Porcupine Tree - Deadwing (2005)

af en toe iets te langdradig maar ieder nummer pakt me dus echt een 4tje.
de distortion momenten of de ingetogen passages zijn me allemaal even lief. het fluisterstukje in de titelsong is het hoogtepunt van het album denk ik maar melloton scratch en open car zijn in het geheel het best.

Dat fluisterstukje in Deadwing is ingezongen door Mikael Akerfeldt van Opeth, for the record

o, wist ik niet eens. hij kan dus zingen, grunten en ook nog eens fluisteren

Verder doet hij ook vocale harmonieën in Lazarus en Arriving Somewhere (en in Deadwing zelf ook). In Arriving Somewhere speelt hij trouwens ook die zachte laatste solo na het harde stuk

Opnieuw een goede plaat van Porcupine Tree. De progressieve invloeden zijn hier opnieuw aanwezig. Echter gaat de voorkeur voor mij uit naar In Absentia. Halo hadden ze hier zeker mogen verwijderen. Blijft steeds vervelend overkomen. Maar goed, dit is een voltreffer!

Deadwing, oftewel In Absentia 2, toont weer hoe Porcupine Tree er in slaagt om een mooie balans te vinden tussen rock en metal. Dankzij de typische Steven Wilson productie (wat klinken de gitaren en drums hier weer lekker zeg!) hebben ze een erg gespierd geluid, waardoor ze zelfs de meest banale gitaarriff indrukwekkend kunnen doen klinken. Met zware zang zou het bijna klinken als Opeth, maar Steven Wilson heeft zo'n zijdezacht stemmetje dat als glijmiddel werkt voor de muziek om je gehoorgang binnen te dringen en zich in je hoofd te nestelen. Doe daarbij de rockdrums en het occasionele melige pianomoment en je hebt uitstekende metal-light.

De nummers blijven wel erg braafjes allemaal, wat ook de reden is dat ik mijn score nog binnen de perken houd. Het blijft meestal strofe/refrein, met dan op het einde een muzikaal stukje dat eigenlijk gewoon dezelfde riff is met wat franjes hier en daar. Spijtig, want wanneer ze afwijken van dit procédé (Arriving Somewhere But Not Here) wordt het nummer meteen nog een pak beter. Over breedte is de muziek dus erg sterk, maar echte uitschieters ontbreken een beetje. Net daardoor vind ik bijvoorbeeld A Perfect Circle beter als het op stevige rock aankomt.

De nummers zelf dan. Deadwing en Shallow vormen een uitstekend openingsduo. Het populaire Lazarus vind ik dan weer heel wat minder. Sowiezo heb ik het meer voor de hardere kant van Porcupine Tree, en dat is dat pianoriedeltje me misschien net wat te melig. Gelukkig is Halo weer een echt rocknummer, en Arriving Somewhere But Not Here is helemaal top. Mellotron Scratch is dan een rustmoment dat wel erg lang blijft voortkabbelen vooraleer er iets gebeurt. De resterende drie nummers zijn iets steviger, maar dus altijd hetzelfde procédé.

Ik blijf bij mijn waardering van 3,5*. Deadwing is erg leuke muziek, maar ontbreekt spanning en climax om echt te beklijven.

Deadwing

Porcupine Tree een bandje waar ik wel eens een hoes van zag liggen, waar ik niet langer als 1 sec naar kon kijken, 'In Absentia'. Ook wel eens gehoord, dat ze veel Pink Floyd invloeden hebben, laten we hier mijn uitgebreide historie met PT eindigen.

Iets wat me opviel is dat het erg lekker kan klinken, maar voor mij toch verpest door die overdreven metal-gitaar, ik ben erg benieuwd of ze ook een album hebben, zonder die overdreven gitaar, ik hoor namelijk veel potentie. De zang daarintegen is zeer prettig en gelukkig gaat hij niet mee met het metal van de gitarist. Strakke en lekkere drum, maar soms iets te veel van het goede, ik hou namelijk meer van de rustige drums van Massive Attack of gewoon het zeer strakke Joy Division. Bassist speelt aardig mee, valt alleen niet erg op door het ontbreken van originele baslijntjes.

Beginnen we met titelnummer, Deadwing. Ik hoor zoveel potentie in dit nummer, de rustige stukken zijn prachtig, maar het wordt voor mij weer verperst door het inkomen van de gitarist zijn metal-rifjes, jammer.

Dan Shallow, toch vind ik het weer een beetje over de top van de gitarist, het is een lekker rifje en net als bij Deadwing spreken mij de rustige stukken toch meer aan.

