist van de Zweedse progressieve metalband Opeth.
Wilson heeft meegewerkt aan een (paar?) album(s) van Opeth, vandaar de metal-invloeden (niet alleen op deze plaat, ook in stukken van Anesthetize en Sentimental op FOABP).

BWP, Deliverance en Damnation om precies te zijn

Prachtig album van een zeer goede band.
Pas het 2e album dat ik van ze ken, na FoaBP, dus moet ook de eerdere albums van ze maar eens gaan luisteren.
Dit album is iig erg tof met Deadwing en Shallow als mijn voorlopige favoriete nummers.

Luister eens goed en continu naar Arriving Somewhere But Not Here

Adrian Belew is ook een interessante gastbijdrage uit het King Crimsonkampje. Opeth, King Crimson en Porcupine Tree hebben zeker raakvlakken. Alleen Porcupine Tree heb ik live nog niet meegemaakt helaas.
De live-plaat Warsawa vind ik te gek en dan heb je direct een mooi overzichtje van een tijdperk van de band.

Porcupine Tree heeft raakvlakken met Opeth omdat Steven Wilson veel heeft opgetrokken met Opeth. Pas vanaf In Absentia worden de raakvlakken met Opeth hoorbaar, daarvoor niet echt vind ik. Er wordt dan harder gespeeld met Metal invloeden.

Wat ook gelijk de downfall van de band wordt.
Weg subtiele soundscapes.
Alleen nog maar saai gitaargedreun met een drummer met dezelfde rommelige trucjes.

daar ben ik niet echt mee akkoord maar bon, da's persoonlijke smaak natuurlijk.

Ik heb ook het idee dat er liefhebbers zijn van de oude Tree en van de nieuwere Tree en dat er maar einig zijn dit beide perioden fijn vinden.
Voor mij houdt het ongeveer ten tijde van Stupid Dream op met interessant zijn.
Deze plaat gaat trouwens nog wel, maar In Absentia en Light Bulb Sun zijn echt niets.

Ik moet zeggen dat ik bijna al het werk van Porcupine Tree wel redelijk tot zeer goed vind, maar heb toch wel een lichte voorkeur voor de laatste 3 albums. Heb ze ook twee keer live mogen zien en ze zijn live ook erg sterk.

Ik heb - voor zover ik de beginperiode ken - voorlopig een voorkeur voor de latere periode. Het oudste album dat ik heb is - op Voyage 34 na, maar da's een buitenbeentje denk ik - Stupid Dream en dat vind ik ronduit schitterend, net als alles wat gevolgd is. Komaan, elk nummer is quasi fantastisch. Op Stupid Dream en In Absentia heb je wel nog wat uitschuivers (Tinto Brass? The Creator Has A Mastertape?) die me niet echt liggen, maar je ziet toch ook aan de stemgemiddelden dat de latere albums veel meer geapprecieerd worden. En nee, niet omdat ze commerciëler zijn, PT blijft zich immers richten tot een beperkt(er) publiek. De nummers zijn wel toegankelijk en blijven gemakkelijk hangen. Ik zou echt eens "The Sky Moves Sidesways" moeten kopen, maar ben bang voor teleurstelling, in vergelijking met Deadwing, FOABP, SD en IA, wat bijna niet anders kan, maar soit.
Wat betreft het gitaargedreum en de "rommelige trucjes" van de drummer, daar kan ik niet mee akkoord gaan, want er is echt zoveel meer zeg

Nou die Gavin Harrison begint me echt de keel uit te hangen met zn trucjes.

En Steven Wilson hoeft van mij geen stoere riffs te spelen.

En dat de latere platen hier meer in de smaak vallen is geen wonder. Opeth, Tool en Radiohead doen dat ook. En daar knelt 'm de schoen. The Tree us een beetje een kruisbestuiving van genoemde bands geworden. Terwijl het eerst in de hoek zat van the Floyd en Tangerine Dream.

Ik vind alles van Porcupine Tree goed (tot zeer goed) - met In Absentia en Fear of a Blank Planet als hoogtepunten tot nu toe.
Wat mij betreft zijn de metalinvloeden ook niet ten koste gegaan van iets anders, maar vormen ze juist een extra schakel in het toch al rijke PT-geluid. Daarnaast hoor ik op Deadwing of FoaBP toch ook de nodige briljante soundscapes.
Die variatie vind ik juist een van de troeven van PT.

Vooralsnog geef ik deze plaat nog immer een score van 4*

Ik vind het alleen muzikaal steeds oninteressanter, in het licht bezein van de meestwerken A Sky Moves Sideways en Up the Downstair.

Die albums hebben me nog niet weten te pakken, vond het vaak langdradig en saai. Zal ze binnenkort weer een kans geven, kijken of ze me dan wel pakken.

