Yes - Fly from Here (2011)

Nee, het gaat om de complete deel I en deel II, terug te vinden dus op Adventures in modern recording van de Buggles.

@Hans Brouwer: welke conclusie is niet juist, dat het duo Anderson/Wakeman in Yes verband beduidend meer (succesvolle) creatieve ideëen hebben gelanceerd dan het trio Benoit/Horn/Downes?

Het gaat niet over meer of minder, het erover dat het trio Benoit/Horn/Downes niet creatief zou zijn. "Fly from Here (2011)" bewijst het tegenover gestelde.

Het gaat om een demo van The Buggles , dus zie ik niet zo'n bezwaar in het herfabriceren van Fly From Here . Ben het wel met musician eens dat het album vooral om die suite draait . De meeste songs erna zijn een stuk minder avontuurljk en ook minder boeiend .

Ach en de volgende Yesplaat zal wel weer een heel andere bezetting hebben . Ik verbaas me nergens meer over bij die gasten .
Staan Jon Anderson en Trevor Rabin ineens weer in de basis .

Maar al met al valt Fly From Here mij niet tegen .

We Can Fly From Here is vanaf de basis altijd al een Yes-nummer geweest. Horn had het in 1979 voor de band geschreven. De instrumentale demo is te vinden op de Drama-remaster en een live-versie staat op The Word Is Live.

Ik vind trouwens dat Horn altijd wat ondankbaar door de Yes-fans is behandeld. Hij liep niet met een gewaad op het podium en had een iets lagere stem dan Anderson, dan word je blijkbaar al afgeserveerd. Een beetje het Ray Wilson-syndroom, dus...

Een ander verhaal is dat hij de oude Anderson nummers live niet goed aankon . Maar het oordeel was al gegeven voordat de DramaYes een kans maakte .
Benoit doet live iets teveel zijn best om op Anderson te lijken . Op deze nieuwe cd zingt hij als een mix van Anderson en Horn .
Maar ik voel niet de drang om Yes in deze merkwaardige line-up te gaan bekijken . Ik heb het niet zo op gekloonde artiesten .

In dat laatste zit zeker een kern van waarheid. Dat bandleden worden vervangen is nog tot daar aan toe. Als het een poging tot naäpen wordt is de lol er snel van af.

Toen Trevor Rabin Steve Howe verving, kwam er een heel andere sound. Daar is dan nog wat voor te zeggen.

Bovendien was Rabin een technisch zeer bekwaam gitarist, had hij een geweldig eigen geluid ontwikkeld en, last but not least, hij kon een compositie schrijven.

Benoit kan alleen zingen en dan nog alleen kloonachtig, binnen Yes verband. En, met alle respect, Horn is een succesvol producent maar niet de beste zanger. Als componist heeft hij twee platen van The Buggles op zijn naam staan, samen dan met Downes.

Nu heb ik hier nog nooit een kwaad woord over The Buggles geschreven, maar dat is wel even van een iets ander niveau dan Yes met de juiste mensen op volle oorlogsterkte. Al was het alleen al vanwege onderlinge competitie en wedijver waardoor composities tot grote hoogte kunnen worden gestuwd.

Fly from here kent geen competitie, kinnesinne tussen de leden of de vraag of er wel of niet (en zo ja wie wel en niet) macrobiologisch wordt gegeten en dreigt op veel momenten in harmonie te klinken naar het oude Buggles werk.
Wie Adventures in Modern recording heeft, weet waar het naar toe gaat. Dat probleem speelde aanvankelijk ook op Drama, hoewel daar Steve Howe het min of meer nog in een Yes richting weet te krijgen. Dat lukt hier minder. En hoewel ik Adventures in modern recording uit 1981 verder helemaal niet slecht vind, is het natuurlijk geen Yes collectief in vol ornaat.

Dat niveauverschil lijkt mij verder wel duidelijk.