Dan eindelijk het prachtige Lazarus! Wat een nummer, als dit nummer er niet tussenzat, was ik zeker weten gestopt met luisteren. Prachtige piano en voortreffelijke zang.

Halo, het eerste wat me opvalt is de lekkere drum in combinatie met eindelijk een geweldig baslijntje! De zang ook weer geweldig, op de zanger is echt niks aan te merken, daar ben ik nu wel achter. Maar ook hier weer, druk maar weer op het knopje van de gitarist zijn versterker, waarop staat On/Off, hoe kun je die nummers verpesten.

En dan bij het zeer lange, tegenover de rest van het album, Arriving Somewhere But Not Here, en wow wat begint dat mooi, die gitaar wow, potentie heeft hij zeker, maarja op het midden werd ik alweer bang, ik hoorde de bassist een paar noten spelen en ik dacht dit kan niet anders als weer een geweldig metal rif van de gitarist. Z'n mooi nummer, zo verpesten!

Mellotron Scratch, mooi en lief gitaarpartijtje, mooie drum, zoals ik eerder al zei, ik hou van een wat rustigere drum, de drummer heeft geluisterd. De climax in dit nummer kan ik toch wel zeer waarderen, wel iets te overdetop van de drummer weer.

En dan weet je al van begin af aan, dit wordt weer een nummer niet geschikt voor mij: Open Car. Weer iets te hard, dus ik sla deze maar over.

Start Of Something Beautiful is opzich wel oké, maar was voor mij niet zo speciaal als 'Lazarus' en 'ASBNH'.

Glass Arm Shattering is daarentegen een zeer mooie afsluiter van dit album, dit is nu wat ik verwacht van een band als Porcupine Tree, schrijf dit soort nummers, en trek bij de climaxen de Jack van de gitarist even uit.

Ik weet dat ik nu veel kritiek ga krijgen op mijn mening over de gitarist, maar ik blijf bij mijn standpunt, zonde. En vind je het vreemd dat ik, ondanks mijn negativiteit, toch nog een redelijk cijfer geef? Ja, ik ook.

Voor alle duidelijkheid: zanger = gitarist = songwriter = stichter = brein. Het s duidelijk dat je niet erg into "metal" (want zo kan je PT echt niet noemen hoor) bent, want elk lied dat ook maar een beetje ruiger is, vind je per definitie niét goed. Als Lazarus er niet had opgestaan, had je dit nooit beluisterd? Erg erg jammer, want Lazarus is waarschijnlijk pas mijn vijfde of zesde favoriete lied van de hele plaat. Maar ik geef toe, toen ik de cd de eerste keer hoorde, was het ook één van mijn favorieten. En ik zal je zeggen waarom.

Muziek aanbevelen aan mensen of zelf muziek ontdekken is lastig. Als het niet meteen iets catchy in zich heeft, of een leuk deuntje heeft, dan geven we het meteen op (zoals toegankelijke muziek op de radio). Dit is anders. Je moet een inspanning doen om dit te appreciëren (al is het met PT nog redelijk eenvoudig; met Opeth is het al een stuk moeilijker). Net als Interpol en Radiohead waarvan ik zie dat je ook al op hun albums hebt gestemd. Bands die uniek zijn in wat ze doen. Dit is muziek die niet meteen haar schoonheid prijsgeeft. Is dat niet net iets om te appreciëren? Je moet het meerdere keren beluisteren en elke keer wordt een beetje schoonheid prijsgegeven. De "houdbaarheidsdatum" is quasi eindeloos. In tegenstelling tot muzak en grijsgedraaide commerciële liedjes op de radio. Ik zie het alleszins zo. Meerdere keren beluisteren, Daan, je komt er wel Het is echt een goede zet geweest om deze plaat uit te luisteren, je kon het ook na één nummer opgegeven hebben, respect dus. En de overdreven metalgitaar, trust me. Dit is echt niet ZO hard te noemen hoor

Arriving Somewhere is episch, het is ongelofelijk gavarieerd en verveelt op 12 minuten geen seconde. Het bevat maatwisselingen, solo's, vocale harmonieën, een enorme gelaagdheid aan geluiden (vooral de intro; je waant je letterlijk IN het lied). Ik vind het een zeer progressief en ambitieus nummer, met geniale passages, hard en zacht afgewisseld zonder dat het geforceerd overkomt. Het vergt virtuositeit om zoiets te creëren.

