menu

Deep Purple - Fireball (1971)

mijn stem
3,78 (304)
304 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Harvest

  1. Fireball (3:27)
  2. No No No (6:56)
  3. Demon's Eye (5:23)
  4. Anyone's Daughter (4:45)
  5. The Mule (5:23)
  6. Fools (8:21)
  7. No One Came (6:28)
  8. Strange Kind of Woman [A-side Remix '96] * (4:08)
  9. I'm Alone (B-side) * (3:09)
  10. Freedom (Album Out-take) * (3:37)
  11. Slow Train (Album Out-take) * (5:38)
  12. Demon's Eye [Remix '96] * (6:12)
  13. The Noise Abatement Society Tapes * (4:18)
  14. Fireball [Take 1 Instrumental] * (4:10)
  15. Backwards Piano * (0:57)
  16. No One Came [Remix '96] * (6:23)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur: 40:43 (1:19:15)
zoeken in:
4,5
Tja, en Led Zep ging pas hardrock spelen nadat Page de eerste soloplaat van Jeff Beck (Truth) had gehoord. En ze gingen allemaal harder spelen omdat er beter technisch spul beschikbaar kwam.
Dan is Page in de eerste plaats ook nog eens een bluesgitarist, terwijl Blackmore uit de school van Hank Marvin komt.

avatar van ricardo
3,5
Als je dit album beluisterd dan krijg je net iets anders dan een traditioneel hardrock album in die zin van dat het van het begin tot eind aan 1 stuk in hetzelfde tempo of ritme doorgaat.

De eerste nummers zijn gewoon super, maar Ayone,s Daughter haalt een beetje de vaart en de sfeer eruit vind ik. Vind het een beetje klinken als een album vuller. Van de laatste 3 nummers vind ik Fools een afwijkend maar erg mooi nummer.

Ik hink wat op 2 gedachten met deze, van 1 kant krijg je net wat anders dan je verwacht, de naam fireball met de bijbehorende hoes schept een beetje de verwachting van een puur hardrock album in de traditionele zin van het woord. Een paar afwijkende nummers hebben mij wel verrast. Op 1 nummer na, Anyone,s Daughter vind ik het een mooie plaat, maar wel eentje die wat mij betreft zeker in de schaduw staat van het trio: In Rock, Machine Head en natuurlijk Made In Japan!

Als pure hardrock plaat vind ik deze dan ook niet erg sterk, maar qua variatie wel leuk om af en toe van dezelfde band eens wat anders te horen.

avatar van Bluebird
3,5
Anyone's Daughter staat gek genoeg alweer een dikke 20 jaar op de live setlist. Fools werd live al vanaf het begin verwerkt in Space Truckin' evenals Mandrake Root. Fireball is deels hardrock, deels psychedelisch. Je moet er idd van houden ja.

buizen
ricardo schreef:
...en natuurlijk Made In Japan!

Tja daar noem jij ook nogal een album op zeg. Gewoon een magisch album zo goed, Made In Japan. Met die intrigerende gouden hoes. Wat een muziek. Buizen had 'm al op z'n 13e ofzo.

avatar van ricardo
3,5
Van made in japan heb ik die met die donkere hoes de dubbelaar. Voor mij staat daar het beste van deep purple op, en nog live ook

avatar van Bluebird
3,5
Dat is de remaster dus. MET bonusnummers.

avatar van ricardo
3,5
Ik vraag me af of het bonusnummers zijn.

Je krijgt van hetzelfde concert gewoon wat meer te horen.

Wellicht dat de dubbelaar gewoon compleet is

avatar van Bluebird
3,5
Toegiften zijn toch altijd bonusnummers?

avatar van De buurman
4,0
De originele Made In Japan kende maar zeven nummers, van verschillende concerten in Japan.

avatar van ricardo
3,5
Deze heb ik ook met maar liefst 9 bonusnummers, dat is nog meer in aantal dan het originele album duurt. Maar gelukkig staat Strange Kind Of Woman er wel tussen.

avatar van ricardo
3,5
De buurman schreef:
De originele Made In Japan kende maar zeven nummers, van verschillende concerten in Japan.
volgens mij zijn er destijds in 1972 in totaal 3 concerten gegeven in Japan, op 15, 16 en 17 Augustus volgens mij, en de bijna 4 uur durende versie van made in japan die in 1993 op de markt gebracht is, is volgens mij de meest complete versie.

