Deep Purple - Slaves and Masters (1990)

Is dit nu een Rainbow plaat met een Deep Purple sausje, of een Deep Purple plaat met een Rainbow sausje?
Al met al vind ik hem heerlijk, misschien is het wel de plaat die het verste van Deep Purple af staat, maar als plaat op zich is hij helemaal zo slecht nog niet is. Heerlijk relaxed gespeeld en JLT zijn stem past goed bij deze nummers.

Indertijd vond ik dit een fijne, interessante plaat. De clips voor KIng of Dreams en Love Conquers All zag ik wel eens op Super Channel voorbijkomen en heb toen de lp bij de lokale platenzaak aangeschaft. Vooral de midtempo nrs, Breakfast in bed, Truth hurts en Fortune teller vind ik mooi. Fire in the basement rockt lekker binnen dit geheel, maar de verwoestende energie van In Rock is op S&M helemaal verdwenen. Dit is een nette, beschaafde, gestileerde melodieuze rockplaat. JLT heeft een wat platte, dommige uitstraling, en zijn stem is minder karakteristiek dan die van Coverdale of Gillan. Too Much is Not Enough klinkt als iets voor de soundtrack van een straight-to-VHS actiefilm. Grunge was er nog net niet, maar ook zonder Grunge klonk deze lp al gedateerd. Nu, 100 jaar later, doet dat er niet meer toe, dit is prima AOR/classic rock.

Jaren 70-Quo is geweldig. Van Ma Kelly's Greasy Spoon t/m Never Too Late. Wat daarna komt kun je vergeten.

Fire In The Basement zet ik in een Top 10 - wat heet: een Top 5! - van meest onderschatte DP-songs.

Ik herinner me een ingezonden brief in het Deep Purple fanzine 'Highway Star', dat ik jaren later online tegenkwam. Deze fan had vernomen dat Joe Lynn Turner tot nieuwe zanger van Deep Purple was verkozen en reageerde ontzet in de trant van "Ik eet mijn hoed op als dát waar is!".
Werd Deep Purple inderdaad een verlengstuk van de laatste drie albums van Ritchie Blackmore's Rainbow, zoals hij vreesde? De vraag is hierboven al vele malen gesteld, ik houd het overzichtelijk.

Waar op de vorige twee Purpleplaten op een nummer met ritme werd gestoeid, is er wat dat betreft minder te genieten van Ian Paices drumwerk. Gewone vierkwartsmaten, toegankelijker hardrock. Ja, het schuift meer de kant van Rainbow op.
Daar staat tegenover dat voor de klavieren van Jon Lord meer ruimte is dan zijn collega's bij Rainbow kregen, de man speelt daarbij heerlijke solo's. En ik kom een drietal topnummers tegen: op kant 1 het uptempo The Cut Runs Deep en snelle Fire in the Basement, op kant 2 het vlotte slotlied Wicked Ways, mede dankzij het orkestrale solodeel.

Verder vergaat het mij als bij het Rainbow met Joe Lynn Turner bij de microfoon: keurige hardrock, op het randje van aor. De opwinding die ik op de voorgangers Perfect Strangers en The House of Blue Light had ontbreekt. Ene oor in...
Al klinkt er regelmatig een heerlijk gitaarsolootje (zoals in de saaie opener King of Dreams met Blackmore desondanks een fraaie oosterse melodie spelend; iets dergelijks gebeurt eveneens in Fortuneteller).
De strijkers in het intro van Love Conquers All zijn heerlijk; waarom keren die pas in het slot terug en dan ook nog uiterst bescheiden? Daar had meer mee moeten worden gedaan. ... andere oor uit.

Dat komt dus niet door Turner, want die zingt prima. Nee, de veilige composities zijn het manco, op die drie uitzonderingen na.

Ben ik niet helemaal met je eens, RonaldjK, wat de ruimte van Jon Lord t.o.v. Rainbow-toetsenisten betreft. Zulke royaal uitgesponnen solo's als Don Airey heeft in 'Spotlight Kid' en 'Difficult to Cure' hoor ik er niet zo snel op terug. Iemand als David Rosenthal had zijn momenten in 'Death Alley Driver' of het intro van 'Can't Let You Go'. Haal ik er voor het gemak het Blackmore/Glover/Turner-Rainbow bij. Meer Blackmore wat de klok slaat op 'Slaves and Masters. 'Slow Down Sister' heeft Lord nog een opvallende solo op. Weggestopt op de 12" van 'Love Conquers All' (ook als single-edit zonder strijkers-intro). Eens met 'King of Dreams' (saai) en 'Wicked Ways' (top).

Op deze plaat staat wat geniale Blackmore stuf op. De obligate herkauwde blues rock riffjes ontbreken en dat zal niet iedere DP fan kunnen waarderen. Met een oor voor detail komt die waardering vanzelf maar je mag dan wel even de cheesy teksten negeren zo her en der. De snarenplukker is inmiddels al 78 zie ik net.

Je hebt gelijk B.Robertson wat die toetsensolo's betreft en met de rest ga ik ook mee. Toetsensolo's zijn uiteraard ook bij Rainbow te horen. Wat ik eigenlijk bedoelde - maar zo noteerde ik het niet - is dat ik de solo's van Lord veel meer vind binnenkomen dan die van Airey en Rosenthal. Niet omdat die minder vaardig zouden zijn, nee, het zit 'm denk ik in gelijkwaardigheid.

