Porcupine Tree - Deadwing (2005)

Maar gelukkig op dit album niet van die verschrikkelijke grunts. Ik schat Porcupine Tree ook een stuk hoger in dan Opeth, want een goede band met een goede zanger heeft gewoon geen grunts nodig.

Absoluut in de minderheid.
En onterecht.
Helaas stikt het hier van de Tool en Radiohead fans. (zie de scores aldaar).

De spacey psychedelica etc. wordt hier afgemaakt (zie scores bij bijv. Hawkwind en Ozrics)

De meeste gebruikers hier kennen de band ook pas een jaar of twee (tevens hen genre prog/symfo) en denken dat alles wat niet lijkt op dit of Tool of Muse etc., niet goed genoeg is.
Terwijl juist dit soort muziek niets meer met prog/symfo te maken heeft.

Ik deel de mening dat er een dalende lijn is, sinds Porcupine Tree beroemd is geworden.

Kingsnake is in de minderheid en geheel terecht. Waar b.v. ene Marillion de laatste jaren steeds vager en vervelender wordt, heeft PT een vooruitziende blik en waakt voor het indutten van hun muziek.

Ik vind de uptempo metalinvloeden een welkome smaakmaker in hun overigens verder briljante maar behoorlijk valiumhoudende oeuvre dat gewoon teveel van hetzelfde dreigde te worden. Inmiddels heb ik alle albums. Zelfs Floyd en Tangerine Dream hebben nog meer pit in hun muziek gestopt.

PT houdt hiermee de balans prima in het midden wat mij betreft. Benieuwd wat de aanstaande dubbelaar te bieden heeft.

Ach, terecht, onterecht.....
Het blijft een kwestie van smaak. Kingsnake is overduidelijk de liefhebber en conaisseur van de spacerock hier op MuMe, niet geheel vreemd dat juist hij dan veel meer met de eerste periode van PT heeft.

Ik mag dit overigens ook graag horen. Bluebird overdrijft wel een beetje als hij het over "valiumhoudend" heeft , maar Voyage 34 is wat mij betreft ook een tikje te langdradig/herhalend. Echter bijvoorbeeld een The Sky Moves Sideways is een topper.

Mijn favoriete PT-albums bevinden zich echter allemaal in het rijtje albums vanaf Stupid Dream, waarbij vooral Stupid Dream zelf een streepje voor heeft. De rock- en metalinvloeden die daarna worden geintroduceerd beschouw ik zelf ook als een welkome toevoeging. Het middenstuk van Arriving.... vind ik zelf heel erg lekker! Fear of a Blank Planet vond ik ook een hoogtepunt.

En dit van iemand die niet zoveel met Radiohead of Muse heeft....

Daarbij komt ook nog dat ik de platen van Porcupine Tree nog nooit een onvoldoende waardering heb gegeven hier op MusicMeter.


Het ligt denk ik ook aan het ijkpunt. Signify was mijn eerste plaat van deze band en daarna In Absentia. Een wereld van verschil, waardoor ik de beginperiode meer ben gaan waarderen dan wat ze deden op In Absentia en deze plaat.

Als ik via een andere weg Porcupine Tree was gaan ontdekken, via deze plaat bijvoorbeeld, dan had ik misschien dat gespace van de eerste platen ook niet leuk gevonden. Wie weet.

Dat geldt trouwens voor veel bands, die lang bestaan, en meerdere genres/bandleden hebben gehad.

Mijn eerste PT plaat was de Warszawa bootleg. Hierop staat vnl. het werk van Lightbulb Sun en Stupid Dream. Behoorlijk spacy als je het mij vraagt maar toch melodieus en toegankelijk.

Wat er voor mij uitsprong was de uitsmijter Signify/Tinto Brass dat behoorlijk rockt. Daarmee werd eigenlijk mijn volledige interesse in de band gewekt. De volgende albums van recente datum verrasten mij zeer aangenaam.

Daarna heb ik ook het vroegere werk aangeschaft wat ik niet altijd helemaal uit kan zitten. Veelal langdradig en slaapverwekkend maar toch immer van hoog nivo.

De weg die PT de laatste jaren is ingeslagen vind ik persoonlijk de beste. Vele schitterende ballads en soundscapes worden puntig afgewisseld met vette riffs en gesmeerd lopende hardrock.

Ik hoop van harte dat deze trend wordt doorgezet.

