Yes - Fly from Here (2011)

Vanmorgen "Fly from Here (2011)" gedownload, op een cd gebrand en sindsdien niet meer uit mijn cd speler te krijgen. Eén woord volstaat voor "Fly from Here (2011)": Yes!! 5*****

Dat verdient dan toch wel een aankoop, nee?

Ik moet zeggen dat ik toch vrij positief ben over Fly From Here. Squire, Howe en White zorgen voor een herkenbaar geluid (natuurlijk met akoestisch riedeltje van Howe), maar verder is er duidelijk een frisse wind gaan waaien. Hun tour was al vrij sterk, maar nu is het resultaat er ook op plaat.

Benoit David zingt hier meer in zijn eigen stijl. Live tijdens de oude nummers imiteert hij de stijl van Anderson. Dat is hier minder het geval. Vocaal vind ik het wel wat tegenvallen vergeleken bij Anderson, maar het stoort mij niet. Wel had ik liever gehad dat David op elk nummer (verder) naar voren werd geschoven.

Ik was wat huiverig voor Horn en Downes, maar het is toch wel een progressieve plaat geworden. 'Fly From Here' is erg sterk, en de wat toegankelijkere tweede helft klinkt ook behoorlijk. Het zorgt wel duidelijk voor een stilistische wisseling die een beetje vreemd wegluistert. Downes is nog steeds geen Wakeman, en het is allemaal wat eenvoudiger, maar ik vind zijn partijen wel goed werken bij dit songmateriaal.

Ik begin met 3,5*, maar ik sluit niet uit dat ik na meerdere luisterbeurten nog een halfje verhoog. Prima Yes plaat.

Wikipedia geeft onderstaande info over "Fly from Here (2011)":

"Fly from Here is the band's first studio album since the release of Magnification (2001), the longest gap to date between two Yes studio albums. It will also be their first with Canadian singer Benoît David on vocals, who replaced long-time member Jon Anderson. Prior to joining Yes in 2008, David performed as the lead vocalist in Close to the Edge, a Canadian Yes tribute band, for over ten years. He remains the lead singer of the Canadian band Mystery, which he joined in 1999.

Trevor Horn, who was the lead singer for the Drama (1980) album and tour and also produced their next album 90125 (1983) and co-produced the follow-up Big Generator (1987), produced Fly from Here. Drama era keyboardist Geoff Downes returns to the band for this album, handling "most of the keyboards", following the departure of Oliver Wakeman, who had contributed both to the album's writing and recording.

The album's title track is based on a song over 30 years old. Downes and Horn had first approached Yes with a demo of their song "We Can Fly from Here" in 1980, prior to joining the band. The first rehearsals of that song with Yes featured Bill Bruford on drums. It was later recorded as a studio demo, and left off Drama, but was performed on the album's supporting 1980 tour. A live version from that year appears on The Word Is Live (2005). After Yes disbanded in 1981, Horn and Downes recorded another demo of the song (this time as a two-part suite) for possible inclusion on The Buggles' second album Adventures in Modern Recording (1981) but it was also left off the album. This demo was released as a bonus track on ZTT's 2010 reissue of Adventures in Modern Recording. This new Yes version will mark the first airing of a finished studio recording of "Fly from Here", with Parts I and II based on the earlier two parts of the song. According to Squire, the title track will be the band's eleventh epic piece, their first in 15 years, which clocks in at nearly 25 minutes.
"Life on a Film Set" is based on "Riding a Tide", a Buggles demo that was first released on the 2010 Adventures in Modern Recording reissue. The other songs are newly written and include "Solitaire", an acoustic solo piece by Steve Howe.

The cover was designed by artist Roger Dean, who has created many album covers for the band".

Dat viel mij al op bij het beluisteren van die live-box vorige week. Die demo van We Can Fly From Here is te vinden op de her-uitgave van Drama.

Tja, da's een hele verademing, deze cd. Normaal mis ik Jon Anderson gelijk, maar Benoit David klinkt toch ook wel erg goed. Misschien is die wisseling van stem wel goed voor Yes.
Muzikaal zit het allemaal prima in elkaar, maar dat kun je wel aan de heren overlaten.
Eerste indruk is dus: Mooi, evenwichtig en afwisselend album!
Deze ga ik veel meer luisteren, da's zeker!

Het is niet te geloven, maar die gasten hebben dus gewoon een enorm sterk album afgeleverd! Ik durf wel te beweren een van de sterktste van na de jaren 70! Met name "kant A" met Fly from here en echt heel erg mooi. Ik heb de mannen van Yes regelmatig uitgelachen de laatste 20 jaar, maar nu is er maar een woord op zijn plaats: hulde!