Opzich een goed album, alleen de wat saaie en oppervlakkige heavy stukken hadden van mij niet zo gehoeven. Arriving Somewhere is daar een goed voorbeeld van. Goede opbouw, zalig nummer, alleen dat heavy gedeelte.. zo saai en verdomde simplistisch. Monotone drums ook in dat stuk die behoorlijk irritant zijn.

de heavy stukken zijn dan ook niet bedoeld om ingewikkeld te zijn, maar wel een pakkende sound te hebben. Zonder de harde stukken was Porcupine Tree voor mij waardeloos, en zie nu: 5*
daarbij, wat men de laatste tijd al onder heavy beschouwd...

Klopt, maar het gaat er mij om dat ik gewoon niet het gevoel krijg dat ik een klap op m'n smoel krijg of wat dan ook. Het klinkt zo verschrikkelijk vlak, saai vind ik het.



Heavy, stevig, stoer, wat jij wil jongen. Lekker boeiend, je snapt wat ik bedoel. Ik zie heavy ook heel anders trouwens, het gros van de extreme metalbands vind ik totaal niet heavy al is dat volgens mij wel de bedoeling. Ik vind het vaak maar suf. Maar dat is natuurlijk weer heel iets anders.

Na een aantal luisterbeurten ben ik nog niet echt helemaal onder de indruk van dit album. Voor mij springen de wat rustigere nummers Lazarus, Halo en The start of something beautiful eruit. Ik denk dat metal niet echt voor me weg gelegd is. 3*, grotendeels door het schitterende The start of something beautiful.

Dit album heb ik eerst wel een keer of 3 moeten beluisteren voor ik hem helemaal kon waarderen. Na hem daarna in een paar weken helemaal grijs gedraaid te hebben, vond ik de houdbaarheid wel verstreken en was ik het even zat deze plaat. Vorige week even weer afgespeelt, maar dit blijft gewoon een dijk van een album van PT, en 1 van hun besten. Het bijzondere vind ik het verschil in nummers als Shallow en gelijk daarna de ballad Lazarus, dat ze daar met zoveel verschil in de nummers dezelfde sfeer hebben weten te behouden. De openingstrack heeft ook een mooie opbouw en vind ik een erg lekker nummer. Ook het nummer Arriving Somewhere en Open Car vind ik super nummers. Er zit best veel verschil tussen de nummers onderling vind ik, maar ze hebben ondanks dat toch de sfeer op het gehele album hetzelfde weten te houden.

Door de variatie vind ik dit ook zo een goed album. Tussen de nummers zelf zit niet alleen de nodige variatie, maar ook in de nummers zelf. Inderdaad een van hun beste platen en vooral live zijn ze ook zeker aan te bevelen..

Toch grappig... misschien heeft dat nummer nog wel hitpotentie Ik was ook ineens uit het niets helemaaaaal verkocht namelijk... Ik vind dat eigenlijk ook het nummer wat nog het meest op FoaBP lijkt...

FoabP heb ik eerlijk gezegd nog niet serieus beluisterd, dus daar kan ik niet over oordelen.

Verder vind ik Arriving somewhere but not here ook een schitterend nummer, maar het van mij bij 6:08 mogen aflopen. Vanaf 8:11 vind ik hem dan wel weer opbloeien. Blijft toch een raar gevoel...

Tja, het beukt wel lekker door dit album. Op zich een heel andere PT dan voorheen het geval was maar daarom zeker niet minder onderhoudend. Minpuntje blijf ik wel het wat vlakke stemgeluid van Wilson vinden maar er nog genoeg mindere zangers in dit genre.

Precies. Het is heel makkelijk om oud werk te verheffen boven zijn stand, maar daar zit inderdaad ook stroperige, saaie en trage shite bij. Ook hele goede shit overigens.

Maar net wat je referenties zijn, je voorkeur ligt en je pet naar staat. Ik moet het oude werk nog nog beluisteren/aanschaffen alvorens daar een oordeel over te geven maar de laatste PT albums zijn van een hoge kwaliteit wat mij betreft. En je valt er niet direct bij in slaap wat ook weer een voordeel kan zijn.

Grappig, pas vanaf dan halen hun platen op MuMe een gemiddelde dat boven de 4* ligt en ze houden dat nu al 5-6 albums zo vol. Ik heb een vaag vermoeden dat je in de minderheid bent.

Dit is mijn tweede Porcupine Tree-plaat na Fear of a Blank Planet die mij ook ten zeerste is bevallen. Er waren een paar serieuze uitschieters op dat album en een paar nummers die zeker niet slecht waren, maar me net iets minder deden; wie weet doet deze Deadwing het beter. De eerste luisterbeurt is alvast zeker positief. Ik zit nu trouwens aan 7 minuten in Arriving Somewhere But Not Here en nu hoor ik overduidelijk de Opeth-invloeden.

Opeth invloeden... Waarschijnlijk heeft Steven Wilson hen vanaf Blackwater Park zo beinvloed dat ie dit dus nu op zijn bordje krijgt....

Michael Akerfeldt speelt een solo ergens in Arriving Somewhere But Not Here die zo van een Opeth album had kunnen komen. Daar komt die Opeth invloed waarschijnlijk vandaan.

^Dat bedoelde ik dus, ik werd echt herinnerd aan Opeth en zag hier dan nog 's staan dat Åkerfeldt op dat nummer een gastoptreden heeft.