The Beatles - With The Beatles (1963)

Als een commerciële gigant die pijlsnel verkocht is de tweede plaat van de Fab Four sterker en sneller dan hun debuut.
"It Won't be Long" is een sterke opener, goed neergepend en gespeeld.
"All I've Got to Do" wordt eerst breekbaar gezongen door Lennon en bereikt dan halverwege een climax.
"All my Loving" is geen favoriet van mij, waarschijnlijk omdat het een typische McCartney-song is. Desalniettemin een sterk lied.
"Don't Bother Me" is de verdienste van George Harrison die het album een cynische draait geeft.
"Little Child" doet me wat denken aan "Train Kept a Rollin'" van The Yardbirds, mede door de opzwepende mondharmonica.
"Till There Was You" is zeemzoet, en net zeemzoete liedjes raken mij niet. Hoe vreemd toch.
"Please Mr. Postman" is van het begin tot het einde rock 'n' roll op zijn best.
"Roll Over Beethoven", daar heb ik wat inspiratie gehaald. Ik vind deze coverversie beter dan het origineel, hoewel Chuck Berry nog altijd een van de beste gitaristen ooit is.
"I Wanna Be Your Man" wordt gezongen door Ringo en klinkt wat grappig. Dit lied is in een mum van tijd geschreven en gecomponeerd door Lennon/McCartney om het aan de Stones te geven, die er een hit mee hadden.
"Devil in her Heart" begrijp ik niet, ik vind het te verwerpen, het zwakste nummer op de plaat. Het is dan ook niet origineel van The Beatles (oef!).
"Money", ook een cover, sluit het album knallend af. Misschien is het maar goed dat The Beatles gauw al de covers van zich zouden afwerpen, om zelf met sterker materiaal op de proppen te komen. Om al deze redenen geef ik het album 3.5*.

De nummers apart besproken :

1. It Won't Be Long (2:13)
Het rockt, yeah, het is erg plezierig! Prima opener, zeer goed gezongen en gespeeld met de gepaste gitaarrifs.

2. All I've Got to Do (2:04)
Een breekbaar en pakkend nummer, erg emotioneel gezongen door John Lennon.

3. All My Loving (2:09)
Wederom een pakkend nummer, het is vooral die rinkelende gitaar dat het hem doet, the Beatles weten hun nummers steeds in de gepaste vorm te gieten.

4. Don't Bother Me (2:29)
Het allereerste Harrison-compositie en sterk begin, het nummer krijgt een cynische en vrij sombere ondertoon.

5. Little Child (1:48)
Erg kort en vrij simpel maar ook erg vrolijk en opzwepend nummer mede vanwege de mondharmonica.

6. Till There Was You (2:16)
Een honingzoet nummer dat volledig aan de hand van McCartney is, maar hij komt hier goed mee weg door de sobere instrumentatie en de juiste zang.

7. Please Mr. Postman (2:36)
Een vrolijker nummer is haast niet denkbaar, de rauwe (samen)zang doet het hier helemaal!

8. Roll over Beethoven (2:47)
Gecoverd op initiatief van John Lennon die een fervente Chuck Berry-fan is. The Beatles klinken hier erg energiek en enthousiast.

9. Hold Me Tight (2:32)
Het minste nummer op dit album ondanks het goede ritme, het komt mij wat niemendallerig over en de zang komt ditmaal niet helemaal uit de verf.

10. You've Really Got a Hold on Me (3:02)
Oorspronkelijk een nummer van Smokey Robinson. Het trage en weemoedige nummer past erg goed bij John Lennon die het ook prima uitvoert met respect voor het origineel.

11. I Wanne Be Your Man (1:58)
Nu krijgen wij weer een opzwepend en energiek nummer, ik prefereer deze versie boven die van the Stones. Het is een ongeschreven wet dat Ringo Starr op elk album een nummer moet inzingen maar hij krijgt hier vocaal veel ondersteuning van de andere Beatles-leden.

12. Devil in Her Heart (2:27)
Dit nummer vind ik niet bijzonder, het is wel goed uitgevoerd met veel enthousiasme.

13. Not a Second Time (2:08)
Een sterk en typisch Lennon-nummer, dat hoor je meteen. De Lennon-nummers klinken zowel tekstueel als melodisch heel wat bitterder dan de McCartney-composities.

14. Money (That's What I Want) (2:47)
Als gepaste afsluiter een rauw, vrolijk en energiek nummer, de tekst moet je niet te letterlijk opvatten.

John Lennon heeft duidelijk de grootste inbreng in dit tweede Beatles-album die het vooral moet hebben van het enthousiasme, de rauwe emoties en natuurlijk de pakkende melodieën. Niet alle nummers zijn top en er staan nog een aantal covers, maar globaal vind ik het om eerder genoemde redenen toch 4,5* waard.