De oude vertrouwde versie met de gouden hoes met 7 nummers word volgens mij alweer een tijdje in geremasterde vorm geleverd. (Martin Pullan 1972M)

avatar van heartofsoul
4,5
Hoewel ik moet bekennen dat ik niet echt een liefhebber ben van het genre dat men aanduidt als hard rock (correct me if I'm wrong) heeft dit album me ontzettend ingenomen voor Deep Purple. Niet alleen ben ik dol op het orgelspel van Jon Lord op dit album en bewonder ik Ritchie Blackmore op gitaar, ik vind de hele band erg goed en solide. Ik bezit de Anniversary Edition (1996) waarvan ik de meeste bonus tracks ook de moeite waard vind. Veel beluisterd de afgelopen maand en nu op naar de andere albums tot en met 1972.

avatar van jailhouserocker1
Hoewel ik moet bekennen dat ik niet echt een liefhebber ben van het genre dat men aanduidt als hard rock


Mss ben je stiekem toch wel een liefhebber van dit genre

avatar van heartofsoul
4,5
Op de Wikipedia-pagina Hardrock lees ik het volgende: Enkele bekende bands in het genre zijn: Aerosmith, AC/DC, Boston, Deep Purple, Europe, Guns N' Roses, Kiss, Led Zeppelin, Scorpions, UFO, Uriah Heep, Van Halen en Whitesnake. Van al deze groepen, beste jailhouserocker1, kan ik alleen Led Zeppelin en Deep Purple (op zijn tijd) heel erg waarderen. Dus, ik moet je tegenspreken. Deep Purple (op dit album tenminste) zit naar mijn gevoel heel erg tegen de bluesrock aan, al is Ritchie Blackmore (als ik goed ben ingelicht) een gitarist die niet heel erg door de blues is beïnvloed. Deze twee bands (Deep Purple en Led Zeppelin) hebben vaak een soort "swing" in hun spel, en die ontbreekt grotendeels bij de andere genoemde groepen. Luisterde laatst naar Whitesnake ( album 1987) en dat klinkt in mijn oren log en mechanisch. Niet voor mij gemaakt dus. Snap je?

avatar van jailhouserocker1
Ik snap wat je zegt en je noemt idd met Zeppelin en Purple ook wel 2 van de topbands uit het hardrockgenre op. Maar het was ook maar een grapje van mij hoor. Ik ben niet zo van de hokjes. Je vindt mooi wat je mooi vindt, maakt niet uit in welk hokje het thuishoort, toch.


avatar van WoNa
3,5
De plaat met een van de allerbeste hardrock singles aller tijden. Het werd maar een klein hitje, maar ik herinner me heel goed hoe 'Fireball' me van de sokken blies. Het album leerde ik pas kennen met de 25 th Anniversary Edition die ik rond 2000 heb aangeschaft.

Fireball is een degelijk album, maar niet heel veel meer dan dat. Enerzijds een consolidatie van 'In Rock', anderzijds een opmaat naar het echte werk in de jaren die volgden. Wel met een fijne verrassing, 'Anybody's Daughter', een folk song die zo maar, onverwacht, voorbij komt en een enkele uitschieter hier en daar. Altijd stuwend en vaak een vlammende orgelsolo van Jon Lord en prachtige licks van Blackmore.

Op de feest versie staat ook 'Strange Kind Of Woman', wat natuurlijk een hele fijne feesttrack is.

avatar van De buurman
4,0
Ik vind toch dat ze hier een indruk maken dat het allemaal niet zo nodig hoeft. Het dwingende van In Rock hoor ik nauwelijks terug op Fireball. Natuurlijk staat er veel goed gitaarwerk op, en zijn er geen echt slechte nummers te bekennen. Maar toch.... een stapje terug ten opzichte van de legendarische voorganger.

avatar van henk01
Demon's Eye (5:23) staat er bij mij niet op. In plaats daarvan wel strange kind of woman.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
Dan heb je een Noord-Amerikaanse of Japanse persing, henk01 !

avatar van Kronos
4,0
Geen grote hits op dit album maar wel een constant hoog niveau. Daardoor levert het een betere luisterervaring op dan de voorganger In Rock. Deep Purple slaagt erin een gevarieerde studioplaat te maken met de charme van een liveopname zonder ergens te vervallen in een saaie jamsessie.