Blijven gaan, en verder kijken dan Lazarus en consoorten. Als je toch wat zachter wil beginnen: Stupid Dream (1999) en Lightbulb Sun (2000) zijn zeer goed en zachter (de nummers Pure Narcotic, Don't Hate Me, Shesmovedon, Russia On Ice,... zullen je misschien méér aanspreken). In Absentia (2002) is het meest song-gericht en daarop staan pareltjes zoals Blackest Eyes, Trains en The Sound Of Muzak waar je mee kan beginnen Deadwing is inderdaad niet hun "zachtste". Doorbijten, makker!

Nou het probleem is, dat deze plaat nooit veel hoger zal scoren bij mij. Ik ben niet van dit gitaargeluid, daar kun je niks aan veranderen. De gitarist, songwriter, zanger noem maar op heeft ontzettend veel potentie! Ik snap dat mensen de hardere stukken juist wel kunnen waarderen, maar ik niet, dit is voor mij te hard en ik zie dit zelfs een beetje als lichte metal. Ik zal zoiets nooit gaan waarderen.

Even voor de duidelijkheid, ik kende geen een nummer op deze plaat van te voren, ook Lazarus niet. Ik heb deze cd uit de kast gepakt en ben gaan luisteren, kende ze van geen een werk, was gewoon benieuwd. En verder, ik luister een cd minimaal 3x keer, voordat ik een cijfer geef (tenzij een plaat heel erg slecht is), zo ook deze, zelfs vier keer, omdat er echt mooie momenten in zaten.

Heerlijke Porcupine tree plaat met een aantal uitschieters maar helaas een aantal nummers die een beetje langdradig zijn.

dikke 4*

Voor mij zou (eventueel) enkel Mellotron Scratch iets korter kunnen. Maar dan een vers weghalen ofzo, niet die prachtige outro. Welke vind jij te lang, Rob?

Dit was ooit mijn allereerste Porcupine Tree plaat. Hij overweldigde mij gelijk enorm, alleen toen ik hem vaker ging afspelen en zowat grijs heb gedraaid in het begin beluister ik hem nu bijna nooit meer. Nu is het bij mij wel zo dat wanneer een plaat gelijk aanslaat en goed is, de houdbaarheid bij mij niet zo lang duurt vaak. Dit is 1 van de makkelijkste en meest mainstream platen van PT, vandaar dat hij ook zo hoog beoordeeld word. Een beetje een plaat voor de massa vind ik het klinken.

In Absentia en The Sky Moves Sideways vind ik veel leukere albums waar je echt in moet komen, maar eenmaal gewend zijn dat voor mij absoluut de toppers van deze band. Niet dat deze plaat niet goed is, dat is natuurlijk wel zo, maar je raakt er zo snel op uitgeluisterd vind ik.

Klopt ja die en het laatste nummer vind ik een vervelend nummer en dan haal ik de cd eruit. Ik vind de meeste Porcupine tree platen niet zo'n lange houdbaarheidsdatum hebben. Ik vond ze in het begin super lekker maar na een paar keer luisteren dan wordt het gewoon minder spannend, ik ontdek geen nieuwe dingen meer.
Dit staat overigens los van de kwaliteit van de nummers die Porcupine tree maakt, het zit allemaal perfect in elkaar en luistert heerlijk weg, maar ik mis net dat laatste beetje extra om het 5* te geven.

Gek genoeg kan ik ook niet lang achter elkaar naar PT luisteren. Dan heb ik na een luisterbeurt of 3-4 vaak ook weer behoefte naar een ander album/band. Hoe goed ik de muziek ook vind. Met Deadwing heb ik dat overigens nog het minst.

Toch is PT wel één van mijn favoriete bands. Want componeren kan Steven Wilson wel....

Ik kan Daan0 wel begrijpen. Ik moet ook erg wennen aan die heavy gitaarfratsen. Niet dat ik niet van harde muziek hou, maar ik ben er nog niet over uit of ik het hier vind passen. Waar ik me zeker af en toe aan stoor is die drummer. Geef mij maar Chris Maintland die veel meer feel had IMHO. Ik heb Porcupine Tree voor het eerst gezien in 1995 toen The Sky Moves Sideways net uit was (of nog uit moest komen, da wee 'k nie meer). Heb ze t/m 2000 verschillende keren live gezien en dat was steevast geweldig. Moet ze toch maar weer eens gaan aanschouwen in deze bezetting, maar ja, dan wordt het minimaal HMH en da's wel jammer als je Paradiso ed gewend bent... Anyway, als ik de kans krijg, toch weer eens gaan.