Na het enorm succesvolle debuut, 'Please, Please Me' dat het begin van de landelijke Beatlemania betekende(die in 1964 pas echt wereldwijd losbarste) kwam de populairste band in Groot-Brittannië ongeveer acht maanden, en talloze succesvolle optredens die vaak genoeg eindigde in chaos vanwege de op hol geslagen tienermeisjes, met de opvolger: 'With The Beatles'

Op dezelfde dag dat John F. Kennedy werd doodgeschoten in Dallas draaide de plaat bij minstens een half miljoen Britten die hem al op voorhand hadden besteld op de platenspeler. De plaat was een nog groter succes dan het debuut, 'With The Beatles' stootte die plaat van de eerste plaats wat er uiteindelijk voor zorgde dat The Beatles 51 weken op nummer één stonden in de album lijsten. Waneer de je de eerste woorden hoort weet je dat het eigenlijk al goed zit, 'It Won't Be Long' knalt John Lennon er vol overtuiging uit. De bekende 'yeah, yeah's' van 'Please, Please Me' klinken vertrouwd. Het is een leuk, swingend, goed nummer dat meteen de toon zet voor de rest van het album. 'All I've Got to Do' is een nummer dat mooi verder gaat waar het vorige nummer ophield, een stuk rustiger en wat meer RnB maar toch heeft het dezelfde vorm van enthousiasme die ook het vorige album zo kenmerkte. Het derde nummer is echter een nummer dat een stuk verder gaat dan de twee voorgaande, 'All My Loving' is één van de voorbeelden die liet zien dat de kwaliteiten The Beatles van een stuk hoger niveau waren dan de (inmiddels redelijk grote groep) bandjes die in hun voetsporen waren getreden. Het is tot dan het meeste perfecte nummer dat ze hadden gemaakt, het is het perfecte popliedje net zoals al die andere perfecte popliedjes die ze nog zouden maken. Het is geen typische Rock 'n Roll of RnB zoals andere nummers, het was iets totaal nieuws!

Het volgende nummer is het eerste nummer geschreven door George Harrison dat The Beatles ooit opnamen namelijk 'Don't Bother Me'. Het is duidelijk van een lager niveau dan het voorgaande nummer en eigenlijk dan de meeste nummers op het album maar het kenmerkt wel al meteen de stijl van Harrison. Waar John en Paul hun meisjes liefdesbrieven stuurde, vraagt Harrison of ze hem eens met rust willen laten. Het volgende nummer, 'Little Child' schreven Lennon en McCartney oorspronkelijk voor Ringo Starr maar hij zong toch liever 'I Wanna Be Your Man' op het album. Het nummer is simpel en mischien ook wel een beetje saai maar toch ook meteen slecht, niets gedenkwaardigs in ieder geval.

'Till There Was You', de eerste cover van het album en het enige Broadway nummer dat The Beatles ooit opnamen, is een mooie rustige akoestische ballad die vooral de veelzijdigheid van de band aantoont. De afsluiter van kant A is ook een cover, 'Please Mr. Postman' is een opwindend, swingend en vooral enorm lekker RnB nummer dat qua enthousiasme van 'Twist and Shout' van 'Please, Please Me' in de buurt komt.

En de lijn met covers word doorgezet met de Chuck Berry klassieker: 'Roll Over Beethoven' gezongen door George. Niet een heel speciale cover, het blijft redelijk dicht bij het origineel maar ook dit geeft aan dat de band eigenlijk alles wel kon spelen, ballads, RnB en recht toe, recht aan Rock 'n Roll. Nummer 9 van de plaat, 'Hold Me Tight' was een overblijvertje van 'Please, Please Me' en is ook vrij weinig meer dan een filler op dit album. Samen met 'Don't Bother Me' en het opvolgende 'You've Really Got a Hold on Me' de minste van het album.

En daar is dan eindelijk de altijd vrolijke Ringo, en hoewel hij geen geweldige zanger is komt 'I Wanna Be Your Man' er redelijk vanaf. Geschreven voor The Rolling Stones door Lennon/McCartney, die het nummer eerder (en beter uitbrachten) en zoals gezegd gezongen door Ringo met hulp van Paul en John op 'harmony vocals'. Een typisch Ringo nummer, leuk, opbeurend en simpel. En het zal nog één nummer duren tot één van de twee belangrijkste leden van de band zal zingen, George zingt de cover 'Devil in Her Heart' eerst nog. Ook weer niets speciaals (vooral de monotone stem van George staat het nummer in de weg) maar met het nummer opzich is niets mis. 'Not a Second Time' is een nummer vooral geschreven door John en dus ook door hem gezongen, en dat doet hij op uitstekende manier. John's stem is op dit album wat dat betreft heel erg sterk zoals ook op de afsluiter 'Money(That's What I Want)', een zeer goeie cover met een aantal piano overdubs van producer George Martin.