Ben opgegroeid met The Yes Album wat ik nog steeds hun beste vind. Deze draaide ik toen na 1x luisteren gelijk nog een keer. Daarna is dat nooit meer gebeurd met een Yes/Jon Anderson album, TOT VANDAAG !!! Wat een lust voor het oor . Na de eerste keer het hele album beluisterd te hebben moest ik het nog een keer horen ! Het klinkt zeer YES en dat is opmerkelijk aangezien Jon Anderson afwezig is. Moet ik dit verklaren ? Kan ik niet. Dit album is gewoon heerlijk om naar te luisteren. Ik mis Jon niet al heb ik wel iets van hoe zou het klinken met Jon. Heeft geen zin. Dit album staat gewoon en Benoit David is gewoon een waardige opvolger (of is het tijdelijk vervanger ?) van Jon Anderson. Misschien niet echt belangrijk, maar mijn vrouw vond YES instrumentaal wel goed, maar de stem van Jon Anderson zeer irritant. Dit album vindt ze te gek !!

Een aardig tot goed rockalbum, niet meer en niet minder. Laat ik voorop stellen allereerst blij te zijn met het feit dat er eindelijk een nieuw album van Yes in de winkels ligt. Het eerste in 10 jaar.

En dan ook nog eens met nieuw werk, hoewel, nieuw. Ik begrijp dat het titelstuk al geruime tijd geleden (grotendeels) was geschreven. En daarbij aansluitend maken we automatisch voor het eerst in 31 jaar ook weer eens kennis met de de schrijvers van de track (The Buggles) in Yes. De muzikale koers, ook terug te vinden in de twee albums van The Buggles, dus die van Geoff Downes (toetsen) en Trevor Horn (productie), is weer duidelijk merkbaar aanwezig.

Dat mag uiteraard, zij zijn andere leden van Yes en mogen dus het album meer naar hun hand zetten. Het tegenwicht moet dan komen van Steve Howe (vriend van Geoff Downes, beiden spelen/speelden in Asia). Hij doet dat wel maar drukt naar mijn smaak te weinig zijn stempel op dit album.
Downes bespeelt overigens de toetsen maar voor mij niet echt opvallend, meer dienstbaar aan het geheel.

Zanger Benoit heeft onmiskenbare kwaliteiten als zanger, klinkt niet als Jon Anderson maar juist als Trevor Horn ten tijde van Drama. Hij doet verder Jon Anderson in de verste verte niet vergeten.

Het album is een vrij homogeen geheel maar het titel-epos is wat mij betreft het sterkste gedeelte van deze plaat. Verder is het geluid subliem, ook al verhult dat niet enkele mindere momenten (The Man You Always Wanted To Be).

Fly from here heeft erg weinig scherpe randjes en zal bij mij, afgezet tegen het gehele Yes oeuvre, zeker geen plaats in de Yes Top 5 behalen. Ze hebben erg lang de tijd gehad om na te denken, moeten we niet vergeten.

De afsluiter (Into the storm) is wel een sterke finale waardoor de balans voor mij uiteindelijk naar de positieve kant uitslaat. Ik sluit ook niet uit dat ik er nog een halve ster bij ga doen, op termijn. Fly from here is geen wereldwonder op Yes niveau. Maar toch leuk.

Ik kan er nog geen mening over geven , want ik heb 'm nog niet beluistert . Muziekblad Lust For Life was niet lovend met 2 karige sterren . De journalist in kwestie vond vooral het middenstuk niet om naar huis te schrijven .
Alleen maar een menig , dus daar ga ik verder niet op af .
Ik heb wel wat remmingen gekregen t.a.z van Yes , want ik vind buiten de muziek het een nogal zielige ontwikkeling worden betreft de bezettingen . Yes staat meestal garant voor knappe muziek , maar de scheinheilige Squire vooral, met handlangers Howe en White aan zijn zijde , gaat niet bepaald respectvol met (ex) collega's om . Onder het motto ''Yes voor alles'' vind ik de manier waarop Jon Anderson en nu ook Oliver Wakeman zijn behandeld , van een bedenkelijk niveau . Grumpy Old Men dat Yes van nu .
Ook mijneer Benoit zou beter moeten weten . Leuk een soort van jonge Jon Anderson te zijn , maar hoe kun je jezelf in de spiegel kijken elke dag , als je weet hoe je sprekende voorganger behandeld is ??
Anderson heeft een heel groot aandeel gehad in de ontwikkeling van de groep . Ik vind het ook een rare hippie met aparte maniertjes , maar hij is wel het boegbeeld .
Het zal mijn mening niet beinvloeden van het gebodende van Fly From Here , maar wilde het wel even kwijt .

Het klinkt misschien wat raar, maar bij het lezen van het boek Close To The Edge leer je vanzelf wel om een afstand te creëren tussen de personen en de muziek. Je kan haast niet anders want het is nl. een zootje, dat bandverhaal, haha... .

