Yes - Fly from Here (2011)

De nieuwe Yes . Ik heb 'm beluistert en kan musician 's oordeel van 7 Juli jl .alleen maar beamen .
Hij vat het prima samen . Ik vind het zeker geen tegenvaller . Yes 2011 klinkt bij vlagen weer lekker avontuurlijk en het Fly From Here thema uit zich in prima songs , al had het van mij wel iets krachtiger gemogen . Steve Howe benadert het toch weer erg netjes , maar speelt wel weer heel erg fraai . Op een plaat als Drama hoor je meer Howe de rockgitarist , had ie van mij wel meer mogen benadrukken hier .
Inderdaad hoor je naast het Yesgeluid ( en dan vooral door Howe , Squire en White ) de Buggles duidelijk doorklinken , wel met een flinke schuit prog toegevoegd , maar de sfeertjes en de stem van Benoit ( die inderdaad veel van Trevor Horn's stem weg heeft hier .) zijn treffend .
Hour Of Need vind ik duidelijk de zwakke broeder . Muzikaal knap , maar een wat vlak en saai verloop .
Het door Squire gezongen The Man You Always Wanted Me To Be , is beter en ademt de juiste sfeer uit , al is het voor Yesbegrippen wat zoet .
Into The Storm is een acceptabele afsluiter , prima uptempo , lekker stuwend , en uiteindelijk wat vaart brengend . Want dat is wel een kritiekpuntje : Halverwege zakt het album wat in , en is het Steve Howe spotlightje ( Solitaire) een knelpuntje in het verloop , hoe knap hij het ook wegspeelt .

Maar een hele ruime voldoende voor Fly From Here . Geen meesterwerk , dat had ik ook zeker niet verwacht , maar boven verwachting uiteindelijk heel Yeswaardig .

Zoals eerder gezegd: dit album moet het vooral hebben van de Fly from Here suite. Daarvan vind ik de delen t/m III interessant, daarna wordt het al minder. De songs na de suite zijn nogal slap en voorspelbaar met als dieptepunt 'Life on a Film Set'.

Na het geweldige Magnification durfde ik weer hoge verwachtingen te hebben van Yes, maar die worden dus niet waargemaakt.

Het hele verhaal van The Buggles is me helemaal ontgaan, dus dat ga ik hier er niet bij betrekken. Fly From Here voelt voor mij weer opvallend fris en klassiek Yes aan. Het aantrekken van Benoît David zorgt voor nieuw elan en doet mij vooral beseffen dat Jon Anderson beduidend achteruit gegaan is met zijn stem. Daarnaast kan hij heel behoorlijk zingen en ondanks de nieuwe frontman, doet het me wel aan Yes denken. Het gehele Fly From Here voelt overigens wel bovenal plezierig aan. Het haalt het niveau van het oude werk niet. Het zorgt wel voor een opleving waardoor Yes netjes kan afsluiten. Hoewel het beter is dan de platen uit de jaren negentig en Magnification, blijft het toch een soort Yes light. Mooie hoes!

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Fly From Here
12. Relayer
13. Tormato
14. Magnification
15. The Ladder
16. Talk
17. Open Your Eyes
18. Union

Benoît David doet Anderson in ieder geval niet vergeten. Ik vind zijn stem in de verte misschien overeen komen, maar hij mist echt wat van de grandiositeit en zonder het lyrisch talent van Anderson ontbreekt er ook een stukje diepgang. Het zorgt ervoor dat Fly From Here niet slecht klinkt, maar op mij vooral oppervlakkig over komt. Waar Magnification me vaak te hoogte in tilde, kom ik hier niet verder dan de begane grond.

Het is geen slecht album en in ieder geval overduidelijk prog, maar waar ik op Drama nog wel degelijk Yes herkende, voelt het hier aan alsof ik toch naar een andere band aan het luisteren ben. Het wil me niet echt grijpen. Hour Of Need heeft wel een heel mooi afsluitende solo. Goed gemaakt, maar zielloos.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. Going For The One
3. The Yes Album
4. Drama
5. Fragile
6. Time And A Word
7. Magnification
8. 90125
9. Tales From Topographic Oceans
10. Yes
11. The Ladder
12. Talk
13. Tormato
14. Relayer
15. Big Generator
16. Fly From Here
17. Open Your Eyes
18. Union