'With The Beatles' is te vergelijken met z'n voorganger en ligt er volkomen mee in lijn, een aantal nummers zijn saai, de meeste nummers zijn goed en een paar zijn van speciaal niveau(hoewel dat er wel minder zijn dan op 'Please, Please Me'). Iets sterker dan het debuut. Het echte vuurwerk zou echter pas losbarsten op het derde album: 'A Hard Day's Night'

Eigenlijk is het heel suf om fan van de Beatles te zijn. Het gevoel dat je hebt als je een contactadvertentie leest waarin iemand zegt te houden van 'gezelligheid en een goed gesprek'. Je kunt begrijpen dat veel mensen denken: kun je niets originelers bedenken?

Toch blijft dit een unieke band: niet alleen één van de populairste muziekacts ooit, maar ook wat betreft kwaliteit een unicum: geen enkele band die zo veel (zelfgeschreven) klassiekers heeft uitgebracht, of zoveel energie, creativiteit en speelsheid kon bundelen in een liedje van drie minuten. Voor eeuwig staan de Beatles op een hoge top, vanwaar ze zowel kleine kinderen weten te raken als doorgewinterde muziekliefhebbers.

Die laatsten kunnen vaak erg weinig kritiek verdragen tegen de 'fab four', en de stelling dat de Beatles ook slechte dingen hebben opgenomen wordt vaak met hoongelach onthaald. Beetje overdreven misschien, de Beatles hebben wel degelijk een paar zwakke momenten gekend. Het wonderbaarlijke is echter, hoe weinig echte blunders ze gemaakt hebben. In krap zeven jaar nam de band 13 lp's op, plus nog een aantal losse singles en nog een paar andere dingen, tot 1966 tourden ze ook nog de hele wereld over om te spelen voor gillende fans en te verschijnen in tv-shows en op persconferenties.

In hun laatste jaren stopten ze met touren, en gingen ze zich toeleggen op het creëren van platen in de studio, maar toen With The Beatles uitkwam, was daar nog geen sprake van. De Beatles waren een popbandje, of, zoals sommige jaren zestig-puristen het willen, meisjesmuziek. De wereld moest veroverd worden, en in die tijd moest dat vooral gebeuren met singles. Rond de opnames van deze plaat werden ook de liedjes gemaakt waarmee de Beatles dit voor elkaar zouden boksen: She Loves You en I Want To Hold Your Hand.

(Deze staan niet op dit album, in die tijd stonden de singles vaak niet op de lp's omdat het als oplichterij werd gezien om hetzelfde nummer op twee verschillende uitgaves uit te brengen, en bands als de Beatles verklaarden trots dat de singles niet op de albums stonden, hoewel ze daar lang niet altijd consequent in waren.)

De beste liedjes werden singles dus, en dat is de reden dat de eerste lp's van de Beatles -bij vlagen- ruiken naar vulsel. Bij With The Beatles is dat euvel het grootst, en wat mij betreft is dit de minst interessante reguliere Beatles-lp, en degene waar ik het minste naar luister.

Toch, hoewel het net zoiets is als houden van een goed gesprek met een glas wijn, houd ik ook ook wel van deze plaat, althans: ik vind oprecht dat er niet door een ondergrens heen wordt gezakt. In de gegeven omstandigheden een top-lp afleveren was zelfs voor de Beatles te veel gevraagd, maar dat ze zelfs hier geen wanproduct afleveren is een sterk argument voor hun enorme talent en werklust.

De covers zijn overwegend beter gekozen dan op debuut Please Please Me: Lennon weert zich kranig op Smokey Robinsons You Really Got A Hold On Me, en McCartneys theatermomentje Till There Was You is lief en sfeervol. Money is lekker wild, en de meidenballad Please Mister Postman is melig maar swingt als de tyfus. Roll Over Beethoven is dan wel weer een misser, vooral omdat de sfeer van het nummer totaal niet past bij de stem van de zingende Beatle (Harrison).

George draagt hier ook zijn eerste zelfgeschreven liedje bij, een probeersel genaamd Don't Bother Me, dat de plaat in ieder geval niet erg naar beneden haalt, zonder uitermate briljant te zijn.

Voor hun eigen liedjes grijpen Lennon en McCartney terug op de kunstgrepen die al sinds de jaren vijftig standaard waren in de popmuziek en rock 'n' roll. All My Loving is de enige klassieker, maar ook met de opener It Won't Be Long ('Yeah! Yeah! Yeah! Yeah!'), Hold Me Tight, en het voor de Stones geschreven I Wanna Be Your Man is het leuk meezingen.