Mokkende bandleden, managers die karrenvrachten aan macrobiotisch voedsel moeten aanleveren, ego-clashes, vernielde auto's en hotelkamers, schijnheiligheid, producers die gitaren naar hun hoofd gesmeten krijgen en 'Mr. Gibson' die first class per Concorde de wereld over vliegt, het kan niet op en ik zit nou nog bij de opnames van Drama.

Inmiddels heb ik nu zoiets als 'het zal wel' en kijk nergens meer van op bij deze band.
Maar muziek maken kunnen ze!

Tuurlijk heeft de muziek van Yes een bepaalde aantrekkingskracht . Het is in welke bezetting dan ook altijd muziek van een hoog niveau , al omarm ik lang niet alle Yesalbums .
Maar ik vind het erg onvolwassen gedrag van mensen die al zo lang bezig zijn . In wezen heeft de groep niets meer te winnen , laat staan te verliezen .
Ik vind het overigens prima dat Trevor Horn er weer bij is gehaald als producer , want Horn is een vakman en zo te lezen wordt deze Yesplaat aardig onthaalt hier .

Maar op zo'n leeftijd er zo'n janboel van maken , het komt niet erg geloofwaardig over .
Lijkt me een boeiend boek jan , beetje makkelijk verkrijgbaar ?
Bijna jarig .... dus .

Vaak wordt mij verweten, dat ik als "ouwe lul" vast blijf zitten aan het oudere werk van groepen.
In dit geval, boekwerken of niet, vind ik dat ze, in deze bezetting. een hele mooi album hebben gemaakt.

Ik weet niet wat je bedoeld met er zo'n janboel van maken Laat 1 ding helder zijn: "Fly from Here (2011)" is een klasse album van deze heren "op leefijd". Na een tijdeljke "Yes-hartstilstand" klopt mijn Yes hart na het verschijnen van "Fly from Here (2011)" weer als vanouds. En daar heb ik geen pacemaker voor hoeven laten plaatsen!!

Voor wie het interesseert: het album Fly From Here komt deze week in de Dutch Album Top 100 binnen op 43, de hoogste new entry van deze week. Stijgen zit er waarschijnlijk niet in; normaal gesproken duikelt hij de volgende week naar nummer 100 of zo .
De 43e positie is ook hoger dan Magnification en The Ladder ooit gekomen zijn; het is dus het grootste Yes-succes sinds Talk (nr 31 in 1994)!

Overigens vind ik de single We can fly erg goed; de rest moet ik nog beluisteren...

Wel nee, "Fly from Here (2011)" stijgt door... naar een 20e plaats. Het album verdiend zonder meer een nummer 1 positie of in ieder geval een notering in de Dutch Album Top 10.

Verdienen, ja! Krijgen... ik vrees van niet.

Hij heeft het over het gedrag van de bandleden.

2 sterren is ook karig, maar andere Yes-albums die zodanig zijn ontvangen zijn me, met uitzondering van Union, altijd bevallen. Met 2 sterren kun je alle kanten op.

@Bikkel: Het boek Close To The Edge is gemakkelijk op Ebay te vinden voor een mooie prijs. Het is geschreven door Chris Welch, die, geloof ik, ook boeken voor Led Zeppelin schreef.

Leuk, een nieuw album van Yes. De laatste tijd draai ik behoorlijk veel Yes, dus deze kon ook niet uitblijven. Een lekker fris album. In vergelijking met Anderson is bijna alles een stap terug, maar het blijft jammer dat David hier zingt. Ik vind hem best een aardige zanger, maar hij hoort niet bij het Yes-geluid. Kwestie van wennen, neem ik aan.

Met name Howe springt er in dit album uit. Prachtig gitaarspel.

Ik vrees dat ik mij de laatste jaren erg veel tekort heb gedaan. Andere Yes albums bevallen mij met terugwerkende kracht nu ook meer en meer. Ik schaam mij eigenlijk dat de aanschaf van "Fly from Here (2011)" nodig was om tot deze conclusie te komen.