In Deep Purple waren Lord en Blackmore gelijkwaardige groepsleden, tegen elkaar opgewassen. Niet alleen in spelvaardigheid, ook in persoon. Bij Rainbow echter was Blackmore 'master' en de groepsleden waren 'slaves' (om maar bij de albumtitel van deze Purple te blijven). Werkgever en werknemers. Zelfs Ronnie James Dio kon niet tegen Blackmore op, toen die besloot dat Rainbow een toegankelijker koers diende te varen.

Ik weet niet of je de extended versies kent van de klassiekers van Deep Purple uit de jaren '70. Je hoort daar o.a. delen van jams, hoe muziek al improviserend tot stand kwam. Zoals op de speciale editie van Fireball, track 13 t/m 15. Je krijgt een glimp te horen van hoe Lord wat improviseert, Blackmore reageert en gaandeweg groeit er iets. En omgekeerd: Blackmore pielt wat, Lord valt hem bij en soms werd dat een compositie.

Bij Rainbow heb ik het idee dat de muziek niet zozeer improviserend tot stand kwam, maar van tevoren door Blackmore was uitgedacht. Qua composities was het vanaf 1979 (Down to Earth) bovendien veel meer standaard couplet -refrein-couplet-refrein-brug-solo etc.
Hij deelde daarbij de solo's uit, zo van: 'Nu wil ik dat je hier zestien maten soleert'. Zo'n solo voelt dan voor mij aan als minder gewichtig dan eentje van Lord, die veel meer ruimte nam/kreeg voor zijn spel. En nogmaals, niet omdat Lord een technisch betere toetsenist zou zijn (geweest): Airey en Rosenthal zijn geen koekenbakkers.

Hopelijk maak ik mezelf enigszins duidelijk? En wellicht weet iemand anders meer over hoe de composities tot stand kwamen: eerst bij Purple, vervolgens het Rainbow met Dio (waar Tony Carey als toetsenist volgens mij ook meer vrijheid kreeg dan zijn opvolgers) en daarna de toegankelijker Rainbows vanaf '79. En natuurlijk bij het herboren Deep Purple, inclusief deze Slaves and Masters.
Misschien is dit stof voor Hans Brouwer, maar die is helaas niet meer zo actief op MuMe. En ben uiteraard benieuwd hoe jij hier tegenaan kijkt, waarde heer Robertson!

'Fireball' heb ik in die 25th Anniversary Edition, evenals 'In Rock', 'Who Do We Think We Are' en 'Machine Head'. Jon Lord zal van oorsprong een gelijkwaardig bandlid voor Ritchie Blackmore zijn geweest. Uiteindelijk had hij alleen voor Roger Glover nog wat eerbied (uit de tijd dat ik nog een abonnement op een fanclubblad had). Glover werd betrokken bij de composities. 'Down to Earth' is een echte Blackmore/Glover-plaat en later kreeg Joe Lynn Turner wat credits. Een patroon dat zich voortzet op 'Perfect Strangers' dat voornamelijk door Blackmore/Glover/Gillan geschreven werd. In zijn eentje niet genoeg gewicht in de schaal voor Deep Purple moest hij toch instemmen met ontslag van Turner ten gunste van Ian Gillan; de MKIIc-herrijzenis was een kort leven beschoren. Ten tijde van 'In Rock' waren het jams en live soleerden Blackmore en Lord tegen elkaar op dat het een lieve lust was. Is verder een duidelijk betoog RonaldjK.

Ha, jij was lid van de fanclub! Dan benoem ik je hierbij tot Deep Purple Deskundige! Dank voor je heldere toelichting!

Zelf ben ik verzot op "King of Dreams", heeft sfeer en een beetje spanning. Het is maar hoe je het beleeft, zelfde geldt ook voor "Fortuneteller ". Een tweedeling wat dit nummer aangaat, ken mensen die het net als ik zalig vinden en anderen vinden het een draak. Ik vind zelf de ballad wat kwijlerig, niet slecht maar net even te glad en mainstream voor mijn smaak. Al met al een fraaie plaat, ook de meest commercieel getinte nummers hebben hun charme, een twist, een solo, er gebeurt an sich best veel hier. Soms wat verstopt en subtiel, andere momenten lekker flitsend. Ik mag hem nog steeds graag horen.

Dat was 1996-1998 bij de Belgisch-Nederlandse fanclub. Ergens op de helft van mijn leven tot dusver. Gegeven moment verwatert de kennis wat maar wordt de muziek nog steeds gedraaid uit de Purple-family, met alle zijtakken van dien. In feite was Roger Glover de meest invloedrijke muzikant in mijn bestaan. Heb de zingende kikker van 'Love Is All' nog bewust meegemaakt dus dat zal een eerste kennismaking zijn geweest maar wist ik veel wie of wat dat was. En ten tijde van 'Perfect Strangers' hoorde je ook singles van Glover's soloalbum 'The Mask' op de radio. Eind 1984 was een Fame-uitgave van 'Deep Purple In Rock' mijn eerste LP ooit.

Goeie start van een leven vol muziek, lijkt me.