85/100

avatar van The_CrY
3,0
Tsja, Fireball opent met een enorme knaller van een titelnummer, en verzandt vervolgens in een wat bluesy gewouwel, voor mijn gevoel. Nergens wordt het slecht, maar echt opleven doet het pas weer bij 'The Mule', en daarna 'Fools'. Als 'Strange Kind of Woman' op de plaat had gestaan was mijn score ongetwijfeld hoger geweest, en ook B-sides en bonustracks als 'I'm Alone' en 'Slow Train' vind ik eigenlijk leuker dan de meeste albumtracks. Ach ja, hierna volgde het geweldige Machine Head.

avatar van Tony
4,0
Niet mee eens. Net toevallig na heel lange tijd weer eens gedraaid in de auto. Lekker album voor onderweg zeg!! Alleen Anyone's Daughter haalt de vaart eruit en ondermijnt het verder hoge niveau van deze plaat. Maar skippen doe ik hem ook niet, het is eigenlijk wel 'n grappig nummer. Ga de rest van Deep Purple ook maar weer eens uit de kast trekken, zo werkt dat he?

avatar van gigage
4,0
Met in rock opende deep purple de jaren 70 met een big bang. Hard , overstuurd en in your face. Fireball opent net zo sterk maar er wordt bij tijd en wijlen weer teruggegrepen naar psychedelische rock van de sixties. De uitvoering is meesterlijk maar past wat mij betreft beter in een livesetting (mule/fools). Anyones daughter stond verrassend genoeg nog op de setlist van de laatste purple tour met Blacmore.
Met No one came sluit het album weer net zo sterk als het opende.

avatar van B.Robertson
4,0
B.Robertson (crew)
Must we let them fool us no no no / Have we got our freedom no no no / Is it getting better no no no / Do we love each other no no no... Fireball beschouw ik als het minste oude MK II album en het gezapig voortkabbelende No No No en mislukte experiment No One Came zijn daar debet aan. Kwestie van smaak natuurlijk, zo vind ik Anyone's Daughter wel goed en ben van mening dat dat middenstuk van Fools iets is waar je van moet houden. The Mule is lekker fris gebleven en Demon's Eye mocht Fireball vertegenwoordigen op Deepest Purple uit 1980, een toonaangevende compilatie die de bibliotheek vroeger had. Blijft die snelle, leuke opener nog over. Freedom was hier een niet uitgebrachte single, voor het eerst op de dubbel-LP The Anthology verschenen, en Slow Train een outtake die de moeite waard is. Niet mijn sterkste Deep Purple tekst, het vuur sloeg niet echt over. Kan nu wel nadenken over een album top zoveel.

avatar van frolunda
4,0
Werd per draaibeurt beter en beter zodat ook deze Fireball weer een voltreffer is in mijn aankoopbeleid.Haalt niet het niveau Machine Head maar is weer wel iets beter dan Who Do We Think We Are (1973),het andere album van Deep purple dat ik ken uit de periode 1970-1975.
Doordat ik nooit geen grote liefhebber was van Child in time (door die vreselijke hoge uithalen van zanger Ian Gillan) ben ik eigenlijk pas heel laat aan de albums van de band begonnen,maar toen Machine Head (1972) al meteen een meesterwerk bleek werden de overige platen ook direct een stuk aanlokkelijker.
Het grappige is dat de vocalen van Gillan,waar ik in eerste instantie geen liefhebber van was,nu juist een grote meerwaarde blijken te zijn voor het geluid van Deep purple.
Zo ook op Fireball waar de man in uitstekende vorm verkeert en daar mede door zijn grote bereik en heerlijk,losse zangstijl het album een flinke kwaliteitsinjectie geeft.Want het songmateriaal op deze vijfde plaat van Deep purple mag dan niet altijd tot het allerbeste van de band behoren,maar door de al eerder genoemde vocalen van Ian Gillan,de veelzijdigheid van zowel de songs als het totaalgeluid en het muzikale vakmanschap van de overige groepsleden is Fireball een prima plaat geworden.
Fireball en Demon's Eye vind ik de top nummers,met in hun kielzog Fools en No one came en zelfs het buitenbeentje Anyone's Daughter heeft een toegevoegde waarde.
Op naar de volgende.....