The Buggles opereerde vanuit een ander spectrum . Meer met een scheut pop/electronica .
Horn en Downes klonken bij Yes ineens een stuk zwaarder . Chris Squire had overigens wel goed gehoord dat Horn zijn stem overeenkomsten vertoonde met die van Anderson , die ook maar eens de band verliet voor de verandering ( vergeef mijn cynisme .)
Squire hoorde in Benoit ook een duidelijke Anderson , alleen dan veel treffender .

Horn heeft er overigens wel een fraaie produktie van gemaakt . Mede daarom is Fly From here goed te genieten .

Volgens mij staat er helemaal geen demo versie op Drama. Ik kende alleen de live versie van Word is Live.

Zoals eerder gezegd: dit album moet het vooral hebben van de Fly from Here suite. Daarvan vind ik de delen t/m III interessant, daarna wordt het al minder. De songs na de suite zijn nogal slap en voorspelbaar met als dieptepunt 'Life on a Film Set'.

Na het geweldige Magnification durfde ik weer hoge verwachtingen te hebben van Yes, maar die worden dus niet waargemaakt.

Gemiddeld genomen vind ik deze plaat net zo goed als Magnification. De Fly from here-suite zit boven dat niveau, de overige tracks zitten daar toch wel wat onder.

Al met al ben ik toch wel positief verrast. Benoit David kon ik bij Mystery al erg waarderen en ik vind dat hij het hier gewoon goed doet, hij past goed binnen het groepsgeluid. Dat hij soms iets te veel als Jon Anderson klinkt is voor mij nadeel noch voordeel.

Nog een paar maanden wachten en dan het concert. Ben erg benieuwd hoeveel ze van dit album gaan spelen.

Ken deze niet maar is dit als Yes liefhebber een aanrader? En bedoel niet als je van 90125 , enz. . houdt meer meer als Close to the edge, Tales of Oceanografic, Yes album ed.
Heb hem ook nog niet beluisterd want hier in mn dorp ligt hij niet.
Zie dat de echte Yes liefhebbers hem niet hoog waarderen behalve Hans maar die vindt 90125 ook heel mooi.

Gert, "Fly from Here (2011)" komt m.i. aardig in de richting van het "oudere" Yes werk. Meer dan "90125". Met andere woorden: de echte Yes liefhebber (wat is een echte Yes liefhebber ) zou toch moeten kunnen genieten van "Fly from Here (2011)" hoewel het natuurlijk niet de klasse heeft van bv een "Close to the Edge".

Ik denk dat je het vooral moet vergelijken met Drama. Als je dat album kan waarderen dan zal het met dit album ook wel goedkomen.

Ik beschouw mezelf wel redelijk als Yes liefhebber. De prog zit er hier nog in. Wel in wat mindere mate dan op de klassieke Yes platen. 90125 en alles wat daar op lijkt vind ik ook erg matig, maar deze vind ik best goed. Zie verder m'n eerdere commentaren.

Ik ben een liefhebber van de Yes-albums die je noemt, maar Fly from Here kan zich niet daarmee meten. Qua diepgang vooral; sommige nummers vind ik nogal 'simpel'. Ik ervaar het dus iets anders dan mijn voorgangers maar kan me wel vinden in de vergelijking met Drama (van Brunnipoo).

"Drama" mag ik ook graag horen. "Fly from Here (2011)" gaat inderdaad in de richting van "Drama". Nog een laatste opmerking: wordt heer Anderson als zanger gemist op "Fly from Here (2011)"?. Op "Drama" miste ik de zang van Jon niet, ook "Fly from Here (2011)" komt uitstekend uit de verf zonder de medewerking van Jon Anderson.

Zelfde hier. Het blijkt misschien niet uit mijn cijfers, maar dat ik ieder Yes-album graag zou willen proberen, zegt wel genoeg. Wat ik me van deze plaat herinner is dat het meer neigt naar de prog-Yes. Wel met iets minder toeters en bellen en het niveau van een Close to the Edge gaat het inderdaad niet halen (en toch een 5,0*, Hans? ), maar het is wel ouderwets goed.

Mijn 5***** voor "Fly from Here (2011)" heeft meer te maken met het feit dat ik enthousiast ben dat Yes na 11 jaar weer met een nieuw album op de proppen komt. "Close to the Edge" zou ik zo met 10********** kunnen waarderen... maar helaas gaat dat hier niet lukken . Daarom maar een notering in mijn HB MuMe album top 10 .