De nieuwe Yes . Ik heb 'm beluistert en kan musician 's oordeel van 7 Juli jl .alleen maar beamen .
Hij vat het prima samen . Ik vind het zeker geen tegenvaller . Yes 2011 klinkt bij vlagen weer lekker avontuurlijk en het Fly From Here thema uit zich in prima songs , al had het van mij wel iets krachtiger gemogen . Steve Howe benadert het toch weer erg netjes , maar speelt wel weer heel erg fraai . Op een plaat als Drama hoor je meer Howe de rockgitarist , had ie van mij wel meer mogen benadrukken hier .
Inderdaad hoor je naast het Yesgeluid ( en dan vooral door Howe , Squire en White ) de Buggles duidelijk doorklinken , wel met een flinke schuit prog toegevoegd , maar de sfeertjes en de stem van Benoit ( die inderdaad veel van Trevor Horn's stem weg heeft hier .) zijn treffend .
Hour Of Need vind ik duidelijk de zwakke broeder . Muzikaal knap , maar een wat vlak en saai verloop .
Het door Squire gezongen The Man You Always Wanted Me To Be , is beter en ademt de juiste sfeer uit , al is het voor Yesbegrippen wat zoet .
Into The Storm is een acceptabele afsluiter , prima uptempo , lekker stuwend , en uiteindelijk wat vaart brengend . Want dat is wel een kritiekpuntje : Halverwege zakt het album wat in , en is het Steve Howe spotlightje ( Solitaire) een knelpuntje in het verloop , hoe knap hij het ook wegspeelt .

Maar een hele ruime voldoende voor Fly From Here . Geen meesterwerk , dat had ik ook zeker niet verwacht , maar boven verwachting uiteindelijk heel Yeswaardig .

Inderdaad , het gedrag van de bandleden .

Thanx for the info Jan .

Hoeveel verkochte albums zijn dat dezer dagen? Ik heb het idee dat je anno 2011 met de aanschaf van vijf cd's je band 10 plaatsen opstuwt in de top 100!
(Ergo: heeft de gemiddelde van Leest dezer dagen nog 100 verschillende cd's in huis?)

Terzake; aangenaam verrast door het geluid en de muzikaliteit van dit album. Ik wacht nog even met beoordelen; ik weet namelijk niet of het een blijvertje is. Ik vraag me wel af of dat solonummer van Howe echt nódig is...

Ach, "The Clap" op "The Yes Album (1971)" misstaat dat album ook niet. " Solitaire" is toch een mooi nummer?

Klopt, maar ik vind het toch een eigenaardige veertig-jaar-bestaande gewoonte; de man kan fraai gitaarspelen, maar waarom niet als bandlid?
En als ik solo-gitaarstukken zou willen horen koop ik wel een schijf van Tommy Emmanuel of Leo Kottke..,

Ja , ik ben het daar wel mee eens . Het schijnt dat Howe altijd even een ''eigen'' momentje moet hebben . Ik vind trouwens dat het nummer verkeerd is ingedeeld en ook niet echt past op een plaat als deze .
Individuele dingen was wat actueler in de 70er jaren en op Fragile krijgt zelfs elk bandlid de ruimte , maar ik heb altijd liever gewoon een bandcompositie gehad .
Howe kan prachtige dingen spelen , maar songs als Solitaire moet ie gewoon lekker op een soloplaat zetten .

De overige Yes leden en producer Trevor Horn denken daar gelukkig anders over .

Ik heb vanaf Adventures in Modern recording van de Buggles (1981) vanmorgen Fly from here deel I en deel II weer eens gehoord.

Eigenlijk moet je concluderen dat dit 'nieuwe' Yes album een beetje armoe troef is. Een oud en al uitgevoerd idee moet de kar trekken en vervolgens is het nieuw geschreven werk (gespeeld na Fly from here) beneden de maat. Alleen Into the storm is dan nog enigszins bovengemiddeld.

Dat de Buggles ooit Into the lens (I am a camera) hebben gecoverd is één ding, dat Yes nu begint aan het coveren van oude Buggles nummers is eigenlijk droevig.

Maar goed, het schrijvend/creatieve vermogen binnen Yes is overboord gezet en dan krijg je vervangers waar je weinig van hoeft te verwachten. Chris Squire en Alan White waren altijd al uitsluitend 'dienend' aanwezig en Steve Howe kan om de een of andere reden in zijn eentje het niet aan. Tel uit je winst.

Het mag duidelijk zijn dat musician een verkeerde conclusie trekt na het beluisteren van "Fly from Here (2011)" .

Ik heb er weinig problemen mee met het feit dat 'We Can Fly From Here' al eerder was geschreven. Ik heb die demo niet gehoord (zal ik eens doen), maar het lijkt me niet dat de complete suite al klaar was. Het gaat dan denk ik alleen om Part 1 in oervorm? Neil Young, George Harrison en Bob Dylan hebben nummers ook wel eens op de plank laten liggen, en pas later herschreven.

Verder sta ik nog geheel achter mijn eerdere bericht. Positieve verrassing voor mij. Ik vind de overgang van kant 1 naar kant 2 niet helemaal lekker lopen (stilistisch en ook een beetje op het gebied van kwaliteit), daarom blijf ik steken op 3,5*. Op basis van de suite zou ik graag hoger geven, maar ik blijf natuurlijk wel kritisch.