4,0
Nav hun aangekondigde nieuwe plaat, nog eens deze FIREBALL opgezet. Zeer sterk album, wat mij betreft.
Iets minder IN ROCK getint album, maar bv Aneyone's daughter is zeker de moeite.

Het album na deze is "Machine Head" . Krijgt een hogere waardering, maar deze Fireball moet daar niet voor onder doen, vind ik

avatar van De buurman
4,0
Ik vind van In Rock naar Fireball altijd wel een grote overgang. In Rock was donker, smerig en vettig. Overdonderend. Deze is wat gevarieerder maar ook wat richtingloos.

4,0
De buurman schreef:
Ik vind van In Rock naar Fireball altijd wel een grote overgang. In Rock was donker, smerig en vettig. Overdonderend. Deze is wat gevarieerder maar ook wat richtingloos.


Dat klopt gedeeltelijk wel. IN ROCK is één brok energie en een groep die toen vol inspiratie zat en dat hoor je ook. Is niet voor niks een klassieker hé.
FIREBALL is een pak rustiger en gaat van stevige rock naar psychedelische en country uitstapjes .
Voor mij gedurfd. Het gemakkelijkste was een 2de In Rock in elkaar te flansen , maar dat zou niet werken .

4,5
geplaatst:
Als je van up tempo nummers van In Rock houdt is deze misschien minder, voor mij is tempo geen issue. Persoonlijk zie ik liever bands die zichzelf vernieuwen als bands die 16 albums vol spelen met hetzelfde. Als je de voorgaande albums opzet is Fireball ook weer niet zo vreemd. Persoonlijk kan ik Jon's Concerto ook erg waarderen

Fireball is een krachtige opener met innovatief drumwerk van Ian Paice met dubbele basedrum en kan met recht het eerste speedmetalnummer ter wereld worden genoemd. Zo maakte Sabbath en Zeppelin ze destijds niet. Blackmore beperkt zich tot het ritme maar daar tegenover gooit Roger zijn distortion base open wat zeker klinkt, dan voert Lord het door naar de climax. Bij elkaar opgeteld een geweldig nummer.

No no no is zeker ook een innovatieve song die met een relaxte riff begint vervolgens een funky inslag krijgt, dan tovert Ritchie prachtige geluiden uit zijn Fender en bouwt de spanning verder op, het nummer gaat verder en Jon doet hier vanuit zijn orgel zeker niet voor onder. Met nog wat breaks er in komt het tot een einde

Demon's eye is gewoon een bluesje niet briljant en ook niet slecht.

Anyone's daugther is een ander verhaal. Wat een prachtig intro en een prachtig gitaargeluid. Mijn liefde voor de Fender was beklonken. Prachtig verwoord en gezongen door Gillan. Heerlijk nummer, gelukkig dat ze er ook zo een hebben gemaakt, nog meegemaakt in de toer van 1993

The mule geldt voor mij ook als een hoogte punt. Prachtig drumwerk van Ian Paice, prachtige melodie, prachtige zang en prachtige geluiden die er tussendoor worden getoverd door de meesters op gitaar en orgel met een mooie middenbrake, geleid door Blackmore. Dit hebben ze tot en met 74 nog live gespeeld, alleen niet helemaal helaas

Fools ook weer een prachtig intro wat me aan Pink Floyd doet denken, rustig, lief, zacht tot er een rauwe kreet door de speakers schalt en de gang komt er in door het innovatieve drumwerk van Paice naar een climax opgevoerd, dan komt de rust er in en het galmende live stukje van Space trucking komt langzaam op, dan het wordt wordt weer lekker opgevoerd en de utro van Jon Lord sluit het op perfecte wijze af. Wat een song.