Steve Hillage meets floyd , zoiets

invloed van Belew is wel te horen iig

vinnut wel vet maar ieder nummer is zoi radicaal anders als daarvoor dat je het gevoel krijgt een verzamelaar opgezet te hebben van een zooi bandjes

Lazarus behoort tot één van mijn All time-favorieten

Het mooie van dit album is dat de afwisseling zo enorm groot is, neem b.v Shallow naar Lazarus maar eens. Groter kunnen verschillen tussen nummers niet zijn. Alleen vind ik het weer wel goed bij elkaar passen. Ik vind de sfeer in alle nummers gelijk overkomen, waardoor het wel weer als een geheel klinkt. Dit album heb ik in het begin toen ik hem net kocht helemaal grijs gedraaid. Maar toen verveelde hij op den duur toch. Ik heb hem nu ook weer even opstaan, maar het blijft echt een dijk van een plaat. Waarop overweldigende riffs afgewisselt worden door subtiele en gevoelige ballads. Een plaat ook die je eigenlijk niet zou moeten grijsdraaien, dat is zonde. Gewoon af en toe eens, want dan verveeld hij allerminst. Deze muziek blijft gewoon als een huis staan. Porcupine Tree is voor mij zeker 1 van de allerbeste bands van de nieuwe generatie. De bands die vanaf pak weg 1990 begonnen zijn, zou ik maar zeggen.

Hier ben ik het helemaal mee eens.

Inderdaad veel variatie op deze plaat, maar dat kan ik prima hebben. Voor mij de beste plaat van PT, geen zwak moment kunnen bespeuren.

Ik vind het eerlijk gezegd wel meevallen met die afwisseling. Er worden weinig hele spannende dingen ondernomen. En dat hoeft ook niet, want dit is gewoon een degelijk rock album. Het zit allemaal goed in elkaar, maar qua gevoel raakt het mij niet echt.

Toch vind ik het goed genoeg om meer van deze heren te gaan beluisteren. Ik begin aan In Absentia.

ASBNH

Bijna 2 jaar geleden voor het eerst gehoord (omdat ik Blackfield zo'n fijne band vond/vind) en daarna is het zelden meer te horen geweest in mijn woonkamer.
Vorige week vertelde ik mijn baas dat ik dinsdag 13 oktober naar de Pixies zou gaan en de vraag was of zij mij kon vertellen hoe laat de vergadermiddag afgelopen zou zijn, ik wil namelijk op tijd richting de Heineken Music Hall vertrekken.
Van de Pixies had zij nog nooit gehoord maar de tijd moest niet zo'n probleem zijn. Daarachteraan volgde de mededeling dat ze zelf de maandag ervoor op tijd weg zou gaan omdat ze met haar man naar een concert van Porcupine Tree zou gaan in eveneens de Heineken Music Hall. Ik wist dat ze van Zappa en Floyd hield, maar deze eind-veertiger had blijkbaar ook interesse in wat recentere rock (nou ja, haar man kwam er vaak mee aandragen).
Kijk dat zijn toch de leuke dingen en het zorgde er gelijk voor dat ik dit album maar weer eens ben gaan opzoeken.
Ik wist uiteraard dat Steven Wilson met Aviv Geffen (waar ik een zwak voor heb) Blackfield vormt en laat ik die band nu net hoog hebben zitten: waarom is die vonk nooit overgeslagen naar Porcupine Tree?
Ik kan daar niet echt het antwoord op geven. Herbeluistering van dit album leerde me dat ik het nog steeds erg mooie stukken vind bevatten maar toch ook net iets te veel 'bedachte rock', iets te afstandelijk om mij mee te slepen. Niet erg, want de waardering is en blijft voldoende, maar ik vrees dat ik nooit zoveel waardering zal krijgen voor Porcupine Tree als voor Blackfield.
Misschien heb ik geen recht van spreken want ik ben verder niet echt heel erg bekend met de discografie van dit gezelschap en die is behoorlijk groot, dus wie weet wat ik mis om misschien toch die vonk te ontdekken die me in lichterlaaie zal zetten.
En ach, Deadwing is verder een zeer fraai album wat ik waarschijnlijk beter zal gaan leren kennen, indirect door toedoen van mijn baas die morgen ongetwijfeld zal melden of het wat was daar in de HMH.

Vreemd dat je eerst Blackfield leert kennen, en dan pas PT, terwijl PT toch 'bekender' is Nu ja, niet iedereen kan ervoor vallen. Deadwing is ook een van hun eerste platen met duidelijke metalinvloeden, met gastartiesten,... Ik moet zeggen, toen ik Deadwing net had (was ook de eerste cd van PT die ik in m'n bezit had), pakte ie me ook niet onmiddellijk. Na meerdere luisterbeurten ben ik er - sinds december vorig jaar - volledig weg van. Nu 10 maand later, heb ik de volledige discografie van PT en de 2 albums van Blackfield en ik constateer dat Blackfield vééél toegankelijker is dan PT. Blackfield grijpt je vaak naar de keel (de tekst van Someday!!) met eenvoudig LIJKENDE composities, want er zit toch steeds veel meer achter dan je denkt. PT is veelal wat psychedelischer, meer synthesizer-effecten, meer prog en progressieve drumlickjes en gitaarriffs. Best mogelijk dat Deadwing je niet zo in de smaak valt, bij mij daarentegen wel ENORM Wat een composities! PT en Blackfield zijn in feite toch niet zo makkelijk te vergelijken..