Zelf vind ik het latere werk van de Beatles stukken beter, maar er zijn natuurlijk altijd mensen die juist het poppy eerdere werk van de jongens het leukste vinden. Maar zelfs zo beoordeeld is dit hun minste plaat, vind ik. Als koopadvies aan Beatle-beginners zou ik zeker niet aanraden om met deze plaat te beginnen. Maar op onze geliefde site MusicMeter zijn er ook mensen die deze plaat hoger waarderen dan sommige van hun laatste platen. Snap ik niets van, want deze plaat mist toch wel een paar echte uitschieters. Maar lang leve de discussie enzo.

Favoriete track: It Won't Be Long

De A-kant van dit album vind ik zeer goed, maar de B-kant valt mij een beetje tegen. Ik vind ook de covers iets minder goed gekozen dan op het eerste album, woordoor ik dit wat minder vind.

Lekker plaatje hoor van de Beatles. Alles klinkt heel ongecompliceerd en simpel, maar tegelijkertijd is het ook allemaal heel prettig om naar te luisteren. It Won't Be Long en Roll Over Beethoven vind ik de toppertjes . Laatstgenoemde nummer rockt ook het hardst vind ik. Eigenlijk mocht er wel wat meer schwung zoals dat van Roll Over Beethoven in de andere nummers gebracht worden. Soms klinkt het allemaal net iets te braaf en statisch. Maar goed dit was nog een vroeg album van The Beatles. Ze zouden nog een hele muzikale en grandioze ontwikkeling meemaken!

Voor mij de ultieme cd van The Beatles. Een half jaar op 1 in UK zegt voldoende. Ook al was er toen nauwelijks beter in de handel. Geen hits want die stonden niet op lp's. Wel covers en wat voor ritme. Kan ik na 50 jaar nog de (halve) marathon op lopen!

Net als het debuut van The Beatles, vind ik ”With the Beatles” een aardig album. De liedjes luisteren lekker weg en passen uitstekend in de typerende rock & roll van die tijd. Het onderscheidende vermogen vind ik nog wel erg beperkt en er staan, zeker in vergelijking met hun debuut, best veel covers op ”With the Beatles”. Wel spat de jeugdigheid, energie en gedrevenheid ervan af, en dat is te horen. Ik hoor op ”With the Beatles” nog niet de grootsheid terug die ze later terecht zouden opeisen, maar genietbaar is het zeker wel.

Het tweede Beatles album en ook het tweede in 1963 is net iets minder dan het debuut. Het is ook weer een echte rock 'n roll plaat, gevuld met heel wat aardige en enkele goede songs, maar het pakt me net wat minder. Minder is Hold Me Tight, beter de sterke opener It Won't Be Long, de mooie single All My Loving, het rustiger Don't Bother Me, de sterke cover Roll Over Beethoven en het fraaie You Really Got A Hold On Me. Maar zelfs de minste Beatles plaat is nog altijd zeker leuk om te horen.

Betere productie en muzikaal iets meer vuur, maar daar blijft het ook bij. Ben blij dat er muzikaal in ieder geval nu meer gebeurt: vooral de baspartijen zijn bij vlagen best goed en Lennon's stem is beduidend minder irritant dan op het debuut het geval was. Goed vind ik het nog steeds niet. Roll Over Beethoven vind ik zelfs een van de mindere varianten die ik ooit van dit nummer heb gehoord, helemaal door het stuntelige gitaarintro. Blijkt overigens wederom dat ik Ringo Starr de beste zanger vind, want ondanks het feit dat het nummer me nog steeds niet kan bekoren vind ik I Wanna Be Your Man wel fijn gezongen. Devil In Her Heart krijgt de prijs voor meest irritante nummer van het album. Ik lees op internet dat John Lennon zingt op Not A Second Time, maar dat hoorde ik er echt niet uit. Klinkt beduidend steviger dan hoe hij eerder klonk in ieder geval.

Al iets beter, maar gewoon nog steeds niets waar ik blij van wordt.

Voorlopige tussenlijst:
1. With The Beatles
2. Please Please Me

Deze valt mij eigenlijk weer tegen. De sound lijkt toegankelijker te zijn dan op Please, Please Me het geval was. Van de veertien songs is er eigenlijk ook geen die blijft hangen. Het is allemaal wat braafjes en teksten als die van Please Mister Postman zijn dan ook echt niet goed. Het is de Beatles sound die het overeind houdt en het zangwerk is goed, maar verder is het eigenlijk helemaal niet boeiend.

Tussenstand:

1. Please, Please Me
2. With The Beatles

VInd dit een echt Harrison en Lennon album met van hen louter goeie nummers (oke covers) maar de nummers van McCartney vind ik dit album niet veel aan. Till there was you, all my loving beetje van die kriebel krijgende ballads.
Dont bother me is erg sterk en vooral Lennon is goed bij stem dit album