No one came bevalt me ietsjes minder maar zeker een innovatieve song en zeker niet slecht

Strange kind of woman hoeft geen verdere uitleg perfecte song waar Blackmore heerlijk op drift is, maar eigenlijk heel de band.

I'm alone is eigenlijk onstaan door de outtake Grabsplatter uit de In Rock tijd, waar op briljant wordt gemusiceerd door Blackmore, Paice en Lord. Waanzinning drumpatroon en prima rol van alle muzikanten.

Freedom is leuk om te hebben maar that's it, Slow train is een leuke outtake, wel zwak refrein maar verder Prima. The noise tape is leuk om af en toe eens te luisteren, wederom the sound he.

Remixen hoeven van mij niet zo. Ik draai dit album eigenlijk net zo vaak als ik In Rock draai

4,5
geplaatst:
Als je van up tempo nummers van In Rock houdt is deze misschien minder, voor mij is tempo geen issue. Persoonlijk zie ik liever bands die zichzelf vernieuwen als bands die 16 albums vol spelen met hetzelfde. Als je de voorgaande albums opzet is Fireball ook weer niet zo vreemd. Persoonlijk kan ik Jon's Concerto ook erg waarderen

Fireball is een krachtige opener met innovatief drumwerk van Ian Paice met dubbele basedrum en kan met recht het eerste speedmetalnummer ter wereld worden genoemd. Zo maakte Sabbath en Zeppelin ze destijds niet. Blackmore beperkt zich tot het ritme maar daar tegenover gooit Roger zijn distortion base open wat zeker klinkt, dan voert Lord het door naar de climax. Bij elkaar opgeteld een geweldig nummer.

No no no is zeker ook een innovatieve song die met een relaxte riff begint vervolgens een funky inslag krijgt, dan tovert Ritchie prachtige geluiden uit zijn Fender en bouwt de spanning verder op, het nummer gaat verder en Jon doet hier vanuit zijn orgel zeker niet voor onder. Met nog wat breaks er in komt het tot een einde

Demon's eye is gewoon een bluesje niet briljant en ook niet slecht.

Anyone's daugther is een ander verhaal. Wat een prachtig intro en een prachtig gitaargeluid. Mijn liefde voor de Fender was beklonken. Prachtig verwoord en gezongen door Gillan. Heerlijk nummer, gelukkig dat ze er ook zo een hebben gemaakt, nog meegemaakt in de toer van 1993

The mule geldt voor mij ook als een hoogte punt. Prachtig drumwerk van Ian Paice, prachtige melodie, prachtige zang en prachtige geluiden die er tussendoor worden getoverd door de meesters op gitaar en orgel met een mooie middenbrake, geleid door Blackmore. Dit hebben ze tot en met 74 nog live gespeeld, alleen niet helemaal helaas

Fools ook weer een prachtig intro wat me aan Pink Floyd doet denken, rustig, lief, zacht tot er een rauwe kreet door de speakers schalt en de gang komt er in door het innovatieve drumwerk van Paice naar een climax opgevoerd, dan komt de rust er in en het galmende live stukje van Space trucking komt langzaam op, dan het wordt wordt weer lekker opgevoerd en de utro van Jon Lord sluit het op perfecte wijze af. Wat een song.

No one came bevalt me ietsjes minder maar zeker een innovatieve song en zeker niet slecht

Strange kind of woman hoeft geen verdere uitleg perfecte song waar Blackmore heerlijk op drift is, maar eigenlijk heel de band.

I'm alone is eigenlijk onstaan door de outtake Grabsplatter uit de In Rock tijd, waar op briljant wordt gemusiceerd door Blackmore, Paice en Lord. Waanzinning drumpatroon en prima rol van alle muzikanten.

Freedom is leuk om te hebben maar that's it, Slow train is een leuke outtake, wel zwak refrein maar verder Prima. The noise tape is leuk om af en toe eens te luisteren, wederom the sound he.

Remixen hoeven van mij niet zo. Ik draai dit album eigenlijk net zo vaak als ik In Rock draai
[/quote]

Gast
geplaatst: vandaag om 02:14 uur

geplaatst: vandaag om 02:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.