Vindt wel dan Jon goede liedjes heeft geschreven voor Yes dus wat dat betreft.
Zelfde als Deep purple zonder Gillian of Sabbath zonder Osbourne.
Ja is denk ik wel wennem hoewel ik Drama niet echt slecht vindt maar dat komt ook door de 2 wat langere nummers.
Ga hem op zijn tijd wel luisteren in de platenzaak want blind kopen doe ik maar niet.

Heb dat ook altijd bij Mostly Autumn gedaan maar dat laatste album bevalt me totaal niet, dus zal daar ook niks blind meer van kopen.

Op zich een sterk yes-album. De suite fly from here is het beste wat yes sinds jaren heeft opgenomen en is voor mij al voldoende om een aankoop te rechtvaardigen. Alleen Bumpy ride is wat jammer(een beetje whimsical), maar duurt maar 2 minuten. Verder is de 2de plaatkant niet echt goed, maar staat er toch nog een sterk nummer (Into the Storm) en heel aardig acoustisch stukje van Howe op (Solitaire). Totaal wordt dat een 3.5*

Als het nummer beter is als Minddrive dan zal het wel goed zijn want keystudio vind ik 1 van de betere platen van ze maar dan alleen de studio nummers dus de enkele cd.
Dat deze het beste is sinds jaren, ja ze hebben niet zoveel gedaan de laatste 6 jaar.

Er zit bij mij een gat tussen talk en magnification waar ik slechts sporadisch eens een nummer van beluisterd heb. Of mindrive echt daadwerkelijk beter is dan fly from here kan ik dan ook niet beoordelen.
Maar het titelnummer kan zich redelijk meten met de jaren 70 epics van yes. Als dit nummer als Eptje was gerealesed met enkel fly from here, dan zou ik het een 4.5* geven.

Wat mij betreft is Fly from here absoluut niet zo goed als Minddrive en deze cd bij lange na niet zo goed als Keystudio. Maar goed, dat dat zijn dan ook respectievelijk een van mijn favoriete nummers en een van mijn 5*-albums, dus dat zegt niet zo veel over déze plaat.

'Minddrive' vind ik toch wel iets beter, maar ik heb beide cd's 3,5* gegeven.

Kijk nu kom ik dan toch bij de echte liefhebbers, ga hem tzt beluiteren en als titelstuk me al niet bevalt koop ik hem niet, zo simpel is dat.
Die kortere nummers van yes vind ik persoonlijk bijna altijd de mindere nummers.

Zegt mij wel wat Brunniepoo, ook voor mij een 5***** album keystudio.

Had hem in mn top 20 2000-2009 lijst op 1 staan zelfs.

Dat is wel verstandig, ja. Na het titelstuk valt de rest een beetje tegen.

Afgezien van de knappe suite , is de rest tegenvallend of gemiddeld . Voor mij geen aankoop waard in elk geval . Het slotstuk Into The Storm haalt het gemiddelde weer wat omhoog .

Het is jammer dat na het erg mooie over 6 tracks verdeelde Fly From Here (al vind ik Bumpy Ride ronduit irritant) de plaat wordt opgevuld met louter niemandalletjes, afsluiter Into The Storm daargelaten. Ik zie dat ik hetzelfde erin sta als bikkel2. Voor de liefhebbers van prog in het straatje van Yes is het eveneens dit jaar verschenen Karmakanic - In a Perfect World (2011) een stuk leuker. Om de vieze smaak van kant B weg te spoelen zullen we maar zeggen....

Ga hem helaas voor Yes niet aanschaffen, het titelnummer haalt geen voldoende voor mij en de rest is minder dus laat maar.

Ik sta paf van de titeltrack. Zo mooi. Goed te horen dat het een 'Drama left over' is. Nog erg geinspireerd. Echt niet meer van deze (Yes) tijd. Wat een schoonheid en zeggenskracht. Briljant pianothema. Kom er maar eens op.