Technisch gezien is Gavin Harrison een stap beter/verder

Dat geloof ik meteen, maar misschien is dat wel juist het mankement. Te technisch en te strak. Doet me denken aan Mike Portnoy die ik ook te steriel vind klinken. Knap hoor wat ze kunnen, maar weinig tot geen feel/swing. Bij de concerten met Chris Maintland vond ik dat ie een geweldige vibe/swing/feel had. Ik vond 'm op plaat al goed, maar live echt top!

Daarbij moet ik wel opmerken dat ik Gavin Harrison nooit live aan het werk gezien heb, dus misschien dattie live beter tot z'n recht komt.

Gavin Harrison is echt niet te vergelijken met Portnoy, Harrison speelt veel meer in dienst van het nummer. Hij heeft ook veel meer een jazz achtergrond en dat ontbeert Portnoy totaal. KIjk anders op de nieuwste dvd/blue ray

Vindt deze persoonlijk iets te hard voor mij.
Geen slechte muziek opzich maar niet iets dat isk zal aanschaffen.
Vindt dan toch in absentie, recordings en lightbulb sun veel meer mijn smaak.

Dit is geen verzamelaar hoor Gert P.

Heeft In Absentia niet een veel 'hardere' sound dan dit album? Ik herinner me dat album toch als het album van PT met de meeste metal-invloeden. Hier is dat volgens mij al iets meer gemixt met het geluid zoals dat bij Lightbulb Sun was.

In Absentia heeft natuurlijk Blackest Eyes, zulke 'harde' nummers staan hier niet op. Ik vind In Absentia het beste Porcupine Tree album, vooral omdat daar de meeste variatie op staat. Van een knal hard nummer als Blackest Eyes tot mooie soundscapes aan toe. Op dit album is de stevigheid en vooral de sfeer aardig consistent, en dat heeft als nadeel dat ik er vrij snel op uitgekeken ben. Gewoon niet te vaak beluisteren is vaak het beste. Geef mij In Absentia maar want die plaat blijft boeien en je hoort er steeds weer nieuwe dingen in vind ik.

Liefhebbers van met name King Crimson zouden deze band ook wel eens erg goed kunnen gaan waarderen denk ik.

Weet dat dit geen verzamelaar is hoor.
Dit pakt me niet.
Ben ook geen metalfan meer met mijn jaren!.
Als ik de reguliere albums beluister tot nu toe is Lightbulb sun de beste voor mij.
Met vooral dat lange nummer.

Mag ik vragen wat Porcupine Tree met Metal te maken heeft ?

(Behalve dat ze nog wel eens samen hebben gewerkt met Michael Ackerfieldt)

Nou zoals je wilt dat gitaar werk dan.
Vindt het te overheersend, zo beter.
Smaken verschllen gelukkig.

Was maar een geintje, vooral omdat ik jou veel bij verzamelaars zie posten.

Dat lange nummer van Lightbulb Sun, je bedoelt Russia On Ice denk ik.

Ik vind vanaf In Absentia de metal invloeden onmiskenbaar aanwezig anders. Metal riffs zat, op dit album ook, net als op de opvolger.

Op Russia On Ice staan toch ook 'harde' stukken in deel twee? Als ik me al aan iets zou storen, is het eerder de harde keyboardsound + gitaarriff in bepaalde stukken van deel twee van Russia On Ice dan een 'metal'riff in pakweg Shallow of Halo op deze plaat hier...

Deze plaat is in zijn geheel harder en spreekt me gewoon niet aan.
Denk dat ik het bij 3 of 4 platen hou van ze ook fear of a blank planet luisterd veel beter dan deze en vind ik minder ruig.
Ik heb dat wel bij meer groepen hoor, zoals yes, pink floyd, genesis (vooral Collins tijdperk) enz, heb daar ook niet alles van.

En ja Ricardo er zijn maar heel weinig goede verzamelaars.

Luister dit net voor de eerste keer. Er zitten zeker gitaren in, maar zo hard is het nou ook weer niet... in mijn ogen tenminste. Maarja, je kunt er natuurlijk niet van houden, over smaak valt niet te twisten.
Prachtige plaat, ga ik zeker nog vaker luisteren.

Ik geef Deadwing nog wel een kans maar ben meer van de rustige sympho met af en toe gitaarwerk.
Mostly Autumn heeft ook zat gitaarwerk maar is gewoon anders en ben ook geen 20 meer.
Vandaar dar Recordings, Lightbulb sun, Signify me meer aanspreken.
En ja heb ik met meer groepen