@ Eric: Probeer eens Stupid Dream uit, da's iets toegankelijker imo. En er staan zeer mooie stukken op (A Smart Kid, Stop Swimming, Don't Hate Me, Pure Narcotic,...).

de afwisseling bevalt me iig wel

openingstrack is super, vooral de fripp-a-like gitaarsolo

voor de rest draai ik hem nu voor de 2de keer, bewust ff laten liggen, en kheb zo het id dat het goed gaat komen

Ik snap best dat jij een heel erg kritische muziekluisteraar bent. En het zou mooi zijn als je dit album en de muziek van Porcupine Tree zou kunnen weten te waarderen, maar daar is niet een vast gegeven voor. Het doet je wel wat of juist niet. Dat is niet op te roepen, maar gaat vanzelf. Ik heb ook de tijd genomen om het te waarderen, maar bij mij viel het kwartje net als bij Tool overigens ook niet direct. Dit album duurde een tijdje, maar ik beluister hem nu nog altijd regelmatig.

Die 'monotome drums' in Arriving waren voor mij in eerste instantie aanleiding te denken dat "die drummer" misschien niet zo heel erg goed was In eerste instantie vond ik het heavy gedeelte ook niet zo mooi, maar het is gaan wennen naar mate ik het nummer vaker luisterde.

Inmiddels is dat nummer uitgegroeid tot één van mijn favorieten, net als dit album, ik vind het eigenlijk nog een tikkie beter dan Fear of a Blank Planet, hoewel ik daar ook altijd van onder de indruk ben als ik het geluisterd heb.

Arriving Somewhere. Dat heavy stuk is inderdaad simpel maar ZO goed! Vooral na het rustige opbouwende werk. Dit nummer is gewoon géniaal!

De (tweede) David Gilmour-achtige gitaarsolo is ingespeeld door Mikael Akerfeldt van Opeth, for the record

Blijft toch hun beste album voor mij.

laten zitten bij PT die man, acuut!

Moet die lullo niet gaan grunten, want dan ist nix.

De lage stem in Deadwing (het nummer) is ook van Akerfeldt.

Vind het een schitterend album. Haast elk nummer vind ik gewoon geniaal. Ook zitten de nummers zeer goed in mekaar. Arriving Somewhere, Open Car en Halo vind ik het beste.

Die solo na het harde gitaarwerk in Arriving Somewhere But Not Here vind ik echt PRACHTIG. Het is zo zacht en intens. Echt onwaarschijnlijk mooi.

Totally agreed, maar toch geef je ze niet meer dan een 3,5*?

Deadwing..

Leek na de eerste paar luisterbeurten (ik kocht 'm toen 'ie uitkwam met hoge verwachtingen na het te gekke In Absentia) toch een beetje ehh.. niet-spectaculair ofzo? Het leek een beetje voort te kabbelen op het eerste gehoor, vooral de laatste helft van het album.

Nu is het juist die laatste helft van het album die dit album naar een hoger plan tilt. De dromerige, lange composities Arriving, Mellotron, Start of Something Beautiful en Glass Arm hebben allemaal die nostalgische, vintage sfeer hangen.

Juist daardoor kan ik me helemaal verliezen in deze plaat. Het is echt een 'album', meer dan In Absentia. In Absentia heeft de onbetwiste hits/klassiekers, Deadwing is gewoon het betere album in mijn optiek.

Ik zou me geen leven zonder dit album kunnen en willen voorstellen. Ik blijf er altijd weer naar terugkeren en zal waarschijnlijk mijn favoriete PT album blijven. The Incident probeert 'm behoorlijk naar de kroon te steken af en toe..

Ondertussen is dit mijn meest geliefde album geworden van PT.
Van begin tot eind echt topnummers. Op mijn album staat een herwerkte versie van Shesmovedon, wat origineel al een topnummer was, dus mooi meegenomen.

De 12 minuten van Arriving zijn eigenlijk nog te kort voor de schoonheid en kracht van dat nummer.

Ik heb na vele malen luisteren ontdekt dat dit album veel meer is dan het hemelse nummer Lazarus. Dat nummer was liefde op het eerste gehoor. De liefde voor het gehele album heeft meer tijd nodig gehad. Open Car is het op één na beste nummer van dit beste album van deze geweldige band.

Hoger in die Top 10!!!

Beste nummer van